Υποσχετικό, δικό μου, μηδέν…

Στον θολωμένο ορίζοντα που τρεμίζει σαν κάβουρας κάτω

από απειλή ήμουν ξεροστάλιαζα

πίσω από την σαφήνεια των φαινομένων και συσσώρευα

μέσα μου λύπες και μελαγχολίες άγουρες που βαστούσαν

κάτι απ’ την  ψυχολογία μου σφίγγοντας

σαν μια πένσα την κατάθλιψη αναμέριζα

τις κουρτίνες του νου μου να φανεί μία ελπίδα όλα

να δρουν για να χαθεί η πυξίδα και να διατρανώνει

η ευκρίνεια του ποιήματος σαν ένα σφρίγος

μαγικό!

Α όμορφο πλοιάριο που σε μαλώνει ο Χρόνος

πόσο ωραία και εγώ μαζί σου ο δόλιος ναυάγησα! Αφήνοντας

να τσαλακωθούν τα φτερά μου

και να εισβάλω με τα θραύσματά μου στον βαθύ

καημό της θαλάσσης- ο έρμος

εγώ

ο κυβερνήτης των όλων!

                                                       Άγιοι Ανάργυροι 11/3/2024