ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ

Το σώμα θʼ αφήσω
να δαμάσει
το αίνιγμα του κόσμου.
*
Βυθίσου στο ελάχιστο,
ο ταπεινός σπόρος, θυμήσου,
αυτός είναι που υψώνεται
λυγερό, αναστάσιμο κυπαρίσσι.
*
Ασημένια τα φύλλα
μετά τη βροχή
βουβό το αηδόνι,
τινάζει απʼ τα φτερά του
τις σταγόνες.

ΣΚΕΡΤΣΟ

Υφαίνοντας ασύνειδη πλεκτάνη,
το δρόμο πήρες να με συναντήσεις
σταλαγματιές, τάχα μου, να χαρίσεις
της πρωινής δροσούλας το στεφάνι.

Με σμύρνα, με χρυσό, δίχως λιβάνι,
περίτεχνα θʼ ακροβατήσω φέτος.
Νεαρός παράφρονας ο Αμλέτος,
ο Μάκβεθ βουτηγμένος στο μελάνι!

Το δέντρο

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
Τα κλαριά του θέριεψαν και κοντεύουν νʼ αγγίξουν το μπαλκόνι.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
Κι όμως χρόνια είναι εκεί, σε χειμώνες και καλοκαίρια.
Θαρρώ πως όταν ήμουν παιδί έκοβα από τους καρπούς του.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
Όμως στην κάθε μέρα τα σπίτια γερνάνε,
κάτω από την προσοχή των ματιών μου.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο,
καθώς οι δρόμοι ορθώνονται και πλευρίζουν πεζοδρόμια.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο,
καθώς οι άνθρωποι περνούν πίσω από τα κάγκελα του μπαλκονιού.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο,
ωστόσο τα σύννεφα παίρνουν μακριά το καλοκαίρι.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο…
καθώς μπαίνω και βγαίνω στης καθημερινότητας το φευγιό.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο…
και γίνεται ο γείτονας που δεν έχω.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
Σε λίγο θα πιάσει με το χέρι του το κλειστό πατζούρι.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
Θα μου θυμίσει πώς μεγαλώνω μαζί του.
Θα μου θυμίσει πώς ζούμε, χωρίς ποτέ να λέμε κάτι.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
Τώρα ξέρω πως είναι εκεί προτού μου χτυπήσει την πόρτα.

Μου Λένε

Μου λένε να κοιτάζω μπροστά
και τους λέω:
Δεν θέλω να κοιτάζω μπροστά
θέλω πίσω να κοιτάζω.
Στο παρελθόν μου ανήκω
κι εκεί θα γυρίσω
όταν πεθάνω.

Νουθεσίες

Κοντά σου έμαθα τις λέξεις
ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ & ΥΠΟΜΟΝΗ.
Μακριά σου έμαθα
πώς εφαρμόζονται στην πράξη.

Σε Τεντωμένο Σκοινί

Η παραδοχή της αναπηρίας μου
χωρίς εσένα
είναι η εγγύηση της ισορροπίας
και της σταθερότητάς μου.

Κράτα με μην πέσω.

Ο επιστήμων

Πήγε τόσο πίσω στην Δημιουργία
Με το μικροσκόπιο
Που είδε έναν κύριο σε λευκή παραλλαγή
Να του χειρονομεί

«Δε θέλεις πιο λεπτομερή ανάλυση-
σταμάτα».

*

Αυτό το δάχτυλο που τώρα
Ακουμπά την άκρη του κοσμου
Στο δάχτυλό σου έχει
Έχει αγγίξει πριν
Κι άλλες άκρες
Που πάντα δείχναν πως
Ήταν αρχή
Μα πάντα κατ
Έληγαν να
Είναι το τέλος
Του κόσμου του
Η αρχή
Του νʼαμφιβάλλεις
Για όλους τους
Άλλους κόσμους

Η βροχή μέσα

περίσσεψαν μόνο αυτά εδώ τα ψίχουλα
ένα μολύβι
ένα στόμα που γελάει
ένας φλιτζάνι από καφέ άπλυτο για αιώνες
ένα θυμωμένο ρούχο
που δεν ήρθες
μια τσαλακωμένη επιθυμία που ταξίδεψε ποδοπατούμενη απ’ το πλήθος
την πάτησα κι εγώ κάποτε
πλήθος ήμουν
δεν την είδα
τώρα περίσσεψαν μόνο αυτά εδώ τα ψίχουλα
θα τα αφήσω
να ζήσουν ήσυχα
για πάντα
πάνω στο τραπέζι
και θα μετακομίσω