Απλώς

Οι φωτεινές ρεκλάμες ανοιγοκλείνουν τα μάτια τους
έκπληκτες
απο την θλίψη των περαστικών
απο τις εύκολες επιτυχίες
απο εκείνους που περνανε βιαστικά
οι σκιές στους υπονόμους νερουλές
πάνω απο την είσοδο του νεκροταφείου
θα ξεσπάσει μνήμη
και δακρυα, και ταπείνωση, και μοναξιά για εκείνους που πεθαναν ξαφνικά
η χτένα σου πάνω στο τραπέζι
θα μιλήσει για πρώτη φορά και θα πει
φεύγω γιατί αγαπώ άλλη
μισώ τα μάτια μου και τα αυτιά μου που ακούνε λέξεις
η αδιαφορία του ουρανού ζευγαρώνει με τα ξεροκόμματα της δυσπιστίας
κι όταν πεθάνω
το χώμα που θα με αγγίξει
θαναι μια απαλή γη που καποτε πλαγιάζαμε πάνω της
δεν φέρνω κανένα σημαντικό μήνυμα
απλά τον ανθρώπινο πόνο υπενθυμίζω
και την ποδοπατημένη αξιοπρέπεια
έζησα τριανταπέντε χρόνια κάτω απο την λαιμητόμο της καρδιάς μου
και το πρόσωπο είναι φαγομένο απο τα δάκρυα
ζωής και ευτυχίας και ουλών
και τα σακατεμένα χέρια διασταυρόνονται σαν χίονι με …

ναμαι λοιπον μπροστά σου
γυμνή κι ανυπεράσπιστη και άτρωτη και ηλιόλουστη αστραφτερή κληματαριά
λίγη κουραση είναι ο πυρετός απο τα καρδιοχτύπια
τα προγνωστικά της αρρώστειας δεν επιβεβαιώθηκαν ακόμα
το ξέρω καλύτερα απο εσένα
εκείνος εκεί κάτω
γέλασε
τραγούδησε
απόλαυσε
απο τις εύκολες επιτυχίες του
merde
αν όχι με την στοργή σου
σκέπασέ με τουλάχιστον με λίγο μέλι
γιατί οι πλάκες αυτές είναι κρύες
οι καθρέφτες απειλητικοί
και οι λέξεις στεγνώνουν
μου πετάνε θέε μου όλη τους την μοναξιά
και δεν την αντέχω
κρυώνω
ιδρώνω
είμαι λασπωμένη απο κόπρανα που μοσχοβολούν χωρίς να το ξέρουν
Βλαδίμηρε πάρε με στην αγκαλιά σου
να μαστε μαζί όταν θα τυλιχτεί επάνω μου, για να το αντέξω
να σου διηγηθώ όνειρα
θυσίες
τύψεις
δάκρυα
βόγγους
στόχους
καταφρόνια
μην με αφήσεις ωσπου να με ξαναπάρει
άπλωσε το χέρι σαν παιδί λαχταρισμένο
μην με ποδοπατήσεις Εσυ
να΄χω τουλάχιστον την ευτυχία να μ’αγγίζεις
κρυώνω
ιδρώνω
υπενθυμίζω γιατί ξεχνούν
απλώς… μέθυσα με ανοιχτά μάτια
κρυώνω

παρισι-αθηνα 11.2009

Σήμερα

Σήμερα
είμασταν σαν δυο πεινασμένα αγριόσκυλα
που
γλύφονταν
έκαναν έρωτα
και
πηδήχτηκαν
αμέτρητες
φορές.

Και αγαπήθηκαν
Παρίσι-Αθήνα

Κολάζ ζωής

Γιατί είμαι υπερήφανη για εσένα, αλλιώς δεν θα μπορούσα να σε αγαπήσω!

Ναι, τελικά θα πάω! Το θυμάσαι?

Μια τρέλα που ήξερα πως μπορεί να καθορίσει όλη μου την ζωή.

… δισταγμός,

Τα 12 ώρα μας τι είναι? Τα 16 ώρα μας τι είναι? Δεν είναι απόλυτη αγάπη και αφοσίωση? Το έχω νομίζεις ξανακάνει? Ποτέ. Κι ούτε πρόκειται… γιατί αυτά μια φορά στην ζωή μας γίνονται… κι άμα τα καταλάβουμε, τα αρπάζουμε και ζούμε μια άλλη ζωή.

Σιωπή.

Κρύο.

Κι αν δεν θέλεις, και δεν σε φτάνουν όλα αυτά, καλύτερα να είσαι μόνος. Κι εγώ μόνη θα είμαι. Γιατί θα είμαι.

… ακόμα σου κρατώ το χέρι… μπορεί να έχεις αποκοιμηθεί… δεν θα το πάρω… γιατί ξέρεις κάτι… για εμένα γαμήσι ήταν που κοιμηθήκαμε χέρι χέρι. Οπότε σου το αφήνω μέσα στο δικό μου, να μην σε ξυπνήσω… αν κοιμάσαι… αν δεν κοιμάσαι… κράτα το… εκεί θα είναι.

…μέχρι να πεθάνω πραγματικά. Εκεί μετά δεν ξέρω τι γίνεται!

Όλοι μαθαίνουμε, μια ζωή θα μαθαίνουμε.

… και χίλια άλλα πράγματα πολλά…

Κάνω μια παύση. Σου λέω πράγματα που κανείς δεν γνωρίζει…

Το πώς να φεύγεις θέλει αξιοπρέπεια… σεβασμό… κότσια… και τα μάτια να κοιτιούνται… οι φωνές να τρέμουν…. Το σώμα να ιδρώνει. Αλλιώς είναι ψεύτικος θάνατος.

… δεν μπορείς να φανταστείς πόσο όμορφα νοιώθω που σου τα λέω όλα αυτά.

Μοναξιά

Μεγαλύτερη από αυτή του θανάτου.

Τις ξέρεις καλά εσύ και τις δυο…

Αντίο λοιπόν!

Ευχαριστώ. Πέθανα υπέροχα. Χωρίς σεβασμό.

**** το κολαζ ζωής είναι απο το επόμενο βιβλίο που ετοιμάζω και 8α εκδοθει το καλοκαιρι.

Μοσχοβία Α. Κασκούρα

Η Μοσχοβία Α. Κασκούρα σπούδασε Μοντέρνα και Συγκριτική Λογοτεχνία στην Αιξ-αν-Προβάνς της Γαλλίας. Είναι Δρ. Συγκριτικής Λογοτεχνίας (Σορβόννη), συγγραφέας του δοκιμίου Η Θηλυκή Παραφωνία του Νίκου Καζαντζάκη, εκδ. Ελληνικά Γράμματα. Συγγράφει, μεταφράζει, διδάσκει και συγκρίνει αφού η ζωή μας είναι μια συνεχόμενη αναζήτηση και σύγκριση!

από Σωτήρης Παστάκας
29 Comments