Την Πέμπτη 10 Απριλίου ο Γιάννης Λειβαδάς παρουσιάζει τη νέα του ποιητική συλλογή που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ηριδανός στο μπαρ “Ένοικος”, Καλλιδρομίου 70, στις 9 το βράδυ.

Ο τέταρτος τόμος της σειράς Poet Laureate Series, των εκδόσεων City Lights ανήκει στον σπουδαίο αμερικανό ποιητή Τζακ Χίρσμαν. Έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο All Thatʼs Left. Η συλλογή ανοίγει με μία αυτοβιογραφική ομιλία ουσιαστικής παρουσίας του έργου και της ζωής του ιδίου του ποιητή, όπου διαγράφονται έντονα η ποιητική και η μεταφραστική του σταδιοδρομία καθώς και η πλούσια πολιτική του δράση. Σʼ αυτήν την συλλογή περιλαμβάνονται παλιά και σύγχρονα ποιήματα του Τζακ Χίρσμαν έτσι που να μπορεί κανείς να παρατηρήσει όλα τα στάδια της ποιητικής του ανάπτυξης. Ο Χίρσμαν αυθεντικός ριζοσπάστης ποιητής παρότι έχει τιμηθεί με διάφορες διακρίσεις και έχει στο ενεργητικό του κυριολεκτικά δεκάδες ποιητικές συλλογές, στις ΗΠΑ παραμένει προκλητικά στο ποιητικού περιθώριο λόγω των ιδεολογικών του αγώνων και πεποιθήσεων. Λόγω του ότι είμαι φίλος και μεταφραστής του ποιητή δυσκολεύομαι να μιλήσω όπως ακριβώς θα ήθελα για το έργο του και για τον ίδιο. Από την άλλη, το γεγονός πως δεν συμμερίζομαι την ιδεολογική του τοποθέτηση και δεν ενδιαφέρομαι για τον κινηματικό του λόγο, όπου αυτός υπάρχει, μου προσφέρει ένα υπερ-πλεονέκτημα σαν αναγνώστη και αυτό το μεταφέρω ως οδηγία στους πιθανούς του αναγνώστες. Ο Χίρσμαν μέσα από μία πορεία δεκαετιών απέδειξε με τον καλύτερο τρόπο πως είναι ένας από τους πιο εμπνευσμένους και συγκροτημένους μεταμοντέρνους ποιητές της γενιάς του. Ποιήματά του περιλαμβάνονται στην «Ανθολογία Μπιτ Ποίησης» (Ροές 2003) και στην «Ανθολογία Αμερικανικής Ποίησης του Εικοστού Αιώνα» (Ηριδανός 2007).

Kι όπως αρμόζει σε τόπους ελεύθερους έρχονται δικοί τους μα κι από αλλού οι ποιητές: μια βραδιά με τον ποιητή Μέσκο

Από το γιο προς τον πατέρα

Είμαστε στο Μέγαρο Μουσικής στις εκδηλώσεις του MEGARON PLUS. Τιμούμε, χαιρετίζουμε και προπάντων ακούμε τον ποιητή Μέσκο να απαγγέλλει, να στοχάζεται, να διαλέγεται, να μονολογεί, να πηγαινοέρχεται ανάμεσα στους ζωντανούς και τους πεθαμένους.
Είμαστε αλλά και δεν είμαστε.
Ακούμε τη νεοελληνική γλώσσα μέσα από ιδιότυπες εκφορές αλλά και δεν την ακούμε. Ακούμε την καθαρότητα της μείξης μια παράδοσης αιώνιου κρασιού, ακούμε τους συριγμούς τα ιδιόλεκτα και τα ιδιόγλωσσα αυτές τις μονοκοντηλιές τις λέξεις πάνω σε πέτρες του μόχθου , τις λέξεις του ταξιδιού στην εθνική οδό μιας χερσονήσου. Χώνεται με τα μούτρα στη Μεσόγειο και στα πάθη των λαών της. Μικρή η έννοια της χώρας δίχως τη διαστολή της ποίησης. Μικρή η χώρα και κακόλογη θα ψιθυρίσει στα αυτιά του Ορέστη η Ηλέκτρα , η βουκολική του Ευρυπίδη.
Πού είμαστε;
Και ποια γλώσσα αντηχεί μέσα μας αναμοχλεύοντας αισθήσεις και συναισθήματα μορφές και ανάσες;
Κι είμαστε, στην εκδήλωση αυτή, πολλές και πολλοί, άντρες και γυναίκες, άλλες γενιές γεννημένες από άλλες γενιές. Δεν είμαστε εδώ για να τιμήσουμε, ακούσουμε, το παράδοξο. Είμαστε εδώ για να αναγνωρίσουμε την κανονικότητα του παράδοξου. Τουτέστιν. Θάρρος. Τον ποιητή δεν τον αγάπησαν οι ποιητές. Παρά οι ψυχές που νεκρανασταίνονται στη μνήμη του. Οι ψυχές της χερσονήσου, της Βαλκανικής.

«Οι Κρεμαστοί Στίχοι της Βαβυλώνας» αναβλύζουν από τη θρησκεία της νύχτας και της περιπέτειας. Ο δημιουργός είναι ένας από τους μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού, που δεν παίζει το ρόλο του «ευαίσθητου» θιασώτη. Προσεγγίζει το ιερό (που τον απασχολεί ιδιαίτερα) με μία παράδοξη πληρότητα Κενού περιεχομένου, (όχι μόνο με τη βουδδιστική έννοια). Ο ποιητής έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του, αναγνωρίζοντας το πουθενά σαν καταγωγή του και το τίποτα σαν πραγματικότητα της ζωής του. Μοιάζει με κάποιο νεκρό που παραδόξως η ζωή τον σκιρτά με έναν απόηχο θυσιών, ερώτων και παραδόσεων. Στη ποίησή του συμβαίνει διαρκώς «κάτι αντίθετο», το «ανάποδο» των πραγμάτων που ίσως εν τέλει να είναι η αληθινή όψη.

Το τραγούδι –η λυρική εκφορά του λόγου που απηύθυνε ως προσευχή και επίκληση ο άνθρωπος προς τις ακατάληπτες για τη νόησή του δυνάμεις ενός ανώτερου Όντος, για να αξιώσει την εύνοια του περιβάλλοντος χώρου καθώς και τη θεραπεία του σώματος ή της ψυχής του (στο πέρασμα του χρόνου μάς έδωσε εκείνη την υποβλητική εικόνα της φωτιάς, γύρω από την οποία συναθροίζεται η μικρή κοινωνική ομάδα και τραγουδάει την συναισθηματική διάθεση που δοκιμάζει μέσα από τα συλλογικά βιώματα και τις ατομικές εμπειρίες κάθε μέλους της)– το τραγούδι και η αφήγηση του Μύθου συνιστούν τις αρχέγονες λειτουργίες της ποίησης και, πιθανώς, τις μόνες που παραμένουν αμετάκλητα δραστικές ως σήμερα. Μολονότι, «θεωρητικές» φωνές κραυγάζουν πως, σε μια γκρεμισμένη κοινωνική πραγματικότητα μέσα στον ίδιο της τον εαυτό, απʼ όπου απουσιάζει κάθε αίσθηση Ιδανικού και η σύλληψη υψηλών Ιδεών που θα ανακινήσουν την σκέψη εντός του πολιτιστικού, κοινωνικού και πολιτικού βίου, η κτίση μιας ποιητικής σύνθεσης φαντάζει –επιεικώς– ανεπίκαιρη, αφηγηματικές –ενίοτε και επικές, τουλάχιστον ως προς το σχέδιο και την στόχευσή τους– συνθέσεις συνεχίζουν να γράφονται∙ άλλωστε δεν έπαψαν ποτέ. Και συνιστούν συνήθως το στίγμα αναφοράς μας σε έναν ποιητή. [Πώς θα αντιλαμβανόμασταν την ποίηση του Εγγονόπουλου, λόγου χάρην, αν δεν είχε συνθέσει τον «Μπολιβάρ»; Πλήθος τα παραδείγματα.]