Όταν η σιωπή βαραίνει τον αέρα, όταν οι σφαίρες γαζώνουν κάθε λογής κορμιά, η ποίηση πρέπει να ψελλίζει σιγανά, πρέπει να γίνεται ανάσα που καίει.
Σε εποχές φόβου,
σε εποχές αίματος και τρομοκρατίας,
η ποίηση δεν είναι
να κουκουλωνει πτώματα και να χαϊδεύει αυτιά.
Προσευχή να γίνεται,
να γίνεται αλήθεια.
Η ποίηση δεν είναι απλώς τέχνη είναι θεραπεία.
***
Τι μου τη δίνει και τα παίρνω στο κρανίο…
Οι σιωπές, που βαραίνουν ενώ
ουρλιάζει η αλήθεια.
Οι “σωτήρες” που με το δάχτυλο στον αέρα, κρίνουν τις ζωές μας.
Οι ψεύτικες βιτρίνες ευτυχίας, που πίσω τους κρύβουν φόλες και βρώμικα παιχνίδια.
Τα όνειρα που σπάνε σαν γυαλί, από την σκληρή πραγματικότητα.
Οι μάσκες που φορούν οι άνθρωποι πίσω από ένα ψεύτικο χαμόγελο.
Οι γλυκανάλατες υποσχέσεις για το μέλλον που γίνονται σκόνη στον αέρα.
Οι “επιτυχημένοι” που χτίζουν την ζωή τους πάνω σε ξένες πλάτες
και ξεχνούν από πού ξεκίνησαν.
Οι αδιάφοροι θεατές που παρακολουθούν τη ζωή να συμβαίνει…έτσι απλά.
Οι υποχρεωτικές σχέσεις που στραγγίζουν, γιατί το “πρέπει” είναι πιο βαρύ
από το “θέλω”.
Οι κρυφές μαχαιριές που μας βρίσκουν απροετοίμαστους.
Οι “καλές προθέσεις” που τελικά είναι δηλητήριο με μέλι.
Οι μαλάκες… πασπαλισμένοι με γλάσο σοκολάτας.
***
Κυλάει ο χρόνος, κυρία μου; (πρωινές ανησυχίες…)
Εεεε, κάπου κυλιέται…
Στη σόλα των παπουτσιών και κάνει κρατς!!! μόνο μια φορά.
Όπως κάθε υπόσχεση έχει δοθεί για λάθος λόγους.
Χμμμμ… ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με την σφαιρική γεωμετρία.
Περίεργη η πραγματικότητα.
Για αυτό έχω κολλήσει ακόμα στην ιδέα ότι η Γη είναι επίπεδη και προσπαθώ
να εξηγήσω πώς οι γάτες μπορούν να ζουν στην άκρη του κόσμου χωρίς να πέφτουν.
Αν είχα το πείσμα ενός χιμπατζή, ίσως τώρα προσπαθούσα να σας πείσω ότι η μπανάνα είναι το καλύτερο πληκτρολόγιο και η μόνη σωστή μέθοδος επικοινωνίας είναι το δυνατό ουρλιαχτό.
Και ναι, το ψηλοτάκουνο θα ήταν το λιγότερο από τα προβλήματά μας!
Μια εξερευνήτρια χιμπατζήδων.
Παγκόσμια ημέρα ποίησης
Ημέρα Ποίησης θα ήταν
να μην τρωγόμαστε μεταξύ μας,
να μην φοβόμαστε τόσο πολύ τα όλα…
Έχω αποδεχθεί την “έκλειψη” της ζωής μου,
Έχω αποδεχθεί ότι μου ανήκει το 1χ2,
και αυτό που γουστάρω πιο πολύ από όλα…
το βάρος που σηκώνει το μεσαίο μου δάχτυλο.
