Έχω ζήσει σε κάθε γωνία,

κάθε ακμή αυτού του σπιτιού

έχει κόψει κι από ‘να κομμάτι μου

κι έχω ραντίσει τον κάθε κόκκο σκόνης

στις κουφάλες στα κουφώματα και κάτω απ’ τα σανίδια

έχω αφήσει και κάτι δικό μου.

Τώρα το βλέπω στα κόκαλα.

Οι τοίχοι του πάλλονται σα στομάχια.

Όταν τραβήξω τις περσίδες

θα μ’ έχει πια καταπιεί και

θα χει χωνέψει πια την οσμή μου και

κάποιος άλλος θα τις ανοίξει,

κάποιος άλλος θα σύρει τα γόνατα στις τάβλες

και θα προσεύχεται σχεδόν

όπως κι εγώ προσευχόμουν

-μ’ ολόκλειστα μάτια.

Ίσως διαβάσει τα ιερογλυφικά που σκάλισα

στα πλακάκια, στις πόρτες,

ίσως να μάθει τι σημαίνουν

ίσως μια μέρα να πιστέψει

ότι τα έγραψε αυτός -δεν θα ναι αλήθεια

γιατί είναι δικά μου.

Αυτό το σπίτι

δεν υπήρξε πριν ζήσω σ’ αυτό

κι ούτε ξανά θα υπάρξει

αφού εγώ τώρα φεύγω

κι ούτε θ’ ακούσει ξανά τις ωκεάνιες βοές

των αμαξιών

τα φθινοπωρινά κρουστά στο ψιλοβρόχι

την ξεροτραχηλιά του ασανσέρ στο κατέβασμα

το κρώξιμο της τέντας στον αέρα

το ξύλινο κλάμα του παρκέ

ή τη στεγνή αναπνοή -σα ρόγχο-

που φτύνει όπως περνώ το κατώφλι.

δεν υπάρχει τίποτα όμορφα εδώ

είναι μέρες

που μου λείπει

μια εκδοχή σου που μοιάζει πιο πολύ με εσένα από ότι εσύ

δεν υπάρχει τίποτα όμορφο εδώ

όμως εγώ

σ’ αγαπώ

για όλα όσα δεν ήσουν

και

για όλα όσα ήσουν

δεν υπάρχει τίποτα όμορφο εδώ

όμως εγώ

σ’ αγαπώ για όλα όσα ίσως γίνεις

και για όσα δεν θα γίνεις ποτέ

δεν υπάρχει τίποτα όμορφο εδώ

Όμως

σ’αγαπώ για όσα γίνομαι εγώ μαζί σου

δεν υπάρχει τίποτα όμορφο εδώ

μόνο κάτι που επιμένει

να σε αγαπάει

παρ’ όλα αυτά

δεν υπάρχει τίποτα όμορφο εδώ

εκτός από εσένα και από εμένα

δεν υπάρχει τίποτα όμορφο εδώ

κι όμως όλα είναι πανέμορφα

Λάρνακα, Ιούνιος 2025

Το νερό της τελευταίας μας βουτιάς

μετατρέπει σε αλυκή

εκείνη τη μικρή λακκούβα του λαιμού σου

φιλόξενη σε χαμηλές πτήσεις

και σκέψεις αποδημητικές,

σε ερωδιούς, εραστές

και δισταγμούς ραμφίζοντες

Ως το πρωί

θα με έχεις αρνηθεί κιόλας

τόσες φορές

όσες κι οι αποτυχίες μου

να πείσω τους περαστικούς

πως κάποτε υπήρξες αμπέλι

Με κοίταξες

και σήκωσες το ένα πόδι στον αέρα

κουτσαίνοντας ως τη γωνία

σαν κάποιο είδος σπάνιου

ενδημικού φλαμίνγκο

Η Γραμμή του Τώρα

Αν η θάλασσα δεν είναι το σώμα μου,
ούτε το νερό που κυλά μέσα στην ψυχή μου,
κι αν ο ήλιος είναι το μάτι που αντικρίζει τον κόσμο,
που κάθε απόγευμα βυθίζεται κουρασμένος,
με τα χείλη σφραγισμένα,

τότε μήπως είμαι εγώ
η λεπτή γραμμή του τώρα;
Εκείνο που έχω ήδη ζήσει,
ή αυτό που μόλις ανάβει μέσα μου,
σε λίγο θα σβήσει;

Για ένα πράγμα είμαι βέβαιος,
όλες οι μέρες έρχονται στη γη,
φεύγουν χωρίς να λύνουν κανένα αίνιγμα.
Εγώ ψάχνω μικρές ιστορίες,
σε μικρά καλοσχηματισμένα βιβλία,
με την ελπίδα κάποτε όλα να φανερωθούν.

Θα δω πού πηγαίνουν;
Τα δέντρα, τα αστέρια, τα πουλιά,
οι τελευταίες τους σκέψεις που αναδύονται απ’ το χώμα
και καταλήγουν να φλέγονται στον αέρα,
πετώντας – μέχρι τα αστέρια.
Πετώντας μακριά– μέχρι τα αστέρια.

(Ι)

Διχοτομώντας ξεχωρίζεις

μη με ρωτήσεις τι, δεν ξέρω να σου πω

αντ’ αυτού ρώτα με πώς

νιώθω

-διχοτομημένη-

με έκοψες,

με κόβεις ξανά και ξανά

στα δύο,

στα τέσσερα

κάθε τεταρτημόριο

αντίδωρο στους θεούς μας

κι η πίστη μας εγκιβωτισμένη

σε ένα χωρίς οξυγόνο, φίνο κατά τα άλλα παρόν