*
Ξεκλειδώνοντας τον έβδομο
άδειος ο παράδεισος
κι ακατοίκητος με περιμένει.
Η βλάστηση συνεχίζει
να οργιάζει, τα γνώριμα
αρώματα, οι γνωστές μυρουδιές.
Μόνον ο Χόρχε με υποδέχεται
μεταμορφωμένος σε λύκο.
*
Ας με συγχωρέσουν οι φίλοι.
Οι προσευχές μου από δω ψηλά
θα εισακουγόταν καλλίτερα,
όσο ανεβαίνεις τόσο ακούγεσαι.
Η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια
η ένδεια οξυγόνου κόβουν τις λέξεις
στη μέση. Δεν έχω άλλο πλήθος.
Δεν προσεύχομαι πια.
*
στη Βίλυ και τη Τζένη
Στο βάθος της αγκαλιάς σου
υπάρχει ένας κήπος. Οι βόλτες
καταλήγουν σε βότκες. Εκεί
που τελειώνουν οι βότκες
ανοίγεται ένας κήπος. Ο κήπος
έχει κρυμμένο μέσα του ένα μπαρ.
Το μπαρ έχει μέσα του κρυμμένους
ανθρώπους. Οι κρυμμένοι άντρες
ζουν σε ρουφ γκάρντεν.
*
Να στρίψω ένα τσιγάρο
και να το πιω τώρα ή να στρίψω
ένα τσιγάρο και να το πιω μετά;
Το στρίβω τώρα, το αποφάσισα,
για να τʼ ανάψω όταν ο ιδρώτας
από τις μασχάλες σου θα μπορεί
να ξεγελάσει και τους μπάτσους.
*
Έλεγα να κουβαλήσω
ένα πιάνο
μέχρι τον έβδομο.
Τώρα σκέφτομαι
να τʼ ανεβάσω
εκεί προς τα Δυτικά.
Κάποια ώρα
που θα καθυστερεί
να φύγει η μέρα,
να αστράφτουν χρυσάφι
τα κλειδωμένα πλήκτρα.
ΕΙΣΤΕ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΣ|.
είμαστε…γι αυτό το χαρίζουμε σε όποιον μας το ζητήσει με μέιλ…
Το πρόβλημα με τον έβδομο ουρανό είναι ότι αφορά μόνον τον πιστό εκείνο που περιμένει να βρει τα ουρί και, φαντάζομαι, μόνο ως όρμα πλάνη του νου και μόνο για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου πριν γίνεις ό,τι και πριν τη γέννηση…
Η ζωή είναι λίγο πιο κάτω όπου μπορείς να ακούς το τραμ (το όχι τελευταίο) και να βλέπεις και τους κορμούς των δέντρων καθώς θα ανεβαίνουν προς το πράσινο…
Εκεί λοιπόν κε Παστάκα, στο μπαράκι, θα σας περιμένουμε να τα λέμε…
Καλοτάξιδο. Το ΑΞΙΖΕΙ!
Ωραία…πολύ ωραία!
Επειδή θεωρώ την γραφο-λεκτική ελευθεριότητα
(μετά-moderna γραφή) από-Ποίηση συναισθημάτων
αναγκών , παροχών , ύπαρξης , προσφοράς
εύχομαι σύντομα την κατάκτηση της κορυφής
του όρους Αιγάλεω .
Το σίγουρο είναι πως η γραφή του Παστάκα κυλάει, δεν μένει στάσιμη.
Αυτό σημαίνει πως σαν το ρέμα της πόλης φέρνει μέσα της και πολλές πέτρες, σκουπίδια, ξύλα κτλ.
Το βασικό όμως συστατικό, το νερό, υπάρχει και ρέει αναζητώντας όχι τη θάλασσα αλλά μια ήρεμη πηγή.
Όσο μεγαλώνεις τόσο επιστρέφεις στις παιδικές φοβίες, στον παιδικό ρομαντισμό, στις παιδικές εξομολογήσεις.
Μόνο που η αθωότητα δεν υπάρχει πια. Χάθηκε ανεπιστρεπτι.
Τώρα δικάζεσαι. Για τα εγκλήματα του παρελθόντος. Και εκτίεις την ποινή των λέξεων.
Να προσέχεις.
Καλοτάξιδο
Και επειδή κάθε βιβλίο θέλει τη γιορτή του:
Σάββατο 17 Οκτωβρίου,
Αφροδίτης 4 στη Νέα Σμύρνη
σας περιμένουμε όλους στον έβδομο…
να γιορτάσουμε το “Όρος Αιγάλεω”…
Χορηγός εκδήλωσης: To baraki
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΝΩ ΔΙΑΤΗΡΕΙ Ο ΠΑΣΤΑΚΑΣ ΟΛΑ ΤΑ ΝΟΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΥΦΟ-ΔΙΑΣΤΑΛΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ, ΣΤΟ “ΟΡΟΣ ΑΙΓΑΛΕΩ” ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ “ΑΦΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΘΗΚΗ”! ΑΝΑΚΑΛΎΠΤΕΙ ΤΟ ΡΩΓΜΩΔΕΣ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ ΤΟΥ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΛΙΣΕ ΜΕ ΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΩΔΕΣ ΑΧΑΝΕΣ – ΔΗΛΑΔΗ, ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ ΟΙ ΙΔΕΕΣ-ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ, ΜΕΤΑΠΛΑΘΟΝΤΑΙ ΣΕ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΙ Η ΕΝΣΩΜΑΤΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ (ΠΟΥ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΑΛΩΒΗΤΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ)- ΕΚΤΙΜΩ ΠΟΛΥ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ, ΣΤΑΘΕΡΑ ΠΑΡΑΜΕΝΟΝΤΑΣ “ΑΝΑΡΧΟΣ” – ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΣ, ΑΡΕΤΟΥΣΑΡΙΣΤΟΣ… ! Η ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΕΙΧΕ ΤΟ “ΑΥΛΟΦΟΡΟ” ΣΤΟΙΧΕΙΟ – ΑΥΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Ως “ΚΥΜΑΤΟΜΕΤΡΟΝ ΕΝΣΤΙΚΤΟΥ”.
Θα το διαβάσω άμεσα- αγαπητέ κύριε Παστάκα, καλοτάξιδο…
Σωτήρη, όσο χαίρομαι να σε συναντώ, άλλο τόσο χαίρομαι και να σε διαβάζω. Στο έχω πει αυτό; Πότε να προλάβω; Το Σάββατο θα προσπαθήσω να έρθω στη γιορτή. Ελπίζω να είσαι εκεί!
Ειρήνη εκ του απορρήτου. Εγώ είμαι αυτή… 🙂
(το προσκλητήριο..)
*
M’ αρέσει αυτό που βλέπω
απ’ το μπαλκόνι μου.
Τ’ ασπρόρουχα τα νόβα.
Πίσω από τα κάτοπτρα
να βλέπω κάπου εκεί
στο βάθος την Ακρόπολη
σαν άλλοτε Ωραία.
Θα σας καλέσω
να μοιραστούμε αυτό
που βλέπω, να είστε σίγουροι,
θα σας καλέσω.
Γιατί να βλέπω μόνον εγώ
τόση ομορφιά
από δω ψηλά.
Θα σας καλέσω.
Η θέα ψηλά από τον Σταυρό
είναι εξαίσια.
Σωτήρη, μπορεί να ακούγεται ρομαντικό αλλά πιστεύω ότι οι επόμενες γενιές θα σε διαβάζουν στο σχολείο..
(Τα υπόλοιπα περί σταυρώσεως κ.λ.π από κοντά..)
Kαλοτάξιδο!
Κύριε Παστάκα, αν με απολύσουν, μια από τις αιτίες θα είναι η συλλογή σας.
Αποφάσισα να διδάσκω στους μαθητές μου στo θεολογικό εξουσιαστικό λόγο αντί την επι του”Όρους Ομιλία”, την ποιητική πλευρά του “Όρους Αιγάλεω” [“άδειος ο παράδεισος”!!!!].
Εις δε την Αρχαία Ιστορία εισηγήθηκα την αλλαγή του στερεοτύπου για το θρόνο του Ξέρξη επί του όρους Αιγάλεω, στην κρισιμότατη Ναυμαχία της Σαλαμίνος: στον θρόνο πλέον ο ποιητής και γύρω οι ατθίδες [“Δεν έχω άλλο πλήθος.”].
Καλοτάξιδη δημιουργία, ω Σώτερ.
Καλοτάξιδο Σωτήρη!!!!!!!
K.Παστάκα
Οι λέξεις όταν τυπώνονται παύουν
να είναι ταξιδιάρικες για τον συγγραφέα.
Πιάνουν λιμάνι. Και κάπου ο ίδιος νιώθει μια λύπη γι αυτό που τελείωσε.
Γίνονται ίστια για να ταξιδεύσουν άλλοι.
Με αυτήν την έννοια εύχομαι το βιβλίο σας
να έχει κάθε επιτυχία αναγνωστική και σε εσάς όμορφα επόμενα ταξίδια.
_Μαρία Ρ._
Θα σπεύσω μα προμηθευτώ τη συλλογή σας, για να συνεχίσω την ανάγνωση δικών μου βιωμένων στιγμών, τόσο λιτά – ευαίσθητα δοσμένων, μέσα στους στίχους σας. Μια από τις δικαιώσεις της ποίησης: ο αναγνώστης να εμπεριέχεται έστω και σε μια λέξη ενός στίχου.
Καλό ταξίδι στη συλλογή σας.
Από πολύ μακρινό ισόγειο, εύχομαι στον έβδομο ν’ απογειωθεί και να προσεγγίσει το όρος Αιγάλεω, δίχως συντριβή 🙂 Και καλοτάξιδη η έβδομη. Καλά να περνάτε.