ΠΟΙΑΙΜΑΤΑ

Ταξίδια κάνω με το νου, όπως ο Καββαδίας,
ο Ποσειδών στη θάλασσα στον Όλυμπο ο Δίας.
Όταν η γεύση μου πικρή είναι της αηδίας,
παίζω ξανά σενάρια αρχαίας τραγωδίας.

Στην Αλεξάνδρεια γυρνώ φάντασμα του Καβάφη
και το σεντόνι το λευκό το αίμα μου θα βάφει,
να γίνει κατακόκκινο στο πάτωμα να γράφει.
«Στις εμμονές, στους φόβους σου κάνε μεγάλο ράφι».

Ακούω μελοποίηση σε στίχους του Σεφέρη,
όσα δεν φέρνει μια ζωή μια στιγμή θα φέρει.
Μέσα από μια «αφήγηση», που ανάθεμα αν ξέρει
κανείς ότι την έγραψε με δακρυσμένο χέρι.

Και φτάνω με πυρίμαχη στολή σαν τον αλήτη,
σε ώρα ηλιοβασίλεμα να ψάξω τον Ελύτη.
Αυτόν που Αιγαίο μετάλαβε και τώρα ίσως πλήττει,
να είναι σε σταυρόλεξα για ειδικευμένο λύτη.

Χέρι μου έκρυψες το φως πάνω απʼ το γιατάκι,
για να μαυρίσει η σκηνή να δω τον Καρυωτάκη.
Στην Πρέβεζα μεσάνυχτα σπασμένο στρατιωτάκι
που παίζει ένας πιτσιρικάς σε χάρτινο κουτάκι.

05/01/07

Και να μετρώ,
και να ʽναι ο Τάκη Πλούμας
τριάντα τρία χρόνια μες τη Γης.

Μ. Μαλακάσης

Εκείνο το πρωινό του Οκτωβρίου
τυχαία περνούσα απέξω απʼ το Ναυτίλο
κι ήταν γεμάτη η βιτρίνα απʼ τα βιβλία.
Η αγωνία ακροτελεύτησε του βίου
-και πλέον μόνο στο μύθο θα εξωκείλω.
Οι τίτλοι έπεσαν του τέλους του Ηλία.

Μου είπαν πως φορούσε τα ίδια ρούχα,
όλες τις ώρες, μια φορά κι ένα καιρό
-κι ακολουθώ τις μυστικές διαδρομές του.
Ήταν σε χρόνο ανύποπτο, που του ʽχα
δώσει μια υπόσχεση, σαν τους πολλούς κι εγώ,
τις μέρες πριν πεθάνει, τις κρυφές του.

Αλλά μετρώ, και πέρασαν δυο χρόνια.
-χωμένος ο Ηλίας βαθιά στη Γη.
Τον θάψαμε μια μέρα στου Ζωγράφου.
Και τώρα ανάβουμε κεράκια και λαμπιόνια,
εις μνήμην, με μια μάταιη προσμονή.
Εμείς προσμένουμε ή εκείνος εκ του τάφου;

5/10/2007

Πήγα στη γιαγιά. 86 χρονών.-Πώς πας; -Α, εδώ καλύτερα είμαι…-Η Ελένη τί κάνει, καλά; -Ναι μωρέ, τα ίδια. Το φαγητό ήταν έτοιμο. Κοκκινιστό μοσχάρι με πατάτες, φέτα, ψωμάκι…Δεν ξέρω πώς γίνεται αλλά ότι προσφέρει φαίνεται πιο νόστιμο από ότι στην πραγματικότητα μπορεί να’ ναι. Όλα τέλεια. Έβγαλα μια μπύρα από το ψυγείο κι άρχισα να κοιτώ το σπίτι, το κάθε δωμάτιο, ένα ένα. Όπως πάντα όλα ήταν στη θέση τους. Κλασσικό σπίτι της δεκαετίας 60. Με τα πολύχρωμα τραπεζομάντιλα τα πατάκια του παντού, με τα χαλιά του, τους φθηνούς πίνακες που δείχνουν τοπία πότε με ήλιο και πότε λιβάδια με καταχνιά, πορσελάνες και πιατικά παντού, πάνω στην τηλεόραση, στο καλοριφέρ, δίπλα στο τηλέφωνο. Τα συρτάρια τίγκα από σεντόνια, μαντήλια, ρούχα κάθε λογής υφάσματος και χρώματος, τα πιο πολλά σε σετ, εκτός μερικών παραπονεμένων που κάθονται ατσαλάκωτα και καλοδιπλωμένα περιμένοντας το ταίρι τους μάταια. Τα χρόνια και οι ταλαιπωρίες έκαναν τους σοφάδες να σπάσουν, ριγματώσεις πού και πού, αλλά ποιός νοιάζεται; Δίνουν κι αυτά ένα τόνο και θυμίζουν τί κόπους και θυσίες έκαναν να αποκτηθούν. Στο σαλόνι δεσπόζει η ραπτομηχανή. Σπουδαία κεντήτρια η γιαγιά στα νιάτα της. ‘Εχει κάνει την προίκα για κάθε λογής κοπέλα που μαζί με την παρθενιά της, έδινε κι όσα πιο πολλά σεντόνια μπορούσε στον άντρα της (συνήθως μεγαλύτερο) αλλά και για να΄ χει ν΄ αλλάζει για τον κάθε αγαπητικό που έφερνε στην καμάρα της (εδώ δεν ξέρω αν ταιριάζει Ξανθόπουλος στυλ μουσικής).

Για την Όλια…

Κατέβηκα ένα- ένα τα υγρά σκαλιά
και με τρόμο αντίκρισα
αραχνιασμένες στοίβες από παλιά σου αντικείμενα.
Έπρεπε ένα- ένα να τα καταγράψω,
ήθελα πολύ να σε μάθω.
Μα γρήγορα… να φύγω ήθελα, το ταχύτερο.
Όμως τα μάτια μου συνήθισαν
αυτό το γνώριμο σκοτάδι,
και είδα εκεί, στο δικό σου υπόγειο
το παιδικό μου κρεβάτι.
Ο φόβος έφυγε σαν να μην είχε έρθει ποτέ.
Ξάπλωσα να ξαποστάσω και με αγκάλιασαν τα όνειρα.
Μόνο από εκεί μπορώ πια να σου μιλώ,
αν με ακούς, αγάπα.

Πηγή φώτο.:www.lostbodies.gr
 

Καήκαν και οι ρίζες της φωνής μας
Μα ίσκιοι τριγυρνάνε οι νεκροί
Δροσίζουνε για λίγο τη ψυχή μας
Πυρπολημένοι άγγελοι ακριβοί
Να μη σκεπάσουμε με στάχτη την πληγή μας
Να μην ανθίσει πάλι μόνο η σιωπή

Να μη σκεπάσουμε με στάχτη τη ζωή μας
Να μην ανθίσει πάλι μόνο η σιωπή.