Κίτρινη φωτογραφία
Κίτρινη φωτογραφία. Σαν κάτι να ήθελε να πει και να μη μπορούσε. Σαν κάτι να ήθελα εγώ να πω και να μη μπορούσα. Ενώ προχωρώ μέσα ή βλέπω την κίτρινη φωτογραφία, σαν κάποιος να μη μπορεί να εξηγήσει γιατί δεν μπορεί να ελέγξει το βάθος που μέσα του σιωπά ή που τον έβαλαν μέσα σ’ αυτό να σιωπά. Στην κίτρινη φωτογραφία που τίποτα μέσα σ’ αυτή δεν είναι κίτρινο κι όλα μίζερα λυγίζουν με τρόπο αρνητικό μπροστά στη ζέστη που έρχεται μετά τον καύσωνα.
*
Ένας άνθρωπος
Προχωρά με διαύγεια και σθένος ένας άνθρωπος, έχει μεγάλη σημασία αυτό, με τα χέρια κάθετα, ακίνητα κι ενωμένα πάνω του. Το ένα εσώρουχο το φορά εκεί που λένε ότι είναι η σωστή θέση και το άλλο εσώρουχο το φορά στο κεφάλι. Κράτα στο δεξί του χέρι ένα κοντάρι σκούπας κόκκινο και σκουριασμένο από τον καιρό. Προχωρά ένας άνθρωπος μέσα στο πλήθος. Διασχίζει χώρους και πολιτισμούς παρά πολλούς. Δεν γνωρίζει την κατάφαση, δεν γνωρίζει τη μετάλλαξη, δεν γνωρίζει ούτε τη θετικότητα. Μόνο προχωρά κι αισθάνεται όλο το κύρος του κόσμου, και καλώς, να τον πλημμυρίζει.
*
Τι θέλει πια ο κόσμος;
I
Θέλει να με καταστρέψει ο κόσμος, παρά το γεγονός ότι εγώ μιλώ πάντοτε και
διαρκώς μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνει, που είναι πολύ μακριά του, απέναντί του,
εκτός του κοινού χωροχρόνου. Μια γλώσσα που καταλαβαίνει κανείς και
ομιλεί αποκλειστικά, όχι ως μέλος της, αλλά ως μέρος της.
II
Τι θέλει πια ο κόσμος; Θέλει να με καταστρέψει. Το θέλει πολύ αυτό ο κόσμος. Να
με φοβίσει και να θρυμματίσω μια για πάντα τη γλώσσα μου, να χάσω το ασταθές
μου σχήμα.
III
Μα εγώ, και πριν και μετά τις απειλές, άλλα κάνω. Άλλα. Επιμένω και αποσύρομαι
όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο τολμηρά μέσα στη γλώσσα μου. Όλο και πιο βαθιά,
όλο και πιο τολμηρά και παύω επιτέλους να ακούγομαι.
*
Η δύναμη του κόσμου
Το θολό νερό σήμερα είναι το κέντρο, το απόλυτο, του κόσμου. Εκεί καθρεφτίζεται όλη του η δύναμη που γοητεύει τα χαρακτηριστικά των δρόμων σήμερα. Αυτό είναι το μαγικό σημείο του κόσμου. Χώρος κυριολεκτικά ελεύθερης πρόσβασης, με όλες τις απαιτούμενες προσφωνήσεις που δημιουργούν οικειότητα, συμπάθεια και θαλπωρή και δίνουν μια αίσθηση, ψευδαίσθηση, φροντίδας και αποδοχής. Και είναι αυτή ακριβώς η δύναμη, η μαγική, του κόσμου που καθρεφτίζεται στο θολό νερό και που νεκρώνει τα σώματα και τα διαχωρίζει από τη σκέψη. Γιατί δεν αρκεί να μπορεί κανείς να μιλήσει με τη γλώσσα. Πρέπει και να μπορεί να μιλήσει γι’ αυτή.
22:22
Γράφω την αυτοβιογραφία μου ξανά και ξανά, αλλά και τη βιογραφία πολλών άλλων, όχι μόνο ανθρώπων, ξανά και ξανά. Αυτό έχει που συμβαίνει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια περίπου. Ακούς τα κύματα των εκρήξεων; Ακούς τις χαρές που έρχονται με μανία; Τίποτα δεν φαίνεται ευχάριστο στα δόντια μιας υπνωτισμένης τίγρης.
*Ολόκληρη η συλλογή εδώ: https://www.openbook.gr/koinoniolektos/
