Ακαδημία Ποιείν

Αδαμάντιος Τσακαλούδης, Ποιήματα

Έως και η σιωπή φωνάζει τ’ όνομα σου

Όταν με κύκλωσε η σιωπή, δεν αφουγκράστηκα,
αλλά λύθηκα, σαν κουβάρι ξετυλίχθηκα,
να πιάσω, να πιάσω πρόλαβα το νήμα το δικό σου.
Τιτάνια η κραυγή που πρόβαλε, και μέσα μου
κούρνιασε για πάντα, για πάντα…

Στο πέλαγος της σιωπής, νησί είναι τ’ όνομα σου,
που κύματα θεριά να το καταπιούν ποθούν,
κι αυτό σαν πιο αψηλό να γίνεται, κάθε φορά που το χτυπούν.
Σαν κεραυνός που βρυχάται και αυλακώνει τα σύννεφα,
που αντί για βροχή, γράμματα στάζουν.

Σαν δυο παλάμες γιγάντιες να χτύπησαν,
κι έδιωξαν της σιωπής τους φύλακες,
που μέρα νύχτα αδιάκοπα την αλυσοδένουν,
παντοτινά για να ΄ναι, να μην τυχόν ξεφύγει,
και φωνάξει τ’ όνομα σου.

Σείστηκε η γη και άνοιξε βαθιά χαραγματιά,
και ποτάμια λάβας λάξευσαν τ’ όνομα σου.
Τα βουνά παλεύουν, πλαγιά με πλαγιά, κορφή με κορφή,
τ’ όνομα σου για ν’ αφουγκραστούν.
Αυτά π’ απόμειναν όρθια μόνο τ’ άκουσαν.

Στης θάλασσας την άβυσσο ακούστηκε τ’ όνομα σου,
κι ως τα ουράνια σώματα να τ’ αντιλάλησαν,
στην απέραντη έρημο και στους πάγους των πόλων,
αντήχησε, τ’ όνομα σου, ζωή.

Διαβάστε περισσότερα