ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΜΑΣ
Οι άνθρωποι της ηλικίας μας
βαδίζουν στην αγάπη προσεκτικά,
όπως στα ρηχά αυτοί που δεν ξέρουνε κολύμπι,
ή όπως στις συμφωνίες οι πολιτικοί,
μόνο και μόνο από φόβο μην ξαναγαπήσουν,
από απλή ανασφάλεια,
κι όμως, την τέχνη της αγάπης
την έχουνε ήδη πλήρως κατακτήσει,
και συμβουλές γλυκά
μπορούν να δώσουνε στους άπειρους,
μα παραμένουν ερμητικά κλειστοί,
αν και με σιγουριά κι αυτοπεποίθηση στο δρόμο,
ανάμεσα στον κόσμο,
μόνο – τις κρύες νύχτες,
αντιμέτωποι με τη μοναξιά,
βγαίνουν έξω στο σαστισμένο χιόνι
ουρλιάζοντας.
***
ΟΣΟ ΣΕ ΕΙΧΑ
Μπορούσα να διακρίνω τη γλώσσα των πτηνών
και ν’ αποκρυπτογραφώ τα πουλίσια μυστικά τους,
καταλάβαινα τα φυτά, και τη νύχτα
μιμόμουν την κουβέντα των χορταριών
έγραψα τόσα και τόσα ποιήματα
αντιγράφοντας το χειρόγραφο του ανέμου,
δίπλα στη θάλασσα, το βράδυ, στα βουνά,
τόσους φτωχούς ανθρώπους έμαθα ν’ ακούω
να τους προσφέρω ταπεινές χαρές
χωρίς κόπο, χωρίς υστεροβουλία,
τόση ευγένεια και καλοσύνη
να υφαίνω μέσα τους
πολλά απ’ αυτά και μέσα μου απομείναν,
φόρεσα με χαρά τα όνειρα στα μάτια
και χαιρόμουν σαν ξυπνούσα όπως τα δέντρα
όσο σε είχα…
(Σερβία)
