Ακούσια προτύπωση

Ποιος χωρισμός, ποιος κοπετός, ποιος θρήνος;
Με ερωτηματικό, και όχι θαυμαστικό, ετούτη τη φορά.
Γι’ αυτό και η μετακίνηση του τόνου.
Με διαθλασμένη τη ματιά μέσα απ’το πρίσμα της χρονικής μετατόπισης,
έτσι θαρρώ τώρα πως τότε σκέφτηκες.
Πώς καταφέρνει μες στο καμίνι, που άσβεστο δυο χρόνια,
με αυγουστιάτικες κληματόβεργες πρωταναμμένο,
αβλαβής να διαφυλάγεται;
Δάκρυ να μην τον χαράζει και άβρεχτα, νοτίδος άμοιρος,
νερά πορφυρά να διαβαίνει;
Μη μου στήσεις το κρίμα.
“Ωσεί τείχος γαρ επάγη…”.
Αφήνοντας της αγάπης τον ήλιο να χαϊδέψει
το χέρσο πυθμένα της αβύσσου ψυχής.
Στου φευγιού τον πόνο και στου χτεσινού ιταμού θυμού
το ξέσπασμα, τώρα έρωτας αντιτάσσεται.
Μελτέμι δροσιστικό διασυρίζει και ξεγελά τη φλόγωση.
Ακούσια προτύπωση της επ’ εσχάτων
– γιατί ν’ ακούγεται μακρινό; –
πάλι έλευσής σου.

Κοινωνιολογική προσέγγιση ενός περιθωριακού ουράνιου τόξου

Αυτά τα χρώματα δεν έπρεπε να βρεθούν ποτέ μαζί.Μιλώ για τους μπλε ανθρώπους,τους ενοχικά ξάστερους, αυτούς που άγονται και φέρονται από έναν δυνάστη Ήλιο.Για τα πράσινα συναισθήματα, που τα ποδοπατούν οι περαστικοί, παρά το ”αγαπάμε και φροντίζουμε το πράσινο”, που φέρουν ως σφραγίδα γνησιότητας.Για τα κιτρινισμένα όνειρα, τα φυλαγμένα από χρόνια στο μπαούλο, που η γεροντοκόρη θα τα κληροδοτήσει άνευ λόγου στην παρακείμενη ενορία.Για τα πορτοκαλί σπάνια ζώα, που αρέσκονται σε μεταμφιέσεις καλοκαιρινών φρούτων για να μπαίνουν σωρηδόν στα σπίτια, ξεχνώντας πως τα μεσάνυχτα από συνήθεια δαγκώνουν.Για τα κόκκινα λουλούδια, αυτά που προσδοκούν ανάσταση νεκρών και σεπτή ταφή σε τάφο του μέλλοντος αιώνος.Μιλώ για σένα.Μιλώ για μένα.Σ’αυτήν την συνάντηση, μόνο η περιέργεια τελικά θα αρθρώσει λόγο.Όλοι εμείς οι παρευρισκόμενοι, θα βαφτιστούμε ξανά στο όνομα του φάσματος και της δύσης και του πεπερασμένου, που ποτέ δε περατώθηκε.Θα ζητήσουμε κάθαρση και αθανασία.Θα βρεθούμε και πάλι μαζί.Στον συννεφιασμένο αττικό ουρανό και κάνοντας έρωτα θα εννωθούμε.Για τα υπόλοιπα αρμόδια ορίζεται η μετεωρολογία.

Το τσιγάρο

Ευτυχία είναι όταν
βρίσκεις τυχαία σπίτι
ένα μισογεμάτο πακέτο τσιγάρα.

Απογοήτευση είναι όταν
πετάς το μόλις αναμμένο σου τσιγάρο.

Κατάθλιψη είναι όταν
στο τασάκι υπάρχουνε τέσσερα
μισοαναμμένα τσιγάρα.

Έρωτας είναι όταν
εύχεσαι να σου ζητήσει αυτή ένα τσιγάρο.

Aγάπη είναι όταν
σιγομαζεύεις τις στάχτες
και φαντάζεσαι πως θα ήτανε
αν καπνίζατε μαζί το τελευταίο σου τσιγάρο.

Je rêve de moi

Στη χάρη του ύπνου αποδίδω
το ταξίδι μου σε μέρη της μνήμης

Κι αν φοβάμαι όσα μου δίνει ο χρόνος
η στιγμή είναι πιο δυνατή
κι απʼ αυτό το λεπτό ακόμη

Το σώμα

Το σώμα μου θρέφει το
δόντι
που βγήκε
Γεμίζει το κενό με χιλιάδες
ιστούς, εκατομμύρια
κύτταρα
χιλιάδες αιμοσφαιρίνες
Η νέα ζωή του δοντιού
αρχίζει

Ανεύρεση

 
Τελικά, βρέθηκε.
Το άκουσα που το είπαν στις ειδήσεις
και καθώς περνούσα το πρωί
από ένα καφενείο αυτό κουβέντιαζαν
δυο γέροι πίνοντας τον καφέ τους.

Αυτή η γυναίκα που είχε χαθεί
– πόσο καιρό τώρα, δεν θυμάμαι –
βρήκε μόνη της το δρόμο να γυρίσει.

Είχε απασχολήσει την επικαιρότητα,
ως είθισται για μερικές ημέρες
με εικασίες, γνώμες και απόψεις
που καταθέσαν όλοι και οι ειδικοί
– γιατί υπάρχουν πλέον ειδικοί
για τους ανθρώπους που χάνονται
όπως αυτή η γυναίκα.

Αναγνωρίστηκε από τους οικείους της
αν και εξαντλημένη, είναι, όπως έλεγαν,
– σε γενικές γραμμές –
καλά στην υγεία της.
Καλά και στην εμφάνισή της.

Αίσιο τέλος είχε η περιπέτεια
και η οικογένεια ευχαρίστησε
για το ενδιαφέρον
αν και χρειάζεται, όπως έλεγαν,
υποστηρικτικά να γίνουν παρεμβάσεις
– γιατί υπάρχουν πλέον υποστηρικτικές δομές
για τους ανθρώπους που χάνονται,
όπως αυτή η γυναίκα.

Στις αυριανές εφημερίδες, κάπως, κάτι θα γραφτεί,
στα μέσα φύλλα «ανεύρεση» ίσως,
γι’ αυτήν
– ξεχνάω τώρα τ’ όνομά της –
που βρήκε μόνη της ένα δρόμο να χαθεί
– γιατί υπάρχουν δρόμοι του χαμού-
όπως αυτή η γυναίκα.