Nέστορας Πουλάκος, Βραχύβια Σκέλη

Αʼ Μέρος
Όταν η ζωή σου αναπνέει οξυγόνο ελεύθερου έρωτα, από μικρές, βρώμικες χαραμάδες ετοιμόρροπων κορμιών, σου κακοφαίνεται όταν κάποτε ο αέρας τελειώσει, κι εσύ από ασφυξία μελαγχολίας πλανιέσαι στην στρατόσφαιρα του αδύνατου τίποτα.
*
Το καλοκαιρινό απόγευμα είναι αποπνικτικό, αποπνικτικότερος ο χωρισμός σου, τότε που δεν ήθελες να ακούσεις λέξη από τα χείλη, μικρή μου βραχύβια ερωμένη.

*

Δε με αγάπησες, κι ας το έλεγες, κι ας έχυσες τόνους υγρά ηδονίστηκες λίγο από το κορμί μου, ως φαίνεται.

*

Δεν ήθελα να ακούσω άλλο, θυμάμαι, πύρινα τα λόγια, σιχαμερά ανολοκλήρωτα αποσπάσματα ενός τρελαμένου μυαλού. Θολωμένου, ζεστού από την ατμόσφαιρα, θερμοπληξίας το αποτέλεσμα.

*

Κι αν σε άκουγαν ο Ουίτμαν και ο Μπλέηκ θα σε πέρναγαν για τρελή, με το τόνο της φωνής σου. Πόσο κακά τα έλεγες. Ανόητη. Έτσι σε είπα, και το έκλεισα.

*

Έκλαψα, άκουσα κάτι βρυχηθμούς από το απέναντι βουνό και έφυγα κατά πάνω του.

*

Ήπια ένα σκασμό μπάφο και ξαναγύρισα στο απόλυτο μηδέν.

*

Από κει που με περιμάζεψες. Κι αν σου έγραψα στιχάκια και άλλες λέξεις, τόπο δεν έπιασαν κι ας ομολογούσες με λόγια βαριά και ψεύτικα πως σʼ άρεσαν.

*

Μη φοβάσαι, απομακρύνομαι. Κλείνομαι στην καλύβα μου, ζεσταίνομαι, κι όλο το καλοκαίρι, θα σου γράφω λέξη λέξη τη πτώση μου.

*

Ακέραια και κάθετη, με προορισμό τον μηδενιστικό θάνατο. Κρίμα δε θα το ʽχεις, ένα δάκρυ θα κυλήσει στο μάγουλο και μετά θα γελάσεις.

*

Μικρή, χαριτωμένη πουτάνα, θα διαβάσεις την εξομολόγηση, όχι αυτή που σου έκανα κάποια άνοιξη, αλλά αυτή που θα σου στείλω, όταν θα πίνω καφέ με τον Χάρο και θα μιλάμε για τζαζ και μπάλα.

*

Βʼ Μέρος

Επιστρέφω δριμύτερος, προοπτική μου η άρρωστη ψυχούλα σου. Κατάθλιψη κι αν είχες μυαλό δεν έβαλες και ας παρακαλούσες τον Ράιχ να σε γιατρέψει από το εγώ σου, αυτό το ψεύτικο εγώ που δε ξέρει γιατί ζει και που πάει.

*

52 μέρες πέρασαν από τη πρώτη πρόζα που μου πρόσφερες απλόχερα το πιο ζεστό μεσημέρι του Ιούνη.

*

Τώρα στις θάλασσες της Αμοργού, πλάι στη βρώμικη σκηνή που στεγάζει το κομμένο -από τις ψυχοσωματικές πληγές- κορμί σου, παρέα με ένα μάτσο ηλίθια πρεζόνια ως πιόνια στο παιχνίδι σκάκι της πορείας της ζωής σου, σ’ έπιασε η σοβαρότητα του φαίνεσθαι και του είσθαι.

*

Τι είσθαι, δεσποινίς, γνωρίζετε;

*

Παρωδία η πορεία σου μαζί μου, από το βροχερό δήθεν βράδυ του Μάρτη στα Εξάρχεια. Στο γωνιακό καφέ κοίταζες τέχνη, έγλειφες τα χείλη μου, έλεγες βαρύγδουπα ψέματα, αστεϊσμούς του κώλου, αεράτα αποφθέγματα και με έριξες στο ετοιμόρροπο κρεβάτι σου. Χα, να κοιμηθούμε και μαζί ήθελες;

*

Κατάφερες το παραμύθι σου, γέμισες τα όνειρά μου, έκλεισες την καρδιά μου στα χέρια σου, το μυαλό μου στα πόδια σου, τα μάτια μου στα μάτια σου, έφυγες για τις νότιες χώρες, γύρισες μετά από λίγο και λες και είχες φάει πούτσο τετραπέρατο άλλαξες, μικρή αλαζόνα γκόμενα.

*

Ένα ναυάγιο η ζωή σου, ακούς ναυάγιο;

*

Βρήκες τον Γιάλομ σου για ένα μήνα, του γάμησες το καλοκαίρι, τις διακοπές του, τις ώρες ησυχίας του, κύλησες δάκρυ από τα μάτια του, πούλησες τη τρέλα σου στο μυαλό του, γέμισες με πληγές το κορμί του, έβαλες την οικογενειά σου στη ζωή του.. και μετά τον πέταξες στο σκουπιδότοπο σου όταν γύρισαν οι ηλίθιοι που πραγματικά αγαπάς, όχι αυτός ο ψεύτικος ειδωλολάτρης σύζηγος των λίγων μηνών της ζωής σου.

*

Σε σιχαίνομαι, ακους Επαναστάτρια της Αηδίας;

*

Σε λυπάμαι, ακούς Δούλη της Κλάψας;

*

Δε θέλω να σε βλέπω, να σ’ ακούω, να υπάρχεις..

*

Ναι, δε θέλω να υπάρχεις, να ζεις, να είσαι άνθρωπος, δεν είσαι άνθρωπος.

*

Να πεθάνεις..

*

Πέθανε..

*

Θα σε δω στην κόλαση, αγάπη μου!

*

Ν.Ι.Π.