Η Τέχνη του αυτόχειρα

Στον δρόμο μουρμουράει που τον κοιτούν,
σιχαίνεται κι οικτίρει τους ανθρώπους,
τα Γράμματα θυσίες απαιτούν
και χίλιους κόπους.

Τα όνειρά του ωραία και τερπνά,
γραμμούλες που γοργά το πλήθος σβήνει,
αισθάνεται να τον διαπερνά
μια σκοτοδίνη.

Τεχνίτης της γραφής σχολαστικός
Παλεύει την αναίδεια ν’ αντέξει,
μοιραία η λογική βαδίζει προς
μοιραία σκέψη. . .

Μ’ αισθήματα μικρού κι αθώου παιδιού
το μυστικό το κρυφό δε λέει
κι όταν η πόρτα κλείσει του σπιτιού
μονάχος κλαίει!

Η Τέχνη του οσία κι ιερή
υψώνεται στα θεία και τα μεγάλα,
ν’ αλλάξουν οι καιροί δεν καρτερεί,
στήνει κρεμάλα. . .