Η Τέχνη του αυτόχειρα

Στον δρόμο μουρμουράει που τον κοιτούν,
σιχαίνεται κι οικτίρει τους ανθρώπους,
τα Γράμματα θυσίες απαιτούν
και χίλιους κόπους.

Τα όνειρά του ωραία και τερπνά,
γραμμούλες που γοργά το πλήθος σβήνει,
αισθάνεται να τον διαπερνά
μια σκοτοδίνη.

Τεχνίτης της γραφής σχολαστικός
Παλεύει την αναίδεια ν’ αντέξει,
μοιραία η λογική βαδίζει προς
μοιραία σκέψη. . .

Μ’ αισθήματα μικρού κι αθώου παιδιού
το μυστικό το κρυφό δε λέει
κι όταν η πόρτα κλείσει του σπιτιού
μονάχος κλαίει!

Η Τέχνη του οσία κι ιερή
υψώνεται στα θεία και τα μεγάλα,
ν’ αλλάξουν οι καιροί δεν καρτερεί,
στήνει κρεμάλα. . .

Άγρια χόμπι

Υπάρχουνε κάτι χομπίστες παθιασμένοι
που τον ελεύθερό τους χρόνο
μέχρι μεταρσιώσεως αφοσιώνονται σ’ αυτά.
Είναι ο Π. που φωτογραφίζει άγρια πουλιά και έντομα,
η Μ. που παίζει κλαρινέτο , ο Σ. που ποίηση διαβάζει,
η Α. που κάνει θεατρικό παιχνίδι με ανάπηρους,
η Γ. που τοπία και προσωπογραφίες ζωγραφίζει.
Κι όταν κάποια φορά στην παρέα
τυχαία έρθει η κουβέντα στα ενδιαφέροντά τους
τότε με λόγο χειμαρρώδη κι αναλυτικά
μιλάνε γι’ αυτά τόσο παράφορα που συνειδητοποιείς τη μοναξιά τους·
και λένε ότι περιμένουν να συνταξιοδοτηθούν ή να μεγαλώσουν τα παιδιά τους
ή να κερδίσουν το λαχείο
για να δοθούν σ’ αυτά ολοκληρωτικά αλλά
μέχρι αυτό κάποτε να γίνει μ’ εμάς θα συγχρωτίζονται
και θα διεκπεραιώνουν την οικογενειακή και την εργασιακή τους καθημερινότητα
υπεύθυνα και ικανοποιητικά,
εκτός από τις φορές που γίνονται απόμακροι ή ιδιότροποι
ή που έχουν αναιτιολόγητα ξεσπάσματα θυμού
όχι γιατί χρόνο δε βρήκαν για ν’ ασχοληθούν
με το συναρπαστικό το πάρεργο τους
αλλά γιατί είναι ακριβώς την προηγούμενη τη μέρα
που καταπιάστηκαν εξαντλητικά μ’ αυτό
και σήμερα η καθημερινότητα τους φαίνεται πιο δύσβατη
κι οι άνθρωποι πιο ξένοι.

Πλειστηριασμοί

Ύπαρξη σωμάτων

Σκέψεων και δράσεων

Και κινήτρων

Και διακεκομμένων προσβολών

Σε ένα πλαίσιο όλα αυτά

Προεισαγωγικό

Όπου κυριαρχούν οι αφηγήσεις

Που δικαίως προκαλούν πόνο.

Άκρα

Ανάσες

Ουσίες και υγρά

Ή

Πλεύσεις

Σκευάσματα

Αποφθέγματα και αποκυήματα

Αναμειγμένα με τσόφλια

Σπαράγματα

Και πολιτικές αναβολής

Και πληθυσμού.

Είμαστε τα πάντα

Γίνεσαι σπίρτο
όταν καμία φωτιά δεν υπάρχει για μένα στον ορίζοντα.
«Άξιζε να υπάρξουμε για να συναντηθούμε,»
έγραψε ο Ρίτσος.
Άξιζε να υπάρξουμε,
σκέτο, θα γράψω εγώ.
Σε αυτόν τον πλανήτη των πιθανοτήτων,
αγαπάω την απιθανότητά σου.
Άκουσα να λένε:
«Τίποτα δεν είμαστε,»
κι έσκυψαν πάνω απ’ τον τάφο,
με μάτια γεμάτα χώμα.
«Είμαστε τα πάντα,
τους απάντησα.
Αν δεν ήμασταν,
τότε γιατί θρηνείτε;»
Πετάω τον οχετό μου
σε ό,τι αποτελεί λόγο ύπαρξης.
Πετάω τον οχετό μου
όταν γύρω μου βλέπω καμένη γη.
Από φόβο γίνομαι οργή.
Όσο έχω οργή, είμαι φωτιά.
Δεν είμαι στάχτη.
Συγχώρεσέ με
που όταν περισσότερο σε χρειάζομαι,
λιγότερο στο δείχνω.
Συγχώρεσέ με.
Είναι στη φύση του ανθρώπου ο παραλογισμός
και στη δική μου φύση ο απολογισμός.
Απολογούμαι στην καρδιά σου—
γιατί, κι αν δεν χτυπά μέσα στο δικό μου στήθος,
είναι αυτή που μου δίνει ζωή.
Έχω τόσα που θέλω να πω—
είναι όλα αίτια απολογισμών
των τελευταίων ημερών.
Είναι τόσο ακατέργαστη η ενηλικίωση,
κι εγώ νιώθω τόσο βίαια επεξεργασμένη.
Άξιζε να υπάρξουμε.
Είδαμε ήδη αρκετά,
μα με εσένα στο πλευρό μου
αντέχω κι άλλα.
Γίνεσαι λίμνη
όταν γύρω μου χάσκουν μόνο βάθη.
Αξίζει που υπάρχουμε.

Ι

Προς το θυσιαστήριο

Φίλησαν την τύχη τους στο μέτωπο
Και την άφησαν εκεί
Σκεπασμένη με λίγο φρέσκο χώμα
Μπροστά στα πόδια τους
Στις τσέπες με το κλαρινέτο και τα ασυντόνιστα βιολιά

καλούσαν τώρα τα μουσκεμένα γράμματα —στάρια με σταυρούς και μπαλωμένα υποσέντονα. Μια στιγμή σεσημασμένης αρετής μέσα στην κρυμμένη παλάμη με τις τέσσερις πληγές της απόφασης σαν κυπαρίσσια που χαμογελούσαν αχνά στον ήλιο.

Το ρολόι στον γίγαντα καρπό

Η αντιστροφή του τελευταίου εξόριστου πλοίου
Το ανάχωμα του νησιού στις ραφές της σόλας

που μύριζε θάλασσα την ώρα της δίψας
Η δίψα του πραγματικού ονείρου
Το πέρασμα των πελμάτων στην άλλη πλευρά του αναιμικού δρόμου
Όλα τα πρόσωπα μπρούτζινα θαλασσινά πουλιά με την κατάφωτη καταγωγή

της πρόθεσης στα μάτια
Στερεωμένα σε λαιμούς, διαδηλωτές πευκοβελόνες

ναπαίξουν τα ελεύθερα παιδιά των πικάπ
Τελευταία κατάθεση του μέτρου
Κι ακόμη
Το ευγενικό γέρασμα μέσα στη νιότη του αθέατου φεγγαριού

με απαράκλητα νταούλια και σχήματα επιθυμίας

ανάμεσα στα λιθόστρωτα ντιβάνια

Στο τέρμα αυτού του τόπου, οι γωνιές μούγκριζαν ανήσυχα

σαν φωνές μανάδων

πέρα από περίχωρα πελάγη
Και σήκωναν τα σύννεφα υποσχέσεις των βουνών και των ραπισμένων κλημάτων
Στην πλάτη οι πλατείες των γονάτων και των σκοινιών, σκοπίμως μεταμοσχευμένες στον κορμό και στο τρυγόνι
Σαν μουσική αρπαγή της καταδίκης —τα στόματα των μελλοθανάτων

Μιλούν με βεγγαλικά τραγούδια και βαμβακερά ποιήματα· συλλαβές

που κόβουν και δυναμιτίζουν

το σπαθί και το πολυβόλο.

Τ’ ακούς ακούραστα

μέσα από τα πέταλα των πρώτων κόκκινων γαρυφάλλων,

όπως εκρήγνυνται τα κατάρτια χέρια και τα αργά απορημένα δέρματα

Στον γυρισμό
Το φωτοστέφανο στόμιο

από το πλαστικό ποτήρι

να σκάβει μέσα στο χρέος
Την ώρα που συνέρχεται το αντάρτικο τραγούδι
Και οι λαμπάδες μπροστά από τις μάντρες

Περνούν, παίρνονται με τη ζωή και στέκουν

Βλεφαροβαμμένα οχυρά στον άχρονο καιρό.