Ακαδημία Ποιείν

Βίκυ Σπυροπούλου, «Τη θάλασσα μού αρπάξανε»

ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ ΑΡΠΑΞΑΝΕ

Τη θάλασσα που είχα μου αρπάξανε

μ’ αφήσανε ανέστιο από αρμύρα.

Κάποτε, όταν ξεμπέρδευα τα δίχτυα στ’ ακρογιάλι

και γέμιζαν τα χέρια μου κοχύλια και γυαλιστερές

τότε που οι γλάροι νιόνυφοι το ‘στηναν στο τραγούδι

πίστεψα πως τούτη τη γη και τη θάλασσα τις κέρδισα για πάντα.

Οι οριστικές και οι προστακτικές που μου ‘μαθαν γίνανε ευκτικές,

τώρα μιλώ πια επιφυλακτικότερα

και οι γλάροι εκτονώνουν διακριτικότερα το δικό τους παράπονο,

τώρα, έχω τα χέρια μου πασαλειμμένα απ’ τα δίχτυα, που ξερνάνε μόνο σκέτη άλγη.

 

Δε φίλιωσα ποτέ με τη θάλασσά μου

κι ας την κολύμπησα ως τα βάθη

κι ας την τρύγησα με τα δίχτυα μου μέχρι το τελευταίο της κοράλλι

μου ξοδεύτηκε σε χούφτες άλγη,

μα μου ‘χε τάξει μαργαριτάρια.

Διαβάστε περισσότερα