Πηνελόπη
Χρόνια το ίδιο πουκάμισο υφαίνω και ξηλώνω
να ντύσω ένα σώμα αδειανό.
Τα δάχτυλα απʼ το αδράχτι ματώνω
κι είναι το μόνο αληθινό.
Και δεν έρχεται ένα όνειρο,
βαθύ, λυτρωτικό,
τον ύπνο μου αφόρισα,
καίω κάθε τι αιρετικό.
Μην έρθεις Οδυσσέα,
δεν έχει γη για να διαβείς.
Η Ιθάκη πια εγέρασε,
δεν είναι αυτή που νοσταλγείς.
Μην έρθεις Οδυσσέα,
άφησέ με να σε περιμένω.
Χάρισέ μου ένα άλλοθι
για όλα εκείνα που αποφεύγω.
Το ανεκπλήρωτο
Αυτό που πάντα θα διαρκεί,
είναι αυτό που πάντοτε θα λείπει.
Στο πίσω μέρος του μυαλού μας μια εικόνα.
Κι εσύ, πάντα έξω από την εικόνα αυτή,
στου σκηνοθέτη την καρέκλα
να κατευθύνεις αυτόν που σε υποδύεται.
Κι εγώ, πάντα στα παρασκήνια,
στο ρόλο του υποβολέα,
να μου επιβάλλω τις σωστές ατάκες.
Αντίτιμο
Τώρα που στέρεψαν οι τύψεις
Και μείναν μόνο τα σκυλιά
Ποιος θα νοιαστεί για όνειρα;
Την παιδική τη σάρκα σου
Τους έδωσες βορά
Κι εσύ γυμνός έτρεξες να ξεφύγεις.
Φυγάς στο σώμα σου έγινες,
Τα χνάρια έσβησες,
Ντύθηκες κάποιος άλλος.
Αργά κυλούσε η φθορά
Στους φόβους και στις φλέβες.
Κι όσο έξω οι πληγές γιατρεύονταν
Μέσα αράχνες τρέφονταν από το νέο δέρμα.
Αναβολές
Όλο κάνω πως γράφω
κι άδειες σελίδες γεμίζω
χωρίς αυτά που θέλω
να μπορώ να πω.
Νόμιζα πως σε γνώριζα καλά.
Μα όταν έλειπαν
τα προσχήματα και τα άλλοθι για αγώνες,
όταν δεν υπήρχαν άλλες φωνές
που προσπαθούσες να καλύψεις,
δεν ήξερες τότε τι να πεις
και πώς τα όσα ανέβαλλες να τα δικαιολογήσεις.
Ανώφελα τρόπαια, πάντα κομμάτια του εαυτού.
Κι όσο η συλλογή μεγάλωνε, μίκραινες εσύ
ώσπου πια δε σε γνώριζα.
Με χαιρετούσες δειλά
μα δε σ’ αναγνώριζα.
Μόνο έγνεφα αμήχανα
και προσπερνούσα βιαστικά.
Έφθειρα τόσο πολύ τις λέξεις
σε ανώδυνες κουβέντες
που τώρα άχρωμες ηχούν.
Οι σιωπές μου μ’ εγκατέλειψαν.
Τώρα, τώρα πρέπει να μιλήσω.
Έξοδος
Βότσαλο στη λίμνη η αλήθεια
κι εσύ με ομόκεντρους κύκλους
να απομακρύνεσαι.
Χάικου
Φύλλα πέφτουν
στου ποταμού την όχθη.
Κάποιος έφυγε.
Συμπαθέστατε κύριε του σχολίου 1, προσπερνώντας την ανεκδοτολογική διάσταση της εξής υποψίας: Ωχ! Ο Μίχος! πιστεύετε πραγματικά ότι υπάρχουν καλλιτέχνες μη αυτοαναφορικοί; Ή μήπως θα το κρίνετε αυτό από το τρίτο πρόσωπο, τη στιγμή που μπορεί να υπάρξει τέταρτο, όχι γραμματικά αλλά βιωματικά;
Μια ακροβασία βλέπω μεταξύ δύο τάσεων !!!
Πρόσεξε μην πέσεις !!!
Αλλά συνέχισε .
Να δεις πως αγγίζει κάτι παλιόγερους σαν και εμένα
η” Έξοδος “
Δεν σχολιάζω τα ποιήματα που αναρτήθηκαν. Επιστώ ένα σημείο στον κάθε κ. Μίχο:
Σε ότι πρόσωπο και να γραφθεί το ποίημα, αν δεν καταφέρει να είναι ποίημα δεν αξίζει να συζητάμε για το πρόσωπο. Αμέτρητα τα μη-ποιήματα επί τρίτου προσώπου, κατά κόρον, αλλά και επί άλλων προσώπων, κατά κόρον επίσης, και των γραμμένων σε α’ πρόσωπο.
Να συμπληρώσω πως δεν είναι και τόσο εύκολο, όσο ορισμένοι νομίζουν, να διακρίνουν σε ποιο πρόσωπο έχει γραφθεί ένα ποίημα.
Και ετούτο είναι κάτι λίγο από την αποκάλυψη που οι περισσότεροι αναγνώστες δεν διακρίνουν, ώστε να καθίσταται πλήρης και η ανάγνωση.
Το ζήτημα λοιπόν είναι να μπορείς να γράφεις.
Αλλά το σημαντικότερο όλων είναι πως η γραφή υποφέρει από την αδυναμία της δημιουργίας της συνθήκης του α’ προσώπου, η οποία είναι και η κρισιμότερη, η πιο επικίνδυνη, η πλέον υπεύθυνη και η πιο δημιουργική απ’ όλες.
Σαφώς επί αυτών – συμφωνώ.
Αλλά θεωρώ πως η μπάρα υφίσταται δεν την τοποθετούμε με επί μέρους αναφορές, και δεν χρειάζεται να γίνεται με τέτοια τουλάχιστον περιοδικότητα λόγος γι’ αυτήν.
Επί των θεμελίων: η αρετή της αντοχής στο προβάδισμα είναι υψηλότερη από την αρετή αντοχής στην μετριότητα.
Χαιρετώ άπαντες τους φίλους.
Καλό βράδυ.
Υποθέτω μπορώ να ψιθυρίσω και εγώ κάτι ε ;
Η Ποίηση είναι Συν Κινητική, ακόμα και στην απόπειρά της θαρρώ.
Πρώτα της οφείλουμε (της απόπειρας) να υπάρξει, δηλαδή να την πιούμε ανενδοίαστα , να νιώσουμε αυτά που την έκαναν να εκδηλωθεί και μετά, αν πρέπει (αν πρέπει) σεβαστικά να μιλήσουμε κριτικά.
Όμως –κατά την γνώμη μου- αν η Κριτική δεν περιέχει αγάπη , είναι άκυρη.
Μοιάζει με τη ματιά του επαγγελματία αντιγραφέα της παρτιτούρας που ξίνισε τη μούρη του γιατί υπήρχαν λάθη στις στίξεις. Και ξέρετε, η παρτιτούρα μπορεί να ήταν του Chopin, μπορεί και όχι. Έχει σημασία;
Διάβαζα όλες αυτές τις μέρες τόσο τα Ποιήματα που φιλοξενούν οι εδώ σελίδες όσο και τα σχόλια και μου ήρθε ξανά στο κεφάλι εκείνη η μη φυσική ένταση με τη οποία γίνονται οι συζητήσεις στην Αθήνα. Ένα είδος έντασης που δεν έχει καμία σχέση με το Πάθος. Διάβαζα τα σχόλια της κας Κατερίνας Θεοφίλη από την άλλη, και ομολογώ πως με άγγιξαν. Γιατί, αν μη τι άλλο, μοιάζουν να διατηρούν φρέσκια την μνήμη του τι σημαίνει να είσαι νέος άνθρωπος και να πάσχεις να αρθρώσεις Λόγο. Με χίλια δύο ελαττώματα; Ίσως. Αλλά και αυτά, τις περισσότερες φορές είναι κληρονομιά των προηγουμένων. Ή όχι;
Όπως λέει και η κα Αγγελική Μικρού στο στίχο της: Όλο κάνω πως γράφω /κι άδειες σελίδες γεμίζω / χωρίς αυτά που θέλω / να μπορώ να πω.
Μα δεν είναι ακριβώς αυτή η αγωνία όλων;
Τους χαιρετισμούς μου σε όλους από τη Λευκωσία.
“Ας υποθέσουμε
πως δεν έχουμε φτάσει
στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβησσο του νου…”
[κ. Καρυωτάκης]
Το α’ ΄΄(του Πληθυντικού) πρόσωπο…
#7: αποκλείονται από φυσικού τους, η επίδοση και η μετριότητα με τον τρόπο που αποκλείονται μεταξύ τους η επίφαση με την αυτότητα. (Επισυναπτόμενο και για την μπάρα…)
:))
#8: Εάν αυτή είναι η αγωνία όλων, τότε η αγωνία έπαψε με τον στίχο της κυρίας που αναφέρατε.
Πρόκειται περί ιδεολογίας αποφυγής της φυσικότητας η οποία αναζητά, με κραυγαλέο μάλιστα τρόπο, φθηνή σωτηρία. Το διαμετρικώς αντίθετο της ποίησης.
Καλησπέρα στην Κύπρο.
Συγνώμη… “ΑΒΥΣΣΟΣ”
Σε πρώτο, δεύτερο, ή τρίτο πρόσωπο , ο ποιητής – άνθρωπος που τον έχουν εγκαταλείψει οι σιωπές του και νιώθει την ανάγκη να μιλήσει , πάντα τον εαυτό του θα κρεμάει “στα τσιγκέλια του χασάπικου” …
Συμφωνώ με τον Τυρταίο. Η ποιήτρια δείχνει να έχει βρεί την αρχή του δρόμου και πρέπει να συνεχίσει
#12: Πάρθηκαν ακόμη και τα ξώραφα… 🙂
Η κουβέντα ετούτη θέλει νa γίνει από κοντά / μα λέω πράγματι, επί των αρετών, το αντίθετο.
314: κ. Μουζάκη…. εάν ομιλεί για μας η “πατρίς” καταπέσαμε εκεί που δεν τολμούμε μήτε να το πιστέψουμε / η πατρίς οφείλει να βγει απ’ τη σκιά και να ακολουθήσει / γνωστή η φιλίας μας μα φοβούμαι πως συνομιλώ με αντιδραστικό κάποιας ποιητικής παράταξης]
Καλό Σάββατο σε όλους.
Εννοώ #14…
Ακριβώς σχόλιο ιερού αριθμού 9, το ά πληθυντικού, ας το πούμε κι αλλιώς…τέταρτο, ανθρωπότητα, τω αγνώστω…είναι αυτό που ορίζει και καθορίζει, τουλάχιστον τα ανθρώπινα.