Έρμαιο του χρόνου

Μάζευα επιμελώς για χρόνια
μολύβια και στυλό
κάθε είδους και χρώματος
μη λησμονώντας να επιλέγω
και το μέγεθός τους
και χαρτιά και χαρτόνια
κλεισμένα έστεκαν
σε πακέτα και δέματα.
Περιχαρής παρατηρούσα αγέρωχος
τις ασταμάτητες διελεύσεις τυχοδιωκτών
κρυμμένους μέσα σε λευκούς φακέλους.

Ξεκίνησα από το ποτέ
ο δρόμος μου ανάμεσα
από σπασμένες φεγγαραχτίδες
και βυθισμένα όνειρα
φράχτες που υψώθηκαν
στην απέναντι πλευρά του ανύπαρκτου.
Οι ελπίδες θαμμένες κάτω
από τη στάχτη αιώνων
στον απόηχο του αύριο
εξακολουθώ άφθαρτος θα μένω
αλλάζοντας τόπους άνω θρώσκων
παραμένοντας έρμαιο του χρόνου.

Διαβάστε περισσότερα

Το σύνδρομο της δάφνης

Η δάφνη που φύτρωσε μέσα του
αρνείται ν’ ανθίσει.
Τις ρίζες της τύλιξε στα πλοκάμια της μνήμης,
σφραγίζοντας νευρώνες.
Στου Δείμου το βλέμμα ταράζεται
κι αναδιπλώνεται
τον πανικό της συστρέφοντας
ως την Κερκόπορτα του χρόνου.

Ασφυκτιά στις στενωπούς του ιππόκαμπου,
το τοπίο θολώνει
στη ζώνη της εύθραυστης νευρογένεσης.

Λογισμικά κακόβουλα
αποδομούν του νου το καταφύγιο,
λεηλατούν τη σκέψη στα σπάργανά της,
συντρίμμια όμως του κόσμου του
με μονοσύλλαβες λέξεις αναδομούν
καμπαναριά, ν’ ακουστούν λειτουργίες
κι απ’ τα Πάθη ψαλμωδίες.

Στ’ ακίνητο βλέμμα του αντανακλάται
της Δάφνης το πάθος
να βυθίσει τη ρίζα της,
την απόφασή της ν΄ αναδυθεί, σφίγγοντας το τρόπαιο
στο σημείο μηδέν της γραφής.
Μέσα του σκύβει,
σηκώνει το πρώτο σπασμένο κιονόκρανο
που βρίσκει μπροστά του.

Τρέχουν οι αγάπες του κιόλας
σε λειμώνες άβατους,
σε πεδία χαμένων μαχών
γυρεύοντας ρίζες
να ξαναφυτρώσει η δάφνη.

Προειδοποίηση

Το παρόν παραδίδεται χωρίς εγγύηση· τα υλικά είναι προγραμματισμένα για φθορά. Δεν διατίθενται γνήσια ανταλλακτικά. Μετά την εκκίνηση δεν υπάρχει επιστροφή.

Κύλιση

Περπατούρα.

Το σαλόνι πίστα.
Το πόδι δοκιμάζει το πάτωμα,
μαθαίνει το βάρος.

Το σώμα παίρνει ώθηση,
ανεβαίνει, τεντώνει.

Τα χέρια σημαδεύουν τα ύψη,
κραυγές χαράς.

Το κορίτσι πίσω.
Το χέρι στύβει το γκάζι.
Στις στροφές τα γόνατα ξύνουν τον δρόμο.

Ο αέρας τραβάει τα μάγουλα,
κόβει την ανάσα.

Ο αέρας δεν φτάνει.
Τα χέρια σπρώχνουν,
το καρότσι κυλά.

Το σώμα ζητάει ώθηση.
Βρίσκει τρόπο:
από το ισχίο
στις παλάμες.

Ο ΧΡΗΣΜΟΣ

Τούτες τις νύχτες, όταν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου γράφω,

η μισή σελίδα μου σκιές γεμίζει,

η άλλη μισή παράξενα πουλιά.

Αθέατες περικοκλάδες γκρεμών απ’ το χέρι με τραβούν,

στο δάσος της σιωπής να με παν,

της λήθης τους καρπούς να μου δείξουν.

Στου έλους τα σαπρόφυτα, πλάι στο γεφύρι του δειλινού,

τα χάρτινα πουλιά, τη σελίδα αφήνοντας, φτεροκοπούν,

ένα κοροϊδευτικό «κροκ μορ, κροκ μορ, κροκ μορ, κροκ μορ»,*

μέσ’ από τα κυρτά τους ράμφη για να μου στείλουν.

(Ποιος τυφλός μάντης σε τούτο τον χρησμό Μοίρας σήμα θα δει;

Ποιος αθέλητος θύτης με τούτο τον χρησμό τις Ερινύες θα εξευμενίσει;).

*Croque – mort, στα γαλλικά.

***

Γενεσιουργός αιτία…

Λίγο πριν το πρωί είναι απόρθητα τα όνειρα.

Ένα αεράκι φευγαλέο κομίζει θλίψη και την αποθέτει στα φυτά·

Είναι γκρεμισμένο το σύμπαν κι οι ουρανοί διασταυρώνονται

Απλησίαστοι μες τις σκέψεις μου και προφανώς πάντα ωραίοι!

Είναι θρησκεία το φεγγάρι·

Νύχτες πολλές και ησυχίες γαρνιρισμένες με τον στοχαστικό μου πόνο!

Ένας γραφιάς κατάντησα που σέβεται ευτυχώς την περιπέτεια και το παραμύθι της γραφής·

Ετούτος ο χειμώνας πιο γυμνός απ’ την ζωή μου

Σκαρώνει γύρω μου ολοένα μια ντενεκεδούπολη και πάλι

Πολέμους πράττει και τους αποδίδει στις πλεονεξίες μας

Όταν με νου δεν πάμε πουθενά μόνο βαραίνουμε από αμαρτήματα και φόνο.

Ποιήματα των συλλογισμών μου ανεξακρίβωτα ποιήματα

Δεσπόζουν στον κουρελιασμένο Μάρτιο και λιποψυχούνε

Μην έχοντας κουράγιο να μου συμπαρασταθούνε που μελαγχολώ

Κάπου πίσω απ’ το παράθυρο και προς το σκοτεινό κοιτάζοντας κονάκι

Ενός πουλιού που κρύβει το κεφαλάκι μέσα στα φτερά του.

Από όσες μεριές και να σε μελετήσω είσαι όμορφη

Αγάπη που για πάντα στερεώθηκες μέσα στον κόσμο μου και έξω

Από τον κόσμο μου, τρανή αγάπη

Βελουδένια!

Ό,τι ο κάθε αστερισμός μας κρύβει και μετά γίνεται ανάμνηση

Έρχεται πάλι και πάλι, σαν μια επιστροφή

Στο αίνιγμα το άλυτο, σε προσκυνώ γυναίκα

Που ανασκουμπώνεις τα μανίκια σου και συγυρίζεις την καρδιά μου σαν μια κάμαρα

Που όλη είναι σε αταξία και δεν τόλμησα ποτέ μου να την συμμαζέψω!

Και μετά, όταν όλα λήξουν και δεν μείνει τίποτα να ειπωθεί

Ίσως ένα ψιθυριστό τραγούδι από κάποιον που θα ξέμεινε στην ήσυχη ακρογιαλιά γυρεύει

Να κάνει πιο σωστό το οικουμενικό παράπονο πιο

Ανθρώπινο…

Απόψε μεταφέρω τον μαγνητισμό του κάθε στίχου που δεν τόλμησα να προσεγγίσω·

Κλειδώθηκαν τα σπλάχνα μου να περπατώ με μια κομμένη ανάσα στην ωραία περιπέτεια·

Δεν θέλω να κουράσω το φθαρμένα λεξιλόγια, θα αποσυμφορήσω

Την ουσία του πόθου θα σε ξαναβρώ κορίτσι μου εκεί όπου σε άφησα

Σε ηλικίες της φωτιάς στις εφηβικές μου πάντα ηλικίες

Τότε που θα με ανατίναζε ένα φιλί και θα με άφηνε

Έτσι κουρελιασμένο να παλεύω να κατανοήσω πώς μου ξέφυγε

Η ζωή η δύσμοιρη ζωή η αδυσώπητη

Βουκέντρα!