Ποιείν - Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

ΟΙ ΑΤΙΜΟΙ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΙ

Παίρνουν όλα μου τα γράμματα, και τα

ρίχνουν στην φωτιά.

Βλέπω τις φλόγες, κ. τ. λ.

Μα δεν με νοιάζει, κ. τ. λ.

Καίνε όλα όσα έχω, ή αυτά τα λίγα

που έχω. Δεν με νοιάζει, κ. τ. λ.

Το ποίημα υπέρτατο, στάλθηκε

στο κενό – το θάρρος αυτό είναι

απαραίτητο. Αυτό είναι κάτι

εντελώς διαφορετικό.

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Πιστεύεις ότι βλέπεις.

Οτιδήποτε σκεφτήκαμε ή είπαμε,

αυτοί οι επίμονοι, αμείλικτοι θάνατοι

καθιστούν την πίστη τόσο ανύπαρκτη,

την ανθρωπιά μας ένα ερώτημα,

μια αποστροφή γι’ αυτό που είμαστε.

Όποια κι αν είναι η ελπίδα,

εδώ πέρα είναι χαμένη.

Επειδή τη διαφορά μας ποθήσαμε,

εδώ είναι το κόστος.

περισσότερα »

Μεσημεριάζει θε μου
και η γυναίκα
θα ‘πρεπε κιόλας να ‘χε χαράξει
το γράμμα
που τη γέννησε

θα ‘πρεπε κιόλας
να ΄χει σβήσει
και τα εφτά γδαρσίματα
στη μνήμη

Ω !!! Θε μου
πως να το πω στους άλλους
για το κομμένο χέρι της

Εφτά παλίρροιες έπινε
τους φύλακες
που φορούσαν αποκλειστικά
το σκούφο του
και μασούσαν αδιάγνωστες λεπτομέρειες

Μετά
πήρε έναν ήλιο
υστερικό στη μοίρα του
κι άρχισε να πουλά
τους άγγελους της συλλογής
πολύ μετά
σ’ ένα προσάρτημα της
μνήμης
μαύρους δαιμόνους κρέμασε
σαν το γαμπριάτικο κοστούμι του περισσότερα »

ΓΥΜΝΗ ΙΙ

Ε.Μ.
14/02/10

Θέλω να μου γδυθείς και να κοιτάζω –
σχεδόν ψυχρά, σκληρά τη στέρεη φλόγα,
την τρομερή σου εκδίπλωση να ορίζω, να σπουδάζω
το εφήβαιο, τους γλουτούς, το στήθος σου, τη ρώγα…

Στο ίδιο, Νύχτα μου, το φως σου να διαβάζω
το Έπος του κορμιού σου που ανατέλλει
κι από τη γύμνια λαβωμένος να σφαδάζω
και οι καμπύλες σου αιχμές και δόρατα – ή βέλη.

Γυμνή μες στις γυμνές μου λέξεις να σε βάζω
και νά ‘ναι η σάρκα σου τις λέξεις μου που τρέφει
και πιο γυμνή κι από γυμνή να σε απεικάζω
και με φωτιά τη φλόγα ο στίχος να επιστέφει.

περισσότερα »