Κατηγορία
ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ
Το βλέμμα καρφωμένο στον τοίχο
σκάβει τη νύχτα των διλημμάτων
Σκιές στους διαδρόμους
κουβαλούν βαρύ φορτίο σε στόματα – αγχόνες
έτοιμες να καταπιούν τον τελευταίο ήχο.
Κι οι λέξεις, ρίζες στον λαιμό
απέμειναν βουβές,
ακίδες μιας λευκής κορδέλας.
Λέξεις χοάνες,
περιμένουν την ανάδυση να πιουν νερό
να ξεδιψάσουν.
Διαβάστε περισσότερα
*********************************************************
Η βασίλισσα του απογευματινού περιπάτου
Κάθε μέρα, μόλις έσπαγε λίγο η ντάλα του μεσημεριού, εμφανιζόταν με την ακολουθία της στο λιμάνι της Πρέβεζας η βασίλισσα του απογευματινού περιπάτου.
Ήταν πολύ ελκυστική, περπατούσε αργά στην προκυμαία κουνώντας τον κώλο της και φλέρταρε στο πήγαινε – έλα με τσογλανάκια μαυρισμένα στον καλοκαιρινό ήλιο.
Την κοιτούσα σαν χάνος από κάποια απόσταση, δολώνοντας αφηρημένος το μπαγιάτικο ψωμί μου στο πολυάγκιστρο, και δεν με πείραζε που ήμουν άθλιος ψαράς, διότι σκεφτόμουν ότι μπορεί να γίνω κάποτε διάσημος ποδοσφαιριστής.
Οι κέφαλοι στα θολά νερά έκαναν πάρτι, στα κεραμίδια χτυπιόντουσαν κάργιες και το πλοίο δεν έφτανε ποτέ.
Κορόιδευα τον εαυτό μου ότι θα πετύχω το νικητήριο γκολ σ έναν αγώνα ζωής και θανάτου, και τότε θα μ’ αγαπήσει για πάντα.
Ήμουν ωστόσο μόνο ένα αγοράκι με την φανέλα του Παναθηναϊκούκαι δεν βρήκα καν το θάρρος να συστηθώ.
Το φθινόπωρο πέθανε η μάνα μου, ανακάλυψα τον Καρυωτάκη, απαρνήθηκα το τριφύλλι και αποφάσισα να γίνω ροκάς.
Στις κουζίνες οι γυναίκες καθάριζαν κρεμμύδια και έκλαιγαν σαν να κλαίνε από έρωτα.
Διαβάστε περισσότερα
Joseph Mallord William Turner, R.A. (1775-1851), Sunrise over the Sea, perhaps at Margate
Ἀπέραντος ὁ κῆπος ὅπου μόλις ἀπο-
Χωρισμένος ἀπ΄τὸν (πρὶν καὶ πάλι μεταμφιεσμένος μοῦ ἀγγιχτεῖ)
Θάνατο, ἔπαιζα καὶ μοῦ ἔφταναν εὔκολα ὅλα ἕως τὴν παλάμη
Ἰουλίου λόγος, Ὀδυσσέας Ἐλύτης
Ι.
Η διαδικασία της ίασης φέρει πάντα στην αρχή της τη συμπτωματική
συνάντηση με το σύμπτωμα, τουτέστιν το χωρίον, που διεκδικεί
απόλυτο χώρο στη χώρα του σώματος κειμένου ή του κειμένου
σώματος, ας είναι και προς θάνατον. Άλλωστε, τα συμπτώματα
ενεδρεύουν και στα πτώματα, τουλάχιστον ως χωρία που τα
κατοίκησαν. Τουλάχιστον. Ο λόγος για έναν Ιούλη Περασμένα
Μεσάνυχτα ή για τον λόγο που έχει πρόθεση και τελεστική φορά. Να,
κάπως έτσι: ζω για τότε που δεν θα υπάρχω. Πάντοτε μου άρεσε αυτή η
κουβέντα, γιατί σαν να μου ΄κλεινε το μάτι ο ποιητής μες την αγρύπνια
του να τη διαβάσω και πέρα απ΄τα φαινόμενα.
ΚΛΕΨΥΔΡΑ
Κοιτάζοντας την κλεψύδρα, αναρωτιόμουν πώς
πέρασε ο χρόνος χωρίς να κάνω κάτι.
Μετράω χρόνια απραγίας.
Το χρόνο τον μέτρησα, τον γύρισα πίσω,
κοίταξα τα χρόνια που ήμουν στάσιμος,
σαν κάποιον να μου σταμάτησε
την άμμο στην κλεψύδρα,
σαν κάποιον να με κάρφωσε εκεί,
σαν αυτή να ήταν η τιμωρία μου.
**
ΚΑΖΑΜΠΛΑΝΚΑ
Ποιος είναι αυτός που σε μάγεψε μια νύχτα,
μια νύχτα που δεν το περίμενες να αγαπήσεις,
μια νύχτα που η ψυχή σου θα φώτιζε σαν αστραπή
σε ένα μπαρ στην Καζαμπλάνκα;
Ο κόσμος γύρω μας χάνεται στη σιωπή,
μόνο η βροχή και τα μυστικά που μοιραζόμαστε,
σε μια νύχτα που θα μείνει στην αιωνιότητα,
Και η καρδιά σου, και η καρδιά μου,
χτυπάνε σαν να ήταν η πρώτη φορά
ενωμένες ξανά, σε μια μαγική νύχτα
στην Καζαμπλάνκα.
Πόρτα, όπως παλιά πληγή,
έλιωσε η σκουριά τους μεντεσέδες.
Μια αλυσίδα
στοιχειώνει τη δεύτερη ευκαιρία
ή τη δεύτερη πράξη.
Οι ρόζοι δεν έχουν ξεχάσει τα χέρια της,
η αφή στο ξύλο
ζωντανεύει την πληγή.
Πόρτα, υπόθεση θηλυκή
θυμάται, όπως θυμάται ένα σώμα.
Κάθε παλιά πόρτα μια μήτρα μνήμης,
ρωγμές,
μαρτυρία στην τελετουργία του νόστου.
Κάποτε, στο κατώφλι μια νέα γυναίκα.
Αδύνατη. Σταρένιο δέρμα, σάρκα ασθενική,
βλέμμα βαθύ, ανάσα κανέλλα.
Στον ίσκιο μιας ανθισμένης λεμονιάς
μετρώντας αλήθεια και πλάνη
λογάριαζε απ’ τ’ αθέριστα φιλί κι ελπίδα,
δάνειο ζωής, ένα άγγιγμα.
Με την ίδια λαχτάρα
ήρεμα, μα και παράφορα, ήρθες κι εσύ
τίναξες τις ατίθασες μπούκλες,
σε απόκοσμη λάμψη πόθος ειδωλολάτρης
φίλησε το γεράνι στη γλάστρα.
«Η ζωή έχει αλλάξει διεύθυνση»
η ηχώ,
και δυο στάλες βροχής στο σοκάκι.
Διαβάστε περισσότερα
