Το δόγμα των κρυφών πραγμάτων…

Μουσικός ουρανός και υπεροψία επί πάντων και πάντων.
Διανύω φλογερά πάθη και ανομολόγητη σοφία που εμβολίζει
του νου μου την συστολή.
Σκαμπανεβάζοντας πάνε οι πόθοι μου να αφομοιωθούν
σ’ ένα κορμί που αδέκαστα λάμπει!
Κι η ύλη
μυσταγωγική,
παρεκτρεπόμενη
μες την Αλήθεια
σώζει το αναμάρτητο φορτίο μου
προ ποιημάτων και μετά της έμπνευσης όπου και να φανεί.
Ετούτο το λεχθέν μια φλόγα έχει
συμβαίνουσα και μη συμβαίνουσα, διαζευγμένη
και απελευθερωμένη, ιριδίζουσα
στην άσπρη φαντασία του ξημερώματος.
Αποκόπτομαι με τα προσωπικά μου βάσανα
από όλα: -το λες ‘’μισανθρωπήσας’’- και τα καταφέρνω
να κουβαλώ στο μέγα δύσβατο λιβάδι
το κομπολόι των ανέμων, όπως και αυτό χτυπάει χάντρα ‘πα στην χάντρα
τον καθαρό καημό που βόσκει
σαν γελάδι
μέσα στην σιγή…