Πηνελόπη

Χρόνια το ίδιο πουκάμισο υφαίνω και ξηλώνω
να ντύσω ένα σώμα αδειανό.
Τα δάχτυλα απʼ το αδράχτι ματώνω
κι είναι το μόνο αληθινό.

Και δεν έρχεται ένα όνειρο,
βαθύ, λυτρωτικό,
τον ύπνο μου αφόρισα,
καίω κάθε τι αιρετικό.

Μην έρθεις Οδυσσέα,
δεν έχει γη για να διαβείς.
Η Ιθάκη πια εγέρασε,
δεν είναι αυτή που νοσταλγείς.

Μην έρθεις Οδυσσέα,
άφησέ με να σε περιμένω.
Χάρισέ μου ένα άλλοθι
για όλα εκείνα που αποφεύγω.

Απλώς

Οι φωτεινές ρεκλάμες ανοιγοκλείνουν τα μάτια τους
έκπληκτες
απο την θλίψη των περαστικών
απο τις εύκολες επιτυχίες
απο εκείνους που περνανε βιαστικά
οι σκιές στους υπονόμους νερουλές
πάνω απο την είσοδο του νεκροταφείου
θα ξεσπάσει μνήμη
και δακρυα, και ταπείνωση, και μοναξιά για εκείνους που πεθαναν ξαφνικά
η χτένα σου πάνω στο τραπέζι
θα μιλήσει για πρώτη φορά και θα πει
φεύγω γιατί αγαπώ άλλη
μισώ τα μάτια μου και τα αυτιά μου που ακούνε λέξεις
η αδιαφορία του ουρανού ζευγαρώνει με τα ξεροκόμματα της δυσπιστίας
κι όταν πεθάνω
το χώμα που θα με αγγίξει
θαναι μια απαλή γη που καποτε πλαγιάζαμε πάνω της
δεν φέρνω κανένα σημαντικό μήνυμα
απλά τον ανθρώπινο πόνο υπενθυμίζω
και την ποδοπατημένη αξιοπρέπεια
έζησα τριανταπέντε χρόνια κάτω απο την λαιμητόμο της καρδιάς μου
και το πρόσωπο είναι φαγομένο απο τα δάκρυα
ζωής και ευτυχίας και ουλών
και τα σακατεμένα χέρια διασταυρόνονται σαν χίονι με …

(Πηγή: http://www.photooftheday.gr/photos/seismos_24592.jpg)

Ο κάθε τρομακτικός σεισμός
διαρκεί πια
όσο ένα διαδικτυακό κλικ.
Μετά αφαιρείσαι
στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της επικοινωνίας
ψάχνοντας το μίτο της σάρκας.
Μόνο που τα αληθινά φιλιά
δεν έρχονται ποτέ,
καρπίζουν εντός του δέρματος
και γίνονται εξανθήματα
στο πρόσωπο.

Η είδηση του καταστρεπτικού σεισμού
καταχωρείται πλέον
ως συμπιεσμένο αρχείο
στους φακέλους της ιστορίας σου
στον ίδιο χρόνο
που απελευθερώνεται η μηχανική ενέργεια
από τις συμπιεστικές ζώνες διάρρηξης.
Μόνο τα βιβλία στα ράφια της βιβλιοθήκης
στέκουν ακλόνητα
άχρονα
και αντιστασιακά
χωρίς ενσύρματη θύμηση
και πάγια οικονομικά τέλη.

Όταν όμως χρειαστεί,
σιδερώνεις
το υπαρξιακό σου πενηντάευρω
για τον αυριανό τηλεμαραθώνιο ενίσχυσης
και θυμάσαι τον δικό σου σεισμό,
της Αθήνας,
τότε που έψαχνες
μέσα στη μεσημεριανή σου σιέστα
τους φακούς επαφής
για να συμμετάσχεις όμορφος
στη μαζική υστερία της γειτονιάς
ενώ το έδαφος
κάτω από τα πόδια
σου υπενθύμιζε
ότι το επίκεντρο της ζωής
βρίσκεται πάντα
εκτός των ασύρματων ορίων σου.

ΒΡΟΧΗ

Κεραυνοί και βροντές χείμαρροι
πάνω σε τοίχους αυτοκίνητα χώματα.
Σημειώνω σκυφτός μαξιλάρι στο πάτωμα
με τριγύρω μου ντάνες χαρτόνια καλώδια
όργανα σπίτια ξεχασμένα αγροκτήματα.
Προσκυνώ κυνικά το μηδέν
με στραβό μου το βλέμμα στο ένα
καθώς πέφτω σε ρεύμα σε βάραθρo
σε βυθούς στροβιλίζομαι-
επιστρέφω ξανά στα χαρτιά.
Υγρασίες σπασίματα πρόσωπα
η ζωή έτσι περνάει έτσι έρχεται
χρόνια τώρα πολλά ξεχασμένη σαν ψάρι
που κοιμάται που ψοφάει σκοτεινά μες στη γυάλα του.
Στο μονότονο κρυφό εργαστήρι
λησμονάει να βρέξει λησμονεί να αγκαλιάσει
προτιμάει να σβήσει και σήμερα πάλι μού ήρθε
πάλι μου έφυγε
καθώς μου ΄πε προτιμάω τη νύχτα προτιμάω το θάνατο.
Προσκυνάμε το θάνατο
αγαπάμε το θάνατο
αγκαλιάζουμε θάνατο
όπως όλοι οι νεκροί που βαδίζουν στο δρόμο
που τρώνε που πίνουν νερό.
Η βροχή σταματάει εγώ συνεχίζω
σαν αυτή να ποτίζω να σκάβω το χώμα
να στοιβάζω τις λέξεις το στήθος να σκίζομαι
αιωνίως στο τίποτα να δίνω αράδες
να δίνω τα κύματα
να προσφέρω φτιαχτό μου το ψεύτικο πρόσωπο.

ΒΡΑΔΙΝΗ ΠΟΡΕΙΑ

Κατ΄αρχάς θα περισυλλέξω από το τραπέζι τα ψίχουλα των προσδοκιών.
Θα τακτοποιήσω το μικρό δώμα, με τη θέα προς το μεγάλο δρόμο, εκείνο που αιώνες τώρα φιλοξενεί διαβάτες θλιμμένους, ανθρώπους νικημένους, πιστούς ακολούθους των καιρών.
Θα περπατήσω σιμά στη σιωπή, κάτω από ντροπιασμένα φώτα, δίπλα σε σφραγισμένα πηγάδια, κάτω από τα σκισμένα λάβαρα των λησμονημένων επετείων.
Μονάχα σαν γονατίσει η αυγή πάνω στα ανθρώπινα είδωλα θα επιστρέψω στη σκοτεινή κάμαρη με τις αρχαίες δημιουργίες, τους λυπημένους τοίχους.
Θα κοιτάξω για άλλη μια φορά το παραμορφωμένο παραπέτασμα του κόσμου, έτσι όπως φαίνεται μέσα από τις μυριάδες ψηφίδες κάποιας κίτρινης βροχής.
Με τρόπο σεπτό και ταπεινό, καθώς αρμόζει θα λάβει τέλος άλλη μία από εκείνες τις περίφημες, νύκτιες τελετές της ενηλικίωσης.
Η νύχτα τότε, -να θυμάσαι πως σου μιλώ σε τόνο βραδινό-, άλλη μια νύχτα, θα σωριαστεί νεκρή πλάι στα παμπάλαια απογεύματα, πλάι στα σώματα των επερχόμενων ημερών.