Τη χρονιά που’ρθε και πάει

Τη χρονιά που’ρθε και πάει, με τα ψηλά φτερά χαμηλωμένα

η αγάπη μάς σκέπασε αργά, μας ψύχωσε για να βαδίσουμε σαν ένα.

Τη χρονιά που θα μας ‘ρθεί, όρκοι κι αν πατηθούν πολλοί,

εμείς, τουλάχιστον, δε θα ξεχάσουμε ό,τι η αγάπη έχει πει.

Τη χρονιά που’ρθε και πάει, αγάπη, πλέξαμε έναν δεσμό

όλον από σκέψεις και λόγια ευγενή, που μαζί δένουν τους δυο.

Τη χρονιά που θα μας ‘ρθεί, σαν με ρόδα πλημμυρίσει,

πιο δυνατός θα’χει πλεχτεί, πριν ακόμα ο κύκλος κλείσει.

Τη χρονιά που’ρθε και πάει, που ο καιρός έβαψε χρυσαφιά

ορκιστήκαμε καλή μου, να φυλάξουμε μαζί στη ζωή σκοπιά.

Τη χρονιά που θα μας ‘ρθεί, πλούσια σε χαρά μα και σε μαρτύριο,

τη λάμπα μας θ’ ανάψουμε, του αύριο περιμένοντας το μυστήριο.

Η ΑΡΠΑ ΤΟΥ ΑΛΦΡΕΔΟΥ

Τὴν ἄκουσα τὴν ἅρπα τοῦ Ἀλφρέδου
καθὼς περνοῦσα τὶς κατηφοριές,
ὅταν δεντρὰ ἀκανθώδη στέκαν ὅμοια
σὰν μοναχοὶ μὲ ῥόμπες σκοτεινές·
τὴν μελῳδιὰ κι’ ὁ Γκούθρουμ πό ’χε ἀκούσει
σὲ κωμοπόλεις δίπλα ἐρημικές:

Ὅταν ὁ Ἀλφρέδος, ἴδιος μὲ χωριάτη,
ἦρθε ἀπ’ τὸν λόφο ἁρπίζοντας σκοπό,
καὶ οἱ Δανοὶ πιωμένοι ἐγλεντοῦσαν
μ’ ἐκεῖνον ποὺ ζητοῦν νὰ ἰδοῦν νεκρό,
κι’ ὁ Σάξων ῥὴξ στὰ γένεια των γελοῦσε,
κι’ ἔκαμαν τὸ δικό του μ’ ἀστανιό.

Τὴν ἄκουσα τὴν ἅρπα τοῦ Ἀλφρέδου
ὡς τὸ λυκόφως σβηόταν στὴ νυχτιά·
στοιχειὰ φουσσᾶτ’ ἀκούω βροντοπατοῦσαν,
τ’ ἀχνὰ ἀστέρια ὡς ἔφεγγαν λευκά·
κι’ ὁ Γκούθρουμ περπατοῦσε στὰ ζερβά μου,
κι’ ὁ Ἀλφρέδος προχωροῦσε στὰ δεξιά.

ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΔΕ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ

Καὶ ποιός εἶδε τὸν ἄνεμο;
Μήτ’ ἐγὼ μήτε κι’ ἐσύ:
Μὰ σὰν τὰ φύλλα κρέμωνται τρεμάμενα,
ὁ ἄνεμος περνᾷ καὶ τὰ κουνεῖ.

Καὶ ποιός εἶδε τὸν ἄνεμο;
Μήτ’ ἐσὺ μήτε κι’ ἐγώ:
Μὰ σὰν τὰ δέντρα γέρνουν τὰ κεφάλια τους,
στὸν ἄνεμο ὑποκλίνονται θαῤῥῶ.

ΣΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ

Ἀπ’ ὅλους τοὺς καμβάδες του μιὰ ἡ ὄψι ποὺ κοιτάει,
ἴδια ἡ μορφὴ ποὺ κάθεται ἢ περπατᾷ ἢ γέρνει:
πίσω ἀπ’ αὐτὲς τὶς προβολὲς τὴν βρήκαμε κρυμμένη,
μέσ’ ἀπ’ αὐτὸ τὸ κάτοπτρο τὸ κάλλος της περνάει.

Ῥήγισσα, βαθυκόκκινα ἢ ὀπάλλινα φοράει,
θέρος σὲ λαχανόκηπον ἄσημη κόρη μένει,
γυνὴ ἁγία, ἄγγελος – κάθε καμβὰς σημαίνει
τὸ ἴδιον ἕνα νόημα, προεκτάσεις δὲν χωράει.

Τρέφεται ἀπὸ τὴν ὄψι της νυχθημερὸν αὐτός,
βλέμμα ζεστὸ κι’ ἀληθινὸ κείνη τοῦ ἀντιδωρίζει,
ὡς τὸ φεγγάριν ἔμμορφη κι’ εὔθυμη ὡς τὸ φῶς:

Ὄχι χλωμὴ ἀπ’ τὸ στήσιμο, λύπη δὲν τὴν σκοτίζει·
ὄχι ὡς εἶναι, μὰ ἡ παληά, ποὺ ἔλαμπ’ ἐλπίδα μπρός,
ὄχι ὡς εἶναι, μὰ ἡ πλαστὴ ποὺ στ’ ὄνειρό του ὁρίζει.

Lord, I Didn’t Know

Κύριε, δεν τό’ξερα πως μου πρέπει τόση προσευχή

έκλαψα σαν την ιτιά, στέναξα σαν περιστέρα,

δεν τό’ξερα πως μου πρέπει τόση προσευχή

Απ’ το βουνό ψηλά ως την κοιλάδα χαμηλά

όπου και να πάω καημοί, καημοί.

Κύριε, δεν τό’ξερα πως μου πρέπει τόση δοκιμή,

απ΄τη στιγμή της γέννησης, ως του θανάτου την ημέρα.

Κύριε, δεν τό’ξερα πως μου πρέπει τόση προσευχή.

Δεν τό’ξερα.

Η μετάφραση είναι προϊόν του Εργαστηρίου Λογοτεχνικής Μετάφρασης Ισπανικά > Ελληνικά που συντονίζει ο καθηγητής και μεταφραστής Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στο Τμήμα Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΑΠΘ.

Συμμετείχαν οι:

Όλγα Αναστασιάδου, Αικατερίνη Γιασιράνη, Χριστίνα Δημητρίου, Βάλλια Εμμανουηλίδου, Βάσω Καλφέλη, Παντελής Κουτσιανάς, Μαρία Μανωλοπούλου, Χριστίνα Μπατσίλα, Σοφία Πανταζίδου, Χρύσα Παπανικολάου, Ζαχαρίας Χιονίδης, Marcela Fernández Márquez, Daniel Jiménez Martín.

ΝΙΩΘΩ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΜΕΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΟΥ ΞΕΣΠΑ Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ.

Επειδή μόνο καταιγίδα υπάρχει στην καταιγίδα,

και η καταιγίδα μάς απομονώνει

απ’ όλα τα δεινά του κόσμου.

Βολεύομαι στο εσωτερικό της καταιγίδας.

Φωλιάζω.

Η καταιγίδα είναι μήτρα

και κυκλική προστασία

ενάντια στα πάντα.

Ο χρόνος που αναστέλλεται

στην υγρασία του χάους.

Φουσκώνω τα στήθη μου στο κουβάρι αυτής της καταιγίδας.

Πετούν, πέρα από μένα

οι στέγες,

οι νεκροί,

τα λαβομάνα.