ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ
Επαναστάσεις δε γνώρισα
Ευγενικές δειλίες
Μόνο
Επαναστάσεις δε γνώρισα
Ίσως γιατί δε μίλησα στο γρασίδι
Δε νότισα τα όνειρά μου
***
ΜΗ
Όμορφη μοίρα,
Ονόμασέ με•
Άταφο μη μʼ αφήσεις
***
ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ
«Όχι
ποτέ
δε θα γίνω σαν εκείνους
που σκοτώνουν τα όνειρά τους»
Τήρησες το λόγο σου
Λίγες μέρες αργότερα
έγινες ένας από εκείνους
που πετούν τα όνειρά τους σʼ ένα γηροκομείο
***
ΠΑΡΑΦΟΡΑ ΠΑΙΔΙ
Απόψε δε θʼ ακούσεις παραμύθια
Δε θα καλπάσεις ψηλά
Να χαιρετήσεις τʼ αστέρια
Απόψε δε θα γίνεις ήρωας
Θα παραμείνεις όμως αθώος
Παράφορα παιδί
***
ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ
Τώρα που τα χρόνια πέρασαν
Με δυσκολία διακρίνεις πια το πρόσωπό της
Ακούς όμως
-Σαν να είναι Εδώ Μαζί σου-
Την ανάσα της
Καθώς ξεκουμπώνεις
Με χέρια εφήβου
Το φόρεμα της χαμένης ελευθερίας σου
***
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ
Μπρος γκρεμός
-Παντού γκρεμός-
και πίσω τα φτερά σου.
Αγαπητέ κ. Κούτρα
Αφού παραδεχθώ πως με κερδίσατε ολοκληρωτικά
και πάντα με την άδεια σας ,θέλω να μετατρέψω
το “ΜΗ” σε χαϊκού !
Όμορφη μοίρα
Άταφο μη μʼ αφήνεις
Ονόμασέ με , συ .
Να είστε καλά .
Κοφτά ποίηματα, καυτές ανάσες. Συγχαρητήρια.
Σας ευχαριστώ πολύ και τους δύο για τα λόγια σας!
Αγαπητέ κ. Τυρταίε,χαίρομαι που μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για τα χαϊκού.Στο “ΜΗ” προσπάθησα να συνδυάσω αυτήν την αγάπη με την “ατίθαση” και “παιχνιδιάρικη” φύση της ποίησης.Ομολογώ πως η μετατροπή σας ήταν ένα αληθινά όμορφο ξάφνιασμα!
Υ.Γ. “Η σύγκρουση με την παράδοση δεν έχει σκοπό να την εκτοπίσει,αλλά να την ξανατοποθετήσει με άλλο τρόπο στα βάθρα της,έτσι που να μην είναι οργανισμός νεκρός προς χρήσιν των καθηγητών της Ιστορίας,αλλά σώμα ζωντανό,ικανό να βοηθά τις κινήσεις του δικού μας”.
Οδυσσέας Ελύτης,συνέντευξη στον Τεύκρο Ανθία για το περιοδικό “Ο Ταχυδρόμος”,Απρίλιος 1951
Εξαιρετική δουλειά. Σπάνια γραφή. Γροθιά και μας χαϊεύει. Θα ήθελα να δω και άλλα.
Συγχαρητήρια.
“Καθώς ξεκουμπώνεις
με χέρια εφήβου
το φόρεμα της χαμένης ελευθερίας σου”
Ο τρεμάμενος ηδονισμός αυτού του στίχου..
Τι να πω!
Με τέτοιους στίχους ίσως την ξαναβρούμε! Τη χαμένη μας ελευθερία!
κ. Βίκτωρ,κ. Σταμπόγλη,με τιμούν τα λόγια σας.
Ευχαριστώ!
Εννοείται,φυσικά,πως είμαστε συνταξιδιώτες!Είτε κολυμπάς είτε βρίσκεσαι σε βάρκα ή σχεδία δεν έχει καμία απολύτως σημασία.Σημασία έχει να νιώθουμε την ορμή της ποίησης.Ευτυχώς,όσο κι αν κάποιοι επιθυμούν και προσπαθούν για το αντίθετο,αυτή η ορμή δε θα βρεθεί ποτέ στο “εγώ”.
abcd,σας αφιερώνω το παρακάτω αγαπημένο ποίημα του Γ.Σαραντάρη:
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ…
Δεν είναι τριαντάφυλλα οι μέρες
Κανενός
Τις μέρες μας δεν τις βλέπουμε
Δεν τις χορταίνουμε
Αν και σ’αυτές ταξιδεύουμε
Διαρκώς
Ίσως δεν έχουμε αρκετή καλοσύνη
Να τις κάνουμε φύλλα του εαυτού μας.
ΚΥΡΙΕ ΚΟΥΤΡΑ ΑΝ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΝΕΑΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΦΕΡΩ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ,ΘΕΩΡΩ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΑΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ!ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΒΑΘΥΣΤΟΧΑΣΤΑ ΠΟΥ ΕΝΕΝΕΡΓΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ!ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΟ ΜΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ,ΤΟ ΠΑΡΑΦΟΡΑ ΠΑΙΔΙ,ΤΟ ΑΔΕΣΠΟΤΟ ΚΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ!ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΑΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ!ΜΕ ΕΝΕΠΝΕΥΣΕ Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΣΥΓΓΡΑΦΗ!