Αʼ Μέρος
Όταν η ζωή σου αναπνέει οξυγόνο ελεύθερου έρωτα, από μικρές, βρώμικες χαραμάδες ετοιμόρροπων κορμιών, σου κακοφαίνεται όταν κάποτε ο αέρας τελειώσει, κι εσύ από ασφυξία μελαγχολίας πλανιέσαι στην στρατόσφαιρα του αδύνατου τίποτα.
*
Το καλοκαιρινό απόγευμα είναι αποπνικτικό, αποπνικτικότερος ο χωρισμός σου, τότε που δεν ήθελες να ακούσεις λέξη από τα χείλη, μικρή μου βραχύβια ερωμένη.

*

Δε με αγάπησες, κι ας το έλεγες, κι ας έχυσες τόνους υγρά ηδονίστηκες λίγο από το κορμί μου, ως φαίνεται.

*

Δεν ήθελα να ακούσω άλλο, θυμάμαι, πύρινα τα λόγια, σιχαμερά ανολοκλήρωτα αποσπάσματα ενός τρελαμένου μυαλού. Θολωμένου, ζεστού από την ατμόσφαιρα, θερμοπληξίας το αποτέλεσμα.

*

Κι αν σε άκουγαν ο Ουίτμαν και ο Μπλέηκ θα σε πέρναγαν για τρελή, με το τόνο της φωνής σου. Πόσο κακά τα έλεγες. Ανόητη. Έτσι σε είπα, και το έκλεισα.

*

Έκλαψα, άκουσα κάτι βρυχηθμούς από το απέναντι βουνό και έφυγα κατά πάνω του.

Φαντάζομαι τη θάλασσα όταν γεννήθηκα, είναι Οκτώβριος και τα κύματα σκάνε στους βράχους με την συνηθισμένη τους αγριότητα.
Έπειτα τα χρόνια ακόμη και τα καλά έχουν μια αγκύλη, μια προεξοχή που όταν τα νοσταλγείς στα όνειρα σου, ανασύρεις τις ευτυχισμένες στιγμές. Κάποια απογεύματα, κάποια βράδια φωτεινά και κάποια πρωινά της ελπίδας.
Στην πραγματικότητα η ευτυχία δεν είναι ένα γεγονός, είναι ένας συνδυασμός συναισθήματος, πραγματικότητας και ονείρου. Υπάρχουν στιγμές που και τα τρία στοιχεία δεν υπάρχουν μαζί, όποτε μπορώ να θεωρήσω ότι τότε μιλάμε για μη – ολοκληρωμένη επιθυμία. Η εκπλήρωση των επιθυμιών δεν συνιστά ευτυχία αλλά μόνο υπέρμετρη χαρά.
Για παράδειγμα οι άνθρωποι φαντάζονται μια ευτυχή ζωή, διανθίζοντάς την με εκμυστηρεύσεις, ταξίδια, προσδοκίες και όνειρα. Λίγο πολύ όλοι δοκιμάζουμε και από τα τέσσερα και θυμίζουμε στον απολογισμό μας πόσο ανόητες κινήσεις κάνουμε περιφρονώντας πως κανείς δεν μας δίδαξε –γιατί κανείς δεν γνωρίζει- πώς να ζήσουμε.
Το ανθρώπινο σώμα διαθέτει ένα αξιοθαύμαστο σύστημα λειτουργίας που η παραμικρή του δυσλειτουργία δημιουργεί ένα πλήθος προβλημάτων. Όμως με την σκέψη τι γίνεται; Ο καθένας την χρησιμοποιεί με διαφορετικό τρόπο ερμηνείας, προσοχής και αξιολόγησης. Κάθε περιστατικό έχει και το μικροσκόπιό του. Βλέπουμε με την ματιά μας και ποτέ με την ματιά του άλλου. Από εδώ πηγάζουν όλα μας τα προβλήματα. Οι πράξεις των άλλων είναι τα αποτελέσματα των σκέψεων που κάνουν, συνεπώς δεν μιλάμε μόνο για πρόβλημα επικοινωνίας αλλά για ρήγμα στο πως θα γίνεις κατανοητός στον διπλανό σου και χειρότερα ακόμη του τι πρέπει ακόμη να του πεις για να το καταλάβει και του πόσο κάθε φορά πρέπει να λογοκρίνεις τον εαυτό σου όχι μόνο για να νιώσεις την αποδοχή του αλλά και να σε κατανοήσει πιο βαθιά.
Η συμπεριφορά μας γίνεται ένα σύνθετο πλέγμα φράσεων όπου μια λέξη που έρχεται από πολύ μακριά και μοιάζει ανεξήγητη είναι ικανή να πυροδοτήσει μια μικρή ή μια μεγάλη κρίση.

Για δες …
Γελάκι δε σκάει στο χείλι σου …
Μήπως είναι το «μαύρο» άρωμα που φοράς και σε πνίγει;
Μήπως είναι η «νύχτα» ματιά σου και σου σφίγγει την οδοντοστοιχία –
– και γελάκι δε σκάει στο χείλι σου;

Καρδιά μου …
Μη σέρνεις άδικα το βλέμμα σου έξω …
Όχι, δεν είναι το άρωμά σου …
Και εξάλλου πάντα το μαύρο σου πήγαινε …
Είναι κάτι άλλο, που έχει γεμίσει «σύννεφο βαρύ» το δωμάτιο …

Μη κοιτάς έξω άλλο …
Είναι μέσα όλο αυτό …
Κλειδωμένο σε χούφτα θυμό –
– θυμό δικό σου, ολόδικό σου –
και υποταγμένο συναίσθημα …
και γελάκι δε σκάει στο χείλι σου …

Γελάκι δε σκάει στο χείλι σου …
Και έτσι επιπόλαια όπως παρατηρώ …
Γυαλιά θα σπάσουν τα μάτια σου …
Και θα τυφλώσουν τις σκέψεις μου …
Γιατί στο τέλος, τέλος, τι να το κάνεις το γελάκι …
Εσύ μόνο το αίσθημα το αν-είπωτο κυνήγησες να κάνεις δικό σου …
Τι να το κάνεις το γελάκι …

Και πώς να σκάσει γελάκι στο χείλι σου –
– στο ψυχρό και ακίνητο χείλι σου …
Άχρωμο, τώρα, μπροστά μου στέκεται και φτύνει γελάκια στο πρόσωπό μου …

“ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΕΤΙ ΠΟΥ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΑ”
ASH IN ART, 2007

ΧΡ. ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
Αξία ανεκτίμητη ο χρόνος,
μόνο έτσι βεβαιώνεται το καθετί μας.
Αυτούς τους καιροσκόπους που
μας λένε ζήσε το τώρα
χωρίς να ξέρεις το αύριο γιατί;
Και πώς όσοι ποντάρουν στο τώρα
δικαιώθηκαν ως ανεκτίμητοι στο χρόνο;
Και πώς όσοι ποντάρουν στο αύριο
με σχέδια και μακέτες
είναι στα αζήτητα;
Περίεργα πράγματα.
Μήπως να ζήσουμε
όπως οι αρκούδες στην Ανταρκτική.
Μισό χειμερία νάρκη
μισό κυνήγι για τροφή.

Κρατούσε την κοιλιά και την ανάσα της και το μάγουλο ακουμπισμένο στο τζάμι. Είχε ησυχάσει τώρα και κι έβλεπε έξω με μάτια θολά – ή θολό ήταν το τζάμι, εκεί που έβαφε το χνώτο κι ακόμα δεν αποφάσιζε να γράψει.

Είχε ένα σφίξιμο και τα φώτα του μπροστινού τον τύφλωναν. Τον έσερνε καροτσάκι τα τελευταία πέντε χιλιόμετρα, πεισματικά και σταθερά να τον κρατήσει παρέα, σα να φοβόταν τη νύχτα και τη βροχή. «Κουνήσου, μαλάκα», ψιθύρισε από συνήθεια, σχεδόν μʼ ευγνωμοσύνη, απόψε είχε ένα σφίξιμο και δεν ήθελε με τίποτα να φτάσει.

Μακάρι να μπορούσε να κοιμηθεί. Και να μην άκουγε τον ήχο της μηχανής, του τέρατος, ούτε τα βήματά του στα πετραδάκια, για πρώτη φορά θʼ αναγκαζόταν να χτυπήσει το κουδούνι και …θα ξυπνούσε για να του ανοίξει; Η θα τον άφηνε να περιμένει στη βροχή; Θα περίμενε; Θα έφευγε; Θα έμπαινε μέσα από τον τοίχο; Δεν ήθελε νʼ αποφασίσει αυτή. O, τι ήθελε αυτός. Η ο Θεός.

Μούγκρισε όπως ανέβαινε την ανηφόρα και τον έκανε να τιναχτεί. “Τέρας” την έλεγε εκείνη, μουλωχτή κι αλλοπρόσαλλη. Κι όμως τον οδηγούσε με ασφάλεια – ο μπροστινός είχε ξαφνικά εξαφανιστεί – με τυφλή εμπιστοσύνη θαρρείς, γιατί δεν ήξερε, ακόμα δεν είχε καταλάβει.