Παραμένω δύσπιστος με τον ερωτικό στίχο. Ίσως γιατί έχει υποστεί κατάχρηση από στόματα και δάχτυλα. Δεν παύει, ωστόσο, να με συνεπαίρνει η καλοδουλεμένη και πάνω απ’ όλα βιωμένη ερωτική ποίηση.

Ο κύκλος του έρωτα “Σε πρώτο πρόσωπο” της Γκέλης Ντηλιά από τις εκδόσεις ΑΩ σχεδόν με συντάραξε, ήδη από το κείμενο του οπισθόφυλλου και την καταληκτική φράση: «προτιμώμενη η έκθεση στη φθορά».

Στους στίχους της, δεν λαμβάνει τίποτα ως δεδομένο. Αντιμετωπίζει το θαύμα και την κατάρα του έρωτα απροκάλυπτα, τολμηρά και αποκαλυπτικά. Τολμά την έκθεση με λέξεις ακέραιες, όπως πρέπουν στη συνθήκη του έρωτα. Λέξεις τραχιές, καυλωτικές που αποτυπώνονται ως έχουν.

Μία αρχέγονη σεξουαλική επικοινωνία: στην αριστερή σελίδα, ο “άντρακλας”, στη δεξιά με πλάγια γραφή τα λόγια του θηλυκού. Επαφές «που πάλι δεν θα βγάλουν πουθενά». Κι αυτό το πουθενά είναι το παν στον έρωτα. Μόνο όμως για όσους ευλογήθηκαν. Δεν είναι για όλους ο έρωτας. Ούτε είναι όλοι γεννημένοι για την καύλα. Είναι αδύνατον να γίνουν όλοι “αλχημιστές ζωής”.