Φαντάζομαι τη θάλασσα όταν γεννήθηκα, είναι Οκτώβριος και τα κύματα σκάνε στους βράχους με την συνηθισμένη τους αγριότητα.
Έπειτα τα χρόνια ακόμη και τα καλά έχουν μια αγκύλη, μια προεξοχή που όταν τα νοσταλγείς στα όνειρα σου, ανασύρεις τις ευτυχισμένες στιγμές. Κάποια απογεύματα, κάποια βράδια φωτεινά και κάποια πρωινά της ελπίδας.
Στην πραγματικότητα η ευτυχία δεν είναι ένα γεγονός, είναι ένας συνδυασμός συναισθήματος, πραγματικότητας και ονείρου. Υπάρχουν στιγμές που και τα τρία στοιχεία δεν υπάρχουν μαζί, όποτε μπορώ να θεωρήσω ότι τότε μιλάμε για μη – ολοκληρωμένη επιθυμία. Η εκπλήρωση των επιθυμιών δεν συνιστά ευτυχία αλλά μόνο υπέρμετρη χαρά.
Για παράδειγμα οι άνθρωποι φαντάζονται μια ευτυχή ζωή, διανθίζοντάς την με εκμυστηρεύσεις, ταξίδια, προσδοκίες και όνειρα. Λίγο πολύ όλοι δοκιμάζουμε και από τα τέσσερα και θυμίζουμε στον απολογισμό μας πόσο ανόητες κινήσεις κάνουμε περιφρονώντας πως κανείς δεν μας δίδαξε –γιατί κανείς δεν γνωρίζει- πώς να ζήσουμε.
Το ανθρώπινο σώμα διαθέτει ένα αξιοθαύμαστο σύστημα λειτουργίας που η παραμικρή του δυσλειτουργία δημιουργεί ένα πλήθος προβλημάτων. Όμως με την σκέψη τι γίνεται; Ο καθένας την χρησιμοποιεί με διαφορετικό τρόπο ερμηνείας, προσοχής και αξιολόγησης. Κάθε περιστατικό έχει και το μικροσκόπιό του. Βλέπουμε με την ματιά μας και ποτέ με την ματιά του άλλου. Από εδώ πηγάζουν όλα μας τα προβλήματα. Οι πράξεις των άλλων είναι τα αποτελέσματα των σκέψεων που κάνουν, συνεπώς δεν μιλάμε μόνο για πρόβλημα επικοινωνίας αλλά για ρήγμα στο πως θα γίνεις κατανοητός στον διπλανό σου και χειρότερα ακόμη του τι πρέπει ακόμη να του πεις για να το καταλάβει και του πόσο κάθε φορά πρέπει να λογοκρίνεις τον εαυτό σου όχι μόνο για να νιώσεις την αποδοχή του αλλά και να σε κατανοήσει πιο βαθιά.
Η συμπεριφορά μας γίνεται ένα σύνθετο πλέγμα φράσεων όπου μια λέξη που έρχεται από πολύ μακριά και μοιάζει ανεξήγητη είναι ικανή να πυροδοτήσει μια μικρή ή μια μεγάλη κρίση.
Καμιά φορά η νύχτα δείχνει τη δύναμη της και σε νανουρίζει στους εφιάλτες της
Είσαι δυνατός, νιώσε τη λέξη ΔΥΝΑΜΗ πρόφερε την να νιώσεις δυνατός
Γίνε ένα με τα κύματα που σε γέννησαν
Δες την πεθαμένη πόλη: πόσους φίλους σου πήρε
Η ταχύτητα των αυτοκινήτων μοιάζει με προαιώνιο θρύλο
Οι λεωφόροι πνίγουν με τα φώτα τους τις αδύναμες κραυγές μας
Ο ψίθυρος είναι η προσευχή μου για αυτό το καλοκαίρι.
