Τα δυο κοράκια

Όπως μια μέρα μοναχός μου περπατούσα,
άκουσα δυο κοράκια, που από ψηλά μιλούσαν.
Ρωτάει το ένα κοράκι τ’ άλλο το διπλανό,
σήμερα πού θα πάμε να βρούμε φαγητό;

– Στην πράσινη την τάφρο που βλέπεις πέρα ‘κει,
ξέρω έναν νέο ιππότη, όπου έχει σκοτωθεί.
Κανείς όμως δεν ξέρει, πού βρήκε τα στερνά του,
μόν’ το γεράκι, το σκυλί κι η όμορφη κυρά του.

Το σκυλί του στο κυνήγι μ’ άλλους τώρ’ έχει τραβήξει,
το γεράκι τ’ αγριοπούλια πίσω σπίτι θα γυρίσει,
κι η όμορφη κυρά του άλλον άντρα έχει πάρει,
κι έτσι σε μας θα μείνει το γλυκό του το κουφάρι.

Συ θα καθήσεις πάνω στα στήθια τα λευκά,
όσο εγώ του βγάζω τα μάτια του τα γαλανά,
με μια μπούκλα απ’ το μαλλί του το χρυσό,
θα κλείσω στη φωλιά μας, που χάσκει ένα κενό.

Ίσως γι αυτόν βρεθούνε να κλάψουνε πολλοί,
κανείς δεν ξέρει όμως, πού έχει κοιμηθεί.
Κι όταν τα άσπρα οστά του, θα μείνουνε γυμνά,
πάνω τους ο αέρας θε’ να φυσάει παντοτινά.

(Παραδοσιακό Σκωτίας)