Fernando Pessoa, Ανθολογία ποιημάτων (Εισαγωγή- Μετάφραση: Στάθης Λειβαδάς) -Α΄ ΜΕΡΟΣ

MENSAGEM 

FERNÃO DE MAGALHÃES (ΦΕΡΝΑΟ ΝΤΕ ΜΑΓΚΑΛΑΕΣ)

Στη κοιλάδα καίει μια φωτιά.

Ένας χορός  κλονίζει ολάκερη τη γη.

Και σκιές τσακισμένες και δύσμορφες

διαβαίνουν μέσα σε μαύρες ανακλάσεις της

ροβολώντας τις πλαγιές

για να χαθούν στο σκοτάδι.

Ποιού ο χορός τη νύχτα τρομάζει;

Είναι οι Τιτάνες, τα παιδιά της Γής,

πού χορεύουν στο χορό

του ναυτικού

πού θέλουν να σφίξουν

με μητρική αγκάλη

• Σφίξτε τον, τον πρώτο των αντρών –

στα μάκρη της ακρογιαλιάς πού τελικά ετάφη.

Χορεύουν και ούτε πού ξέρουν

ότι η γενναία ψυχή

από τον κάτω κόσμο ακόμα

διαφεντεύει την αρμάδα

καρπός χωρίς σώμα

πού τα πλοία πηδαλιουχεί

ίσαμε το βάθος του ορίζοντα:

Πού και λείποντας ακόμα

ήξερε να κρατά ολάκερη τη γη

στην πυγμή του.

Τη γη εμάστιζε.

Αλλά αυτοί δεν το ξέρουν και χορεύουν

στην αλησμονιά˙

Και σκιές τσακισμένες και δύσμορφες

πού πάνε να χαθούν στους ορίζοντες

ανεβαίνουν την κοιλάδα

από τις πλαγιές

των βουβών λόφων.