“Στο φως των αργών πραγμάτων”

(En la luz de las cosas lentas)

Υπάρχει ένας τρόπος που το όνομά σου

ακουμπά πάνω στον κόσμο

όπως το δειλινό πάνω στα κουρασμένα κεραμίδια.

Δεν είναι ήχος,

είναι ένας τρόπος να μένεις.

Όταν σε σκέφτομαι,

τα πράγματα χάνουν τη συνηθισμένη τους βιασύνη,

σαν ο χρόνος

να ξυπόλυτος περπατούσε για να μην μας διακόψει.

Έχω δει την αγάπη σε άλλες μορφές:

επείγουσα, αδέξια,

σχεδόν βίαιη στην ανάγκη της να ανταποδοθεί…

μα το δικό μας

έχει την υπομονή της ρίζας,

τη μυστική βεβαιότητα

αυτού που μεγαλώνει χωρίς να ζητά άδεια.

Και τότε καταλαβαίνω

πως δεν καίγεται κάθε αγάπη:

μερικές

φωτίζουν.

Και τότε δέχομαι πως δεν σε αγαπώ

σαν κάποιος που ανακαλύπτει κάτι νέο.

Σε αγαπώ

σαν κάποιος που θυμάται

κάτι που ήταν πάντα δικό του

μα δεν ήξερε να το ονομάσει.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΜΑΣ

Οι άνθρωποι της ηλικίας μας

βαδίζουν στην αγάπη προσεκτικά,

όπως στα ρηχά αυτοί που δεν ξέρουνε κολύμπι,

ή όπως στις συμφωνίες οι πολιτικοί,

μόνο και μόνο από φόβο μην ξαναγαπήσουν,

από απλή ανασφάλεια,

κι όμως, την τέχνη της αγάπης

την έχουνε ήδη πλήρως κατακτήσει,

και συμβουλές γλυκά

μπορούν να δώσουνε στους άπειρους,

μα παραμένουν ερμητικά κλειστοί,

αν και με σιγουριά κι αυτοπεποίθηση στο δρόμο,

ανάμεσα στον κόσμο,

μόνο – τις κρύες νύχτες,

αντιμέτωποι με τη μοναξιά,

βγαίνουν έξω στο σαστισμένο χιόνι

ουρλιάζοντας.

THE GREY COCK

«Πρέπει να φύγω, άλλο δε μένω,

τον πύρινο Τάμεση να διαβώ

να μ’ οδηγήσουν τα βήματά μου

μέχρι να φτάσω κει π’ αγαπώ».

Στην πόρτα φτάνοντας γονατίζει,

στο παραθύρι σκύβει σιμά,

«κοιμάσαι μόνη, αγαπημένη;»,

τήνε ρωτάει ψιθυριστά.

Άφησε εκείνη το μαξιλάρι,

χιόνι το στήθος της το λευκό:

«ποιός με φωνάζει στο παραθύρι,

και δε μ’ αφήνει σ’ ύπνο γλυκό»;

«Είμ’ ο καλός σου, γύρισα πάλι,

άνοιξ’ αγάπη, σε παρακαλώ,

μ’ έχει κουράσει τόσο ταξίδι,

μ’ έχει μουσκέψει τόσο νερό.»

(Φωτογραφία, από τις εφημερίδες της εποχής, στιγμιότυπο της επίσκεψης

του Χεμινγουαίη στον Μπαρόχα λίγο πριν αυτός πεθάνει]

Είμαι ένας άνθρωπος ανήσυχος, νευρικός, πολύ νευρικός ∙ αλλά δεν έχω σαλέψει, καταπώς λένε οι γιατροί που μ’ έχουν δει. Έχω αναλύσει τα πάντα, τα έχω εμβαθύνει, και ζω αγαλήνευτος. Γιατί; Δεν το ’χω μάθει ακόμη.

Πάει καιρός που κοιμάμαι πολύ, μ’ έναν ύπνο χωρίς όνειρα ∙ αν μη τι άλλο, όταν ξυπνώ, δεν θυμάμαι αν ονειρεύτηκα ∙ αλλά πρέπει να ονειρεύομαι ∙ δεν καταλαβαίνω γιατί νομίζω πως πρέπει να ονειρεύομαι. Αν βέβαια δεν ονειρεύομαι τώρα καθώς μιλάω ∙ όμως κοιμάμαι πολύ ∙ μια ξεκάθαρη απόδειξη πως δεν έχω παλαβώσει.

Το μεδούλι μου πάντα δονείται, και τα μάτια του πνεύματος μου άλλο δεν κάνουν απ’ το να παρατηρούν ένα άγνωστο αντικείμενο, ένα γκρίζο αντικείμενο που κουνιέται στον ρυθμό των σφυγμών των αρτηριών του εγκεφάλου μου.

Αλλά ο εγκέφαλός μου δεν σκέφτεται, και, ωστόσο, βρίσκεται σε υπερένταση∙ θα μπορούσε να σκέφτεται, αλλά δεν σκέφτεται… Α! Χαμογελάτε, αμφιβάλλετε για τα λεγόμενά μου; Ωραία, λοιπόν, μάλιστα. Το ’χετε μαντέψει. Υπάρχει ένα πνεύμα που πάλλεται στα εσώτατα της ψυχής μου. Θα σας το ιστορήσω:

Είναι ωραία η παιδική ηλικία-δεν είναι; Κατ’ εμέ, η πιο τρομαχτική περίοδος της ζωής μου. Εγώ είχα, όταν ήμουν παιδί, έναν φίλο ∙ λεγόταν Ρομάν Χάντσον ∙ ο πατέρας του ήταν Εγγλέζος, και η μάνα του Ισπανίδα.

Τον γνώρισα στο σχολείο. Ήταν ένα παιδί καλό ∙ ναι, πιθανότατα ήταν ένα καλό παιδί ∙ ευγενικό πολύ, πολύ καλό ∙ εγώ ήμουν ακοινώνητος κι άξεστος.

Παρά τις όποιες διαφορές μας, γίναμε φίλοι και περνούσαμε συνέχεια μαζί. Εκείνος ήταν ένας καλός μαθητής, κι εγώ, δύστροπος κι απροσάρμοστος ∙ όμως, καθώς ο Ρομάν ήταν ανελλιπώς ένα παιδί σωστό, δεν είχε ενδοιασμούς να με πάει στο σπίτι του και να μου δείξει τις συλλογές του με τα γραμματόσημα.

Το σπίτι του Ρομάν ήταν πελώριο και βρισκόταν παραπλεύρως στην πλατεία Ντε Λα Μπάρκας, σ’ ένα στενό δρομάκι, κοντά σε μια κατοικία όπου είχε διαπραχθεί ένα φονικό, που είχε συζητηθεί πολύ στη Βαλένθια. Δεν το έχω πει: έχω περάσει τα μικράτα μου στη Βαλένθια. Η σπιταρόνα ήταν θλιβερή, πολύ θλιβερή, όσο θλιβερή μπορούσε να γίνει μια σπιταρόνα, κι είχε στην πίσω μεριά ένα περιβόλι πολύ μεγάλο, με τους τοίχους γεμάτους αναρριχητικά με λευκές και μωβ καμπανούλες.