Η μυστική ανθολογία

Ποιήματα περισυλλέγω
από δρόμους που δε βρίσκουν γυρισμό
απʼ τις κούνιες νηπίων θηλαζόντων
κάτω απʼ τα δέντρα αναλφάβητων βοσκών
ποιήματα αδέσποτα εκείνων
που με μια δύναμη
των μαζών τους δυσανάλογη
από το κέντρο ολοένα
του βάρους τους παρεκκλίνοντας
με συμπαθητική στο χρόνο
χάραξαν ανεξίτηλα μελάνη
κι υψώθηκαν και έπεσαν
κι αναλώθηκαν
σαν αληθινοί ποιητές

Ένα ένα τα τακτοποιώ
προσέχοντας πολύ να μην πειράξω
την ορθογραφία της πράξης τους
το συντακτικό της ευαισθησίας τους
τη γραμματική της έμπνευσής τους
τον ήχο τους προσεκτικά μεταποιώ
γιατί είναι ποιήματα εύθραυστα
φτιαγμένα από τη ύλη
των αδικημένων ποιητών τους

Μια μυστική φτιάχνω ανθολογία
των πιο ωραίων ποιημάτων
των ποιημάτων που δε γράφτηκαν ποτέ

***

Не жалею
Δε θρηνώ ούτε πονώ.
Μονάχα θωρώ τον άδειο δρόμο στο βουνό.
Το άγριο δάσος χαιρετά φιλόξενα,
ο σκληρός άνεμος το μονοπάτι ανοίγει.

Не жалею, не зову, не плачу.
Все пройдет, как с белых яблонь дым. (1)

Δε θρηνώ ούτε πονώ.
Την ώρα περιμένω.
Οι πέτρες θα σκονιστούν
και τα αγριόχορτα θα πατηθούν.

Τα πολύχρωμα μούρα κάποιος θα κόψει
το νερό στα φύλλα κάποιος θα πιει.
Χνάρια θα φυτρώσουν παντού.
Σιωπηλά κάποιος θα τον ακολουθεί.

Ίσως όμως χαθεί
ο αέρας δε γνωρίζει το άρωμά του.
Στις συλλαβές του κανείς δε θα απαντά.

Στο σκοτάδι το λυχνάρι θα σβήσει.
Λίγο πριν την πόρτα μου.
Οι φωνές θα φύγουν
τα φτερά θα χαθούν.

Λίγο πριν την πόρτα μου
το όνειρο θα φύγει
και θα πατάς στη γη.
Λίγο πριν την πόρτα μου
τον δρόμο θα πρέπει να βρεις.

Не жалею, не зову, не плачу.
Все пройдет, как с белых яблонь дым.

1. Δε λυπάμαι, δε φωνάζω, δεν κλαίω

όλα θα περάσουν, σαν απ’ τις μηλιές άσπρη καπνιά.

Σεργκέι Γεσένιν (1895-1925)

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ

Επαναστάσεις δε γνώρισα
Ευγενικές δειλίες
Μόνο

Επαναστάσεις δε γνώρισα
Ίσως γιατί δε μίλησα στο γρασίδι
Δε νότισα τα όνειρά μου

***

ΜΗ

Όμορφη μοίρα,
Ονόμασέ με•
Άταφο μη μʼ αφήσεις

Το γράμμα

Το γράμμα έφτασε αργά στα χέρια σου.
Την ώρα που άνοιγες δειλά δειλά,
είδες λευκό χαρτί χωρίς λέξεις.
Χαμογέλασες με πίκρα καθώς άφηνες στην άκρη
τους σάπιους λογισμούς.
Δεν γράφουν ποίηση πια οι ποιητές, είπες.
Και ντυμένη στα χρώματα του Ιονίου
ντράπηκες για την κατάντια των ανθρώπων.
Με τις ιέρειες του Αχέροντα να ουρλιάζουν
και να ξεσκίζουν τις σάρκες τους,
έκλεισε έτσι απλά η αυλαία της παρακμής.
Κι ήμασταν ακόμα νέοι όταν έπαψαν
να ελπίζουν στους λόγους των ανθρώπων.

Κέρκυρα Μον Ρεπό
25 Ιουνίου 2007 (7:45π.μ.)

Στην Χριστίνα Θέμα

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ

Να μαζέψουμε όλες τις λέξεις,
Όσες πεθαίνουν ανείπωτες μες στα μεγάλα λεξικά,
Εκείνες που προφέρθηκαν κάποτε
Και τώρα αντηχούν μόνο τα απόφωνά τους.
Να μαζέψουμε όλες τις λέξεις,
Όσες είναι καρφωμένες στις καρδιές των γυναικών,
Εκείνες που γέρασαν και θυμίζουν τώρα μαύρα πουλιά
Καθισμένα στους βράχους να γεύονται τις τρικυμίες,
Να μαζέψουμε όλες τις λέξεις,
Όσες έχουν χυθεί σαν κορυδαλλοί στο χορτάρι
Όσες κρύφτηκαν στα δόντια,
Εκείνες που περιγράφουν ένα νεκρό άνδρα,
Ένα ελέφαντα στην είσοδο ενός λιμένα,
Ως άγαλμα, ως υπενθύμηση
Του φοβερού Νικάνωρα.
Να τις μαζέψουμε όλες.
Μονάχα μια να αφήσουμε τριγύρω μας,
Ελεύθερη, σπουδαία.
Έτσι του μίλησα,
Μα εκείνος κοιτούσε επίμονα έξω
Προς τη νύχτα και επαναλάμβανε
Τον επικίνδυνο όρο
Και έμοιαζε να καραδοκεί,
Καθώς το αναμμένο οξυγόνο
την εύφλεκτη ανταπόκριση.
Να μαζέψουμε όλες τις λέξεις,
Να αφήσουμε μονάχα εκείνες
Που έχουν υποστεί τη φοβερή
Του εγχυτρισμού τη διαδικασία.
Έδειξε να συμφωνεί και θυμάμαι
Που όλο μεγάλωνε μες στο φως,
Προφέροντας μία προς μία
τις ονομασίες των κορυφών
του βουνού των αρωμάτων.