Κίτρινη φωτογραφία

Κίτρινη φωτογραφία. Σαν κάτι να ήθελε να πει και να μη μπορούσε. Σαν κάτι να ήθελα εγώ να πω και να μη μπορούσα. Ενώ προχωρώ μέσα ή βλέπω την κίτρινη φωτογραφία, σαν κάποιος να μη μπορεί να εξηγήσει γιατί δεν μπορεί να ελέγξει το βάθος που μέσα του σιωπά ή που τον έβαλαν μέσα σ’ αυτό να σιωπά. Στην κίτρινη φωτογραφία που τίποτα μέσα σ’ αυτή δεν είναι κίτρινο κι όλα μίζερα λυγίζουν με τρόπο αρνητικό μπροστά στη ζέστη που έρχεται μετά τον καύσωνα.

*

Ένας άνθρωπος

Προχωρά με διαύγεια και σθένος ένας άνθρωπος, έχει μεγάλη σημασία αυτό, με τα χέρια κάθετα, ακίνητα κι ενωμένα πάνω του. Το ένα εσώρουχο το φορά εκεί που λένε ότι είναι η σωστή θέση και το άλλο εσώρουχο το φορά στο κεφάλι. Κράτα στο δεξί του χέρι ένα κοντάρι σκούπας κόκκινο και σκουριασμένο από τον καιρό. Προχωρά ένας άνθρωπος μέσα στο πλήθος. Διασχίζει χώρους και πολιτισμούς παρά πολλούς. Δεν γνωρίζει την κατάφαση, δεν γνωρίζει τη μετάλλαξη, δεν γνωρίζει ούτε τη θετικότητα. Μόνο προχωρά κι αισθάνεται όλο το κύρος του κόσμου, και καλώς, να τον πλημμυρίζει.

Η ΔΑΣΚΑΛΑ, ΚΥΡΙΑ ΖΩΗ

Πολύχρωμη, νεκρή πεταλούδα
σε φύλαξα τρυφερά ανάμεσα στις σελίδες
του βιβλίου των Θρησκευτικών
Συχνά πυκνά σε κοίταζα, μην αναστηθείς και φύγεις
– ποτέ δεν είσαι σίγουρος με τους θεούς –
Και να η δασκάλα, με ρωτά
«Πες μου παιδί μου, τι ον είναι ο άνθρωπος;»
«Δυο φτερά κυρία είναι ο άνθρωπος
κι ένα μικρό σώμα στη μέση»
Κι εκείνη:
Αδιάβαστη, μηδέν!
Μηδέν!
Συναντηθήκαμε μετά από χρόνια
Με θυμήθηκε
«Συγγνώμη! Άξιζες έναν καλύτερο βαθμό»
είπε
Κι ύστερα άνοιξε τα φτερά της
Και χάθηκε

Στο παρελθόν

Αν για κάτι μετανιώνω
είναι που δεν πρόλαβα
λίγο χρόνο παραπάνω να κρατήσω.
Στο βήμα η αμφιβολία,
που ακολουθεί πάντα την ανάμνηση.
Ανάμεσά της χέρια,
που αδυνατούν κάτι από το παρόν
να διαφυλάξουν.
Μα αν για κάτι περήφανη είμαι,
είναι που στο πέρασμα του χρόνου,
τη σχέση μου μαζί του δεν την άλλαξα.
Και όπως ο χρόνος είναι σχετικός,
έτσι κι εγώ μέσα του
σχετικά υπάρχω.

Αναρρωτική άδεια

Ξέχασε να αναπνέει .
Υπολογίζει τριάντα απογεύματα
που την είδε ο ήλιος•
εξήντα βράδια κάτω από σύννεφα.
Σε εκατό ημέρες θα μαθαίνει
από την αρχή.
Εισπνοή.
Υπομονή μέχρι να καθαρίσουν τα μάτια.
Έχει ακόμα καιρό για τα πνευμόνια.
-πρέπει να μάθουν τα πόδια να στέκονται πρώτα.
Λένε ότι
γίνεσαι βρέφος στη ζωή δύο φορές ακόμα.
Και αυτό την ηρεμεί.
Πόσο καιρό να έχουν οι σφυγμοί άδεια αναρρωτική;

I.
Χτίσαμε έναν τοίχο όλοι εμείς
Και ύστερα ζωγράφισαν επάνω
Οι αθεόφοβοι
Θαρρείς μία θάλασσα πράσινη
Κίτρινη, πορτοκαλί- όλο Ηλιοτρόπια.
Δύο πρέπει να’ τανε σπουργίτια που

Τόλμησαν και ανέβηκαν επάνω∙
Τιτιβίζοντας κάθε αυγή
Τριβελίζοντας μέσα στο κεφάλι- στις δειλές σταγόνες
Περαστικών νοθευμένων βρόχινων καιρών.

Όποτε επιστρέφω στην ποίηση

Όποτε επιστρέφω στην ποίηση,

το κάνω ευθυτενής

και με βία

όπως χτυπά ο κεραυνός

ένα εφηβικό δέντρο,

όπως η μάνα μου κόβει

το αρχαίο ζυμάρι

με τη φουρκέτα κάποιας παραδεισωμένης.

Όπως εκεί που κάθεσαι

στην ακροθαλασσιά,

έρχεται αίφνης ένα κύμα,

μα ένα κύμα,

και γεμίζει το στέρνο σου

κάτι γαλάζια πουλιά

και βρεγμένο αλάτι

και κάτι ψυχομόρια που δεν ξέρεις

πώς στην ευχή αποκολλήθηκαν

για να σφραγίσουν ύστερα

τα χείλη σου.

Όποτε επιστρέφω στην ποίηση,

το κάνω στις μύτες των ποδιών,

ανάβοντας απλώς τη λάμπα,

δίχως θορύβους,

τραταρίσματα,

φρου φρου

και σεμεδάκια απαστράπτοντα.

Δίχως καν να προσευχηθώ

και να κλωσσήσω

τα εν δυνάμει ποιητόπουλα.

Φευ…

Αφού το δίχως άλλο αυτή

θ’ αρχίσει πάλι από μέσα,

στο ασκητικό μου κοχλαστήρι,

θ’ αρχίσει πάλι αυτή να με κλωσσά

και να με κατατρώγει.