(Πηγή: http://www.photooftheday.gr/photos/seismos_24592.jpg)
Ο κάθε τρομακτικός σεισμός
διαρκεί πια
όσο ένα διαδικτυακό κλικ.
Μετά αφαιρείσαι
στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της επικοινωνίας
ψάχνοντας το μίτο της σάρκας.
Μόνο που τα αληθινά φιλιά
δεν έρχονται ποτέ,
καρπίζουν εντός του δέρματος
και γίνονται εξανθήματα
στο πρόσωπο.
Η είδηση του καταστρεπτικού σεισμού
καταχωρείται πλέον
ως συμπιεσμένο αρχείο
στους φακέλους της ιστορίας σου
στον ίδιο χρόνο
που απελευθερώνεται η μηχανική ενέργεια
από τις συμπιεστικές ζώνες διάρρηξης.
Μόνο τα βιβλία στα ράφια της βιβλιοθήκης
στέκουν ακλόνητα
άχρονα
και αντιστασιακά
χωρίς ενσύρματη θύμηση
και πάγια οικονομικά τέλη.
Όταν όμως χρειαστεί,
σιδερώνεις
το υπαρξιακό σου πενηντάευρω
για τον αυριανό τηλεμαραθώνιο ενίσχυσης
και θυμάσαι τον δικό σου σεισμό,
της Αθήνας,
τότε που έψαχνες
μέσα στη μεσημεριανή σου σιέστα
τους φακούς επαφής
για να συμμετάσχεις όμορφος
στη μαζική υστερία της γειτονιάς
ενώ το έδαφος
κάτω από τα πόδια
σου υπενθύμιζε
ότι το επίκεντρο της ζωής
βρίσκεται πάντα
εκτός των ασύρματων ορίων σου.
καλημέρα Σπύρο! Αυτός είναι ένας πραγματικά σύγχρονος τρόπος να μεταβολίζεις ποιητικά την πραγματικότητα. Είσαι αυθεντικός και δεν μιμείσαι τίποτα. Προχώρα! Έχω πάντα την περιέργεια να παρακολουθήσω τη συνέχεια της ποιητικής πορείας σου. Να είσαι καλά. Να είστε καλά όλοι, και να γράφετε. Ίσως, σε μια άλλη διάσταση, να έχει αυτή η απεγνωσμένη πράξη ένα νόημα. Μπορεί στα νοητικά πεδία, η ευχή μας να υλοποιείται και η καλή μας πρόθεση να εγγράφεται στο άπειρο με ανεξίτηλη μελάνη, εις το διηνεκές. Ας το ελπίσουμε… Γιατί η υλική πραγματικότητα μας υπερβαίνει. Κι όχι μόνο σε περιόδους σεισμικής αναταραχής. Έρρωσθε!
Την δική μας Αϊτη ποιος θα την σώσει;
Χρόνια καλά σύντροφε.
“το επίκεντρο της ζωής
βρίσκεται πάντα
εκτός των ασύρματων ορίων σου”
Ποιητής πάντα ο κ. Αραβανής που γιορτάζει. Χρόνια πολλά και δημιουργικά κύριε ποιητά μας. Σας παρακολουθούμε και σας σεβόμαστε.
Ο κ. Αραβανής συνδυάζει αίσθηση με στοχασμό και προχωράει ωριμάζοντας, μόνος, χωρίς να περιμένει και πολλά (διότι γνωρίζει τι κάνει, με τι ασχολείται, που στοχεύει) και κυρίως, το πιο σημαντικό, χωρίς να θέλει να επιβληθεί. Δεν χρησιμοποιεί τον λόγο ως σκλάβο για να υπηρετεί το συναίσθημα. οπως γίνεται συνέχεια (στις τελευταίες μέρες βλέπε εξώφυλλο focus, κυρίως το ελληνικό της ανταπάντησης, βλέπε επίσης την ανάρτηση του Τριαρίδη και τα περισσότερα σχόλια της). Λυπάμαι κα νίωθω κουρασμένος.
Ανάσανα κάπως τώρα με τον Σπύρο Αραβανή, τον άνθρωπο, τον ποιητή που δημιουργεί κλειστός και ανοιχτός συνάμα. Θα σε ξαναδιαβάσω ολόκληρο σήμερα την μέρα των γενεθλίων σου. Και όταν λέω ολόκληρο εννοώ την ποιητική σου συλλογή, τα κείμενα-ποιήματα σου στο Αλμανάκ Ποιείν 2009 και ορισμένα κρατημένα σου άρθρα στην βιβλιοθήκη της ελευθεροτυπίας.
Χαιρετώ.
με ενόχλησες
δηλαδή με ενοχλείς
γι’αυτό σου γράφω
δύο λέξεις που δεν τις λέω συχνά
μου άρεσε…(κ. Αραβανή δεν θα ευχηθώ πάντα τέτοιες εμπνεύσεις γιατί το κάθε τι πρέπει να είναι μοναδικό)
“«Η ποίηση σήμερα» όπως διαμορφώνεται στο διαδίκτυο, είναι σε πολλές περιπτώσεις και υπέρ της άμεσης έκφρασης των συναισθημάτων και κατά της πυκνότητος του νοήματος. Είναι μια ποίηση εξομολογητική και άμεση που ακολουθεί το διασκελισμό του πληκτρολογίου. Ο ρυθμός των πλήκτρων δίνει νέα χροιά στα ποιήματα: υποβάλει τον παρατακτικό λόγο και τη χαλαρότητα, την άμεση εκφορά της προφορικής ομιλίας με τις αιφνίδιες και ανέλπιδες κορυφώσεις της κουβέντας του καφενείου. Αν κρίνουμε από την επιτυχία που έχουν οι αναρτήσεις με ποιήματα του Τάσου Λειβαδίτη, (τόσο ως προς την επισκεψιμότητα των συγκεκριμένων αναρτήσεων όσο και από τα downloads, δηλαδή τον αριθμό των αποθηκεύσεων από τους επισκέπτες των συγκεκριμένων κειμένων) θα τολμούσαμε να πούμε πως θα ήταν ένας υπέροχος μπλογκεράς, και κάθε ποστάρισμά του θα αποτελούσε γεγονός.”
(εισήγηση στο συνέδριο “Η ποίηση σήμερα” στη μνήμη του Τάσου Λειβαδίτη, ΕΣΗΕΑ, 9/5/2009)
Να, που η αγάπη του Σπύρου για τον Τάσο Λειβαδίτη δίνει σήμερα τον πιο ώριμο καρπό της:ο Σπύρος Αραβανής με το σημερινό του ποίημα δεν γράφει μόνο για το σεισμό: αποκτάει ιδιοφωνία!
Καταθέτει τη δική του πρόταση για μια ποίηση πολιτική με την ευρύτερη έννοια του όρου.
Πολλά παρόμοια γενέθλια, Σπύρο!
Συγχαρητήρια κύριε Αραβανή , πάντα τέτοια , με την γραφή σας δείχνετε σε όλους πως η ποίηση οφείλει να στέκεται σύμμαχος στον άνθρωπο και στα προβλήματα του , είτε αυτά προξενούνται από την φύση , είτε από άλλους ανθρώπους , αποδεικνύετε σήμερα με την γραφή σας πως ο ποιητής οφείλει να εμπνέεται από το καθημερινό , από το “κανονικό” , απο το αναμενόμενο … Εύγε !
Οι ευχές, έτσι κι αλλιώς. Προέχουν! Σπύρο. Δεν είναι λόγια. Ανάγκη. Φίλιον πρόσωπον!
Στο ποίημα, καλή η γραμμή. Αλλά γιατί όχι και πάλι στην επεξεργασία ένας ρυθμός και μια γεύση -πειραματική- ομοικαταληξίας;
Άσε τον κύριο Σωτήρη στις μανούβρες των πανιών και στρώσου στην …επαναμάγευση.
Πολύ ωραίο το ποίημα,
κι ακόμα ωραιότερη η άμεση (ποιητική) ανταπόκρισή σας
στα γεγονότα!
Χρόνια πολλά!
Ανοίγουμε σαμπάνιες! 2.061 επισκέψεις μόνο για τις 3 Μαρτίου 2010!!!
Όντως θερμό το “Φλού” (παρουσίαση Αλμανάκ Ποιείν 2009 στη Θεσ/νίκη) και πολυεπίπεδο. Περιμένουμε να κατασταλάξει, καθώς όπως και το “ποιείν” μας υπερβαίνει με τη συνθετότητα του, την ιδιαιτερότητα του και τη δυναμική του.
Καταπληκτική η ανάγνωση του ποιήματος
“Πάρνηθα, Αϊτή, Χιλή…” από τον ίδιο τον ποιητή Σπύρο Αραβανή. Φωτίζει το ποίημα και φωτίζεται ο άνθρωπος. Εύχομαι κάποιος να το ηχογράφησε. Συγκρατώ την ευγένεια, την κομψότητα και το άνοιγμα προς το επερχόμενο.
Θέλω να πεθάνω κατακαλόκαιρο
για να μη νιώσω την παγωνιά αυτού του κόσμου.
Κύριε Αραβανή Ευχές !! και συγχαρητήρια !!!