Ποιείν - Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

ΝΕΚΡΟ ΑΓΟΡΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ

Στη μνήμη του Αλέξη

Είστε οι καινούριοι άνθρωποι.

Είστε η άδεια παλάμη που σκίζεται

σε μια φθίνουσα διαίρεση.

Είστε χιλιάδες μισοφέγγαρα

που δεν τείνουν στην πανσέληνο.

Είστε εσείς που θα με κάνετε αθάνατο.

Αλλά δεν σας θέλω,

και με πονάει και με καρφώνει

όταν με καλείτε να συμβολίσω

τον άρρωστο ήλιο που έκαψε την πόλη,

όμως εγώ έχω παγώσει.

Όταν λάφυρα της θλίψης

γίνονται το αστροπελέκι της οργής

από ζωή συνθετική,

όταν μόρια επιθανάτιας σύγχυσης

σχηματίζουν μάζες

από δάκρυα κρύα,

που δεν κυλάνε απ΄τα αυλάκια της ψυχής μου

που δεν λένε να γιάνουν τη στιγμή

που δεν μπορούν να φωνάξουν δυνατά,

όπως φώναξα τότε εγώ—

δεκαπέντε χρονών κραυγή

μέσα στο στήθος σας.

Μέχρι να κλείσω

το μαύρο στόμα της μοίρας

που φτύνει επιτάφιους

μέσα στο μνήμα μου,

και να στέψω με δάφνες

τη σκιά του ιδεαλιστή,

δικός μου ο κορμός

δικό μου το ρετσίνι.

Το αίμα όλης της φύσης,

δικό μου αίμα.

περισσότερα »

Play

●●●
Με όλο το σεβασμό κύριοι, τι θα πει μετά το μπιπ; Πιστεύετε πως η ακριβής μεταγραφή αυτού του ήχου είναι μπιπ; και όχι τουτ; ή τριτ; Και ας δεχθούμε ότι είναι μπιπ. Είναι αυτή η ιδανική εισαγωγή που εξασφαλίζει στον καλούντα την στοιχειώδη ψυχική ηρεμία ώστε να βρει το θάρρος, την ενάργεια, την απαραίτητη νηφαλιότητα − συγνώμη επαναλαμβάνομαι − ώστε να αξιολογήσει τη μεταγραφή ενός ήχου που έχει ακούσει μια και μοναδική φορά και όχι υπό ιδανικές συνθήκες; Ελάτε στη θέση αυτού που αφήνει το μήνυμα, αν το αφήσει δεν θα μπορέσει ποτέ να το επανακτήσει, η οριστική απώλεια του μηνύματος είναι η σαρωτική επικράτηση του μέσου. Την εποχή της πρώτης μου νεότητας μου ενεφύσησαν την πεποίθηση ότι το μέσο είναι το μήνυμα − πλάνη, καλοί μου κύριοι, πλάνη οικτρά. Η επικράτηση του μέσου οφείλεται στην ανεπαρκή διερεύνηση των εννοιών, τι είναι το μέσο, τι είναι το μήνυμα, τι ώρα έγινε η σύγκρουση, τι είδους σύγκρουση ήταν, μιλάμε για σύγκρουση απόψεων αλλά για χάσμα γενεών. Είναι πιθανό στον επαγγελματικό σας χώρο να θεωρείτε τις συγκρούσεις δημιουργικές, έχετε όμως αξιολογήσει τη σύγκρουση με αντισεισμικό τοιχίο όταν το μέσο είναι ένα Mazda MX-5 καλοί μου κύριοι, μπορείτε να φανταστείτε ποιο είναι το μήνυμα; Απεχθάνομαι την ασάφεια, έχετε υπ’ όψη σας πως η ώρα που φεύγουν οι νέοι εν ευθυμία από τα κέντρα διασκεδάσεως ονομάζεται η ώρα του παιδιού; Ποιού παιδιού, όμως, κύριοι, μόλις ανέφερα το χάσμα γενεών, το εσωτερικό κενό όμως είναι μεγαλύτερο, ποιος προσεύχεται σήμερα, ποιος θα προσεύχεται αύριο, πού θα γίνει η κηδεία; Μπορεί κάποιος από σας να πει με ειλικρίνεια ότι αυτό το μήνυμα, στο μέτρο που δεν το καταβροχθίζει το μέσον, ότι αυτό το μήνυμα δεν είναι συμβατό με τις μύχιες επιθυμίες σας, ότι το πολιτισμικό σας κέντρο δεν είναι ο θάνατος του υιού;

περισσότερα »

θα σου τηλεφωνώ κάθε μεσημέρι
δεν μου είπες την αιτία. Βρισκόμασταν στον διάδρομο, μετά χωριστήκαμε. Ορισμένες φορές έχω την εντύπωση ότι μοιάζουμε. Δεν μιλάς. Θυμάμαι την φράση που μου είπες. Ποια φράση. Δεν θυμάμαι, θυμάμαι όμως το γλυκύτατο ύφος της, τη σημασία της φράσης, την κουβαλούσα μαζί μου καιρό. Περίεργο. Ποιο το περίεργο.

Τελευταία έμπλεξες σε ονειροπολήσεις και λόγω γενναιοδωρίας του χαρακτήρα σου, δεν το παραδέχεσαι. Τι ακριβώς να παραδεχθώ. Ακόμη να καταλάβεις.

Αλήθεια δεν ξέρω τι εννοείς. Μένω άφωνος, μη μου πεις· ακόμη και τώρα ονειροπολείς εις βάρος και εν μέσω της σημαντικής μας συζήτησης. Εγώ; Εσύ.

Στο εξής θα σου τηλεφωνώ κάθε μεσημέρι υπενθυμίζοντάς σου την ύπαρξή μου. Η ζωή, σκέφτηκε, όχι τόσο η δική του, αλλά η πνοή της ίδιας της ζωής μέσα στην απροσδιοριστία της, είναι διαφορετική από τη ζωή ενός άψυχου πτώματος.

Όταν φανταζόταν τη ζωή μετά από έναν αποχαιρετισμό, ο χωρισμός ήταν πάντα ευγενής, γλυκός, διακριτικός, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι φεύγοντας άφηνε πίσω, έστω κι ένα ασήμαντο κομμάτι του δέρματός του κολλημένο στα μαλλιά της. Η ζωή ήταν μακριά από όλα, ξεχωριστή, πάνω και πέρα απ’ αυτά. Ήταν στιγμές, όταν ο χρόνος περνούσε, εκείνη• καθώς βρίσκονταν σε αμηχανία, έβγαζε από την τσάντα ένα κομμάτι εφημερίδας, εκεί είχε γραμμένο τον αριθμό του δωματίου και· τον κοιτούσε.

Φοβάμαι ότι, στο τετράδιο των σημειώσεων, θα ανακαλύψω σελίδες κενές. Σκιτσάρω με τη σκέψη σε εκείνη τη φιγούρα στον καφενέ, εννοώ δεν είναι σύνηθες να πιάνεις την ουσία της στιγμής -τώρα που το σκέφτομαι η φιγούρα δεν βρίσκονταν σε καφενέ, πιθανότατα σε στάση του τραμ. Η διστακτικότητα της μνήμης, όπως μετά από ένα ταξίδι επιστροφής. Φοβάμαι ότι ακόμη• δεν απάντησα στην αρχική φράση αυτού του μικρού κειμένου, εννοώ ότι το κάθε τι, κουβαλά την ματαιότητα στο γεγονός ότι πάντα φτάνει το τέλος, όλα τελειώνουν.

Δείξτε λίγη κατανόηση.