Στην παραλία

Ανόρεχτες κόρες χωρίς

ικμάδα νιότης

ζεις τη ζωή σου κάτω από τη νεανική τους επιδερμίδα

γρήγορες σαν στοίχημα

κρυφά βιασμένες

ακουμπώντας σε λέξεις

με τις αστρολογικές υδρίες άδειες από τα ουράνια σώματα τους

παίζουν στα ρηχά νερά της αυτοκτονίας

παίζουν και μετατοπίζονται

και το απόγευμα δεν τελειώνει

όπως τελείωσε πέρσι.