“Στο φως των αργών πραγμάτων”

(En la luz de las cosas lentas)

Υπάρχει ένας τρόπος που το όνομά σου

ακουμπά πάνω στον κόσμο

όπως το δειλινό πάνω στα κουρασμένα κεραμίδια.

Δεν είναι ήχος,

είναι ένας τρόπος να μένεις.

Όταν σε σκέφτομαι,

τα πράγματα χάνουν τη συνηθισμένη τους βιασύνη,

σαν ο χρόνος

να ξυπόλυτος περπατούσε για να μην μας διακόψει.

Έχω δει την αγάπη σε άλλες μορφές:

επείγουσα, αδέξια,

σχεδόν βίαιη στην ανάγκη της να ανταποδοθεί…

μα το δικό μας

έχει την υπομονή της ρίζας,

τη μυστική βεβαιότητα

αυτού που μεγαλώνει χωρίς να ζητά άδεια.

Και τότε καταλαβαίνω

πως δεν καίγεται κάθε αγάπη:

μερικές

φωτίζουν.

Και τότε δέχομαι πως δεν σε αγαπώ

σαν κάποιος που ανακαλύπτει κάτι νέο.

Σε αγαπώ

σαν κάποιος που θυμάται

κάτι που ήταν πάντα δικό του

μα δεν ήξερε να το ονομάσει.

Τα στόματα ανοιχτά διάπλατα να δαγκώσουν τον ρόλο που μας δώσανε.

Ψεύτικος, πικρός φοβάται την αλήθεια

Φοβάται τον άνεμο, άγριος γδέρνει το πετσί, φοβάται το νερό, διψασμένος στεγνώνει τη βροχή.

Μυριάδες σταγόνες ξελογιάζουν τα φύλλα.

Το μεδούλι χύνεται στην αυταπάτη και κάπου εκεί έξω ένα φιλί ετοιμοθάνατο

Τόσο ήσυχα, τόσο ακόμα…

***

Η σειρά μου τώρα…

Και ήθελα να σε ρωτήσω ποια είναι η απάντησή σου;

Ένα παλιό τραγούδι ή μια νέα σιωπή; Δύο κίτρινες λέξεις ή ένα άγνωστο βλέμμα. Μια ιστορία που διαβάζω ή ένα μυστικό που μόλις αρχίζω να λύνω.

Και ήθελα να σε ρωτήσω τι φανταζόσουν… Έναν καθαρό ουρανό

Ή δύο ατελείωτες θάλασσες;

Ένα αόρατο χάδι ή τρεις ξεχασμένες στροφές στα όνειρα.

Μια δυνατή ανάμνηση ή δύο σκιές του μέλλοντος.

Δύο άγνωστες λέξεις στον αέρα ή εμένα που δεν γνώρισες ποτέ…

Τι φοβάσαι; Ένα πρωί Δευτέρας ή δύο φύλλα που πέφτουν σε ένα δάσος

Δύο λέξεις, μια απόσταση, ένα ξεκίνημα ή ένα αντίο;

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΛΙΚΕΡ

Ο Πασκάλ ήταν ένα ιδιαίτερο πλάσμα. Όταν γεννήθηκε οι γιατροί ενημέρωσαν τους γονείς του γι’ αυτή την σπάνια ουσία, που βρίσκεται στο αίμα του και αντιδρά στην υπερβολική αγάπη, η οποία μπορεί να τον αφανίσει. Δεν υπήρξαν ποτέ διαχυτικοί μαζί του, μάλλον ψυχροί, ώστε να τον εκπαιδεύσουν να μάθει να ζει χωρίς να αγαπά και ν’ αγαπιέται. Και τα κατάφεραν μια χαρά, μέχρι που ο Πασκάλ συνάντησε την Άννα μια βροχερή μέρα στο μετρό. Ένα από εκείνα τα βίαια φρεναρίσματα προσγείωσε την Άννα στην αγκαλιά του. Το συναίσθημα ήταν ακαριαίο. Υγρά σωματίδια από την ουσία στο αίμα του άρχισαν βροχή να τρέχουν απ’ τα μάτια του. Η έλξη ήταν αμοιβαία. Η Άννα τον ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά και κάτι ανεξήγητο την τραβούσε κοντά του. Δεν χρειάστηκαν πολύ χρόνο για να γνωριστούν. Ήταν σαν να γνωρίζονταν από πάντα. Η Άννα τον ήθελε και του το έδειχνε με κάθε δυνατό τρόπο. Ο Πασκάλ ήξερε πως, μπορεί και να μην έβγαινε ζωντανός απ’ αυτόν τον έρωτα, το πάθος του, όμως, ήταν πιο δυνατό και τον νικούσε κάθε φορά, που βρισκόταν κοντά της. Όταν τη φίλησε για πρώτη φορά ένιωσε τα χείλη του να λιώνουν. Όταν έκαναν έρωτα για πρώτη φορά, το σώμα του έγινε διάφανο και μόνο το περίγραμμά του φαινόταν στον χώρο. Αποφάσισαν να χωρίσουν. Ο Πασκάλ άρχισε να αποκτά πάλι την κανονική του μορφή, αλλά δεν άντεξε για πολύ μακριά από την αγαπημένη του. Η Άννα τον απέφευγε για να μην του κάνει κακό. Ο έρωτάς τους ήταν πάνω από τις ανθρώπινες δυνάμεις τους. Έκαναν έρωτα για τελευταία φορά. Ο Πασκάλ έγινε αόρατη ύλη στον χώρο, μνήμη που δεν αγγίζεται, περίγραμμα που δεν φαίνεται. Άφησε πίσω του, όμως, ένα γλυκόπικρο συναίσθημα, σαν το λικέρ που το μυρίζεις και εισχωρεί στα πιο μακρινά σου κύτταρα και σε πλημμυρίζει ηδονή, αλλά που δεν μπορείς να το πιεις.

Όταν η σιωπή βαραίνει τον αέρα, όταν οι σφαίρες γαζώνουν κάθε λογής κορμιά, η ποίηση πρέπει να ψελλίζει σιγανά, πρέπει να γίνεται ανάσα που καίει.
Σε εποχές φόβου,
σε εποχές αίματος και τρομοκρατίας,
η ποίηση δεν είναι
να κουκουλωνει πτώματα και να χαϊδεύει αυτιά.
Προσευχή να γίνεται,
να γίνεται αλήθεια.

Η ποίηση δεν είναι απλώς τέχνη είναι θεραπεία.

Όταν σε κοιτάζω

Όταν σε κοιτάζω επίμονα
θέλω να ακούω σε σίγαση
τι σκέφτεσαι εκείνη τη στιγμή,
τι δε μου λες
και τι θα μου έλεγες,
αν δε με κοίταζες.
Όταν σε καρφώνω με το βλέμμα,
σου μιλώ και εγώ φιμωμένος
χωρίς περιστροφές.
Τίποτα δε σου κρύβω.
Σε αφουγκράζομαι.
Με νιώθεις;

Βυθογραφία

Τα μάτια σου… μια βυθογραφία
καμωμένη σε ρυθμό αφηρημένο,
που στα πέριξ περιφέρονται
θαυμαστικά, ένα δελφίνι κι ένα κοχύλι.
Για βλέφαρα έχουν φύκια,
που σταλάζουν αλμύρα.
Τα μάτια σου… δίχτυα που πιάνομαι,
βράχια που πάνω τους συντρίβομαι.