ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ

Ξαφνικά, όλα έγιναν ένα τίποτα.

Κάθε καμπύλη πάνω στη γη,

οι καμπύλες των λόφων,

το σπιράλ του σαλιγκαριού,

τα ορμητικά νερά στα ρυάκια,

μα πάνω απ’ όλα οι πτυχώσεις του μυαλού μου,

όλα ξεχειλώσανε σε μια βαρετή ευθεία.

Το ζωντανό μου βλέμμα,

που σαν σπιτόγατα χοροπηδούσε άτακτα

από το ένα αντικείμενο στο άλλο,

άρχισε τώρα ταπεινά να σέρνεται στο χαλί

σαν σκυλί που το μάλωσαν.

Κι εγώ, κοιτώντας από το επίπεδο του πατώματος,

βλέπω τον εαυτό μου εντελώς ξαπλωμένο.

Μια χοντρή γραμμή παρατημένη

στον καναπέ του σπιτιού,

με κρεμασμένα χέρια και πόδια

σαν μαραμένα κλαδιά.

Να τα,

τα ψίχουλα της πίτας, οι λεκέδες από το λάδι

του χθεσινού ψαριού,

α, ναι, και η οδοντογλυφίδα

που μυστηριωδώς μού γλίστρησε απ’ το χέρι·

και σήμερα, όπως και αύριο,

όπως και ποιος ξέρει για πόσα πρωινά ακόμα,

θα σαπίζουν αναπαυτικά

εκεί που έπεσαν, στο πάτωμα.