Η ΔΑΣΚΑΛΑ, ΚΥΡΙΑ ΖΩΗ
Πολύχρωμη, νεκρή πεταλούδα
σε φύλαξα τρυφερά ανάμεσα στις σελίδες
του βιβλίου των Θρησκευτικών
Συχνά πυκνά σε κοίταζα, μην αναστηθείς και φύγεις
– ποτέ δεν είσαι σίγουρος με τους θεούς –
Και να η δασκάλα, με ρωτά
«Πες μου παιδί μου, τι ον είναι ο άνθρωπος;»
«Δυο φτερά κυρία είναι ο άνθρωπος
κι ένα μικρό σώμα στη μέση»
Κι εκείνη:
Αδιάβαστη, μηδέν!
Μηδέν!
Συναντηθήκαμε μετά από χρόνια
Με θυμήθηκε
«Συγγνώμη! Άξιζες έναν καλύτερο βαθμό»
είπε
Κι ύστερα άνοιξε τα φτερά της
Και χάθηκε
***
ΣΤΗ ΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Διάβαζε τη μνήμη της
με σύστημα Braille
αγγίζοντας τις χαρακιές και τα σημάδια
που της άφησε ο χρόνος
Όλα σχεδόν σβησμένα
Μόνο εκείνη η βαθιά ουλή
μαγνήτης την τραβούσε
***
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Φορές, φορές
στο φόντο του κάδρου απέναντι
σε σχεδιάζω
Καμπύλες, γωνίες, επικλινής διάθεση
μάτια ελλείψεις
μεσόφρυδο ζαρωματιά – αφήγηση ζωής εν τάχει
λοξό φως Καραβάτζιο
κατά τι ψηλότερος
Ωραίος
ελαφρώς χαλαρός σαν πρόθεση νεανικής γραβάτας
ρολόι vintage, δείκτες βέλη
η ώρα ανέκκλητος
Υ.Γ.
Μην κολακεύεσαι
δεν είμαι ζωγράφος
Μνήμη είμαι
θα σε προδώσω
***
ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΚΑΤΟΠΤΡΑ
Ο καθρέφτης ράγισε
κι έσπασε το είδωλό μου
Να ΄μαι τώρα
με τρεισήμισι μάγουλα
μιάμιση μύτη
μισή καρδιά
και μάτια δεκατέσσερα
