ΚΡΑΥΓΕΣ ΚΑΙ ΘΡΗΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΗΜΟΤΟΠΟ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Στην εποχή παρακμής, όπου οι απλοί άνθρωποι και οι δημιουργοί “πιέζονται”  να χωθούν στη μοναξιά, όταν οφείλουν να αναλάβουν εγερτήριες προσπάθειες συλλογικές, έρχεται η Ανθολογία “Δεν έχουμε οξυγόνο”. Θρήνος και πόθος αντίστασης στον θάνατο (αχ, κι αν ακούετε, διαβάζοντάς -την, ως μουσική υπόκρουση το ηπειρώτικο κλαρίνο του Πετρολούκα Χαλκιά “σου στέλνω και το δάκρυ μου/ σ’ ένα μικρό μαντήλι”…)!

Ανθολογούν κι επιμελούνται οι γνωστοί συγγραφείς Ηλίας Φραγκάκης και Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, προλογίζει η Μαρία Καρυστιανού -τραγική μητέρα της φονευθείσας Μάρθης (και δύστηνος πρόεδρος του Συνδέσμου Συγγενών Θυμάτων “Ατυχήματος” Τεμπών).

Σ’ αυτόν τον συλλογικό τόμο  36 αδημοσίευτα κείμενα συγκεντρώθηκαν σε 69 σελίδες, από προβεβλημένους και μη λογοτέχνες, ως  ηθική και αισθητική κατάθεση, ως διαμαρτυρία, και ως εξωτερίκευση της γενικευμένης οργής (για όσα αφορούν στη συγκάλυψη ή την απόσειση ευθυνών και την αργοπορία απόδοσης δικαιοσύνης) και της ορμής (για την αναγέννηση των θεσμών και των ηθικών συνειδήσεων). Συλλειτουργούν οι συγγραφείς του τόμου “Δεν έχουμε οξυγόνο”. Καθένας με το δικό του μεγαλυνάρι για τους νεκρούς που μαρτύρησαν (απολεσθέντες “άγιους της καθημερινότητας”), που το πέρασμα της ζωής έφερε αυτούς κι αυτές σιδηροδρομικά  ώς τα Τέμπη, όπου εθεάθησαν για τελευταία φορά (καθότι η πολιτειακή και η ανθρώπινη ευθύνη τούς εγκατέλειψαν στην τύχη…). Λογοτεχνική μνημείωση ενός πολύβοου πλήθους που εισήλθε στην αιώνια αθωότητα. Γυμνό το γεγονός του συντελεσθέντος βίαιου χαμού τών ως επί το πλείστον νεανικών υπάρξεων, αλλά και όλων των ανύποπτων επιβατών και των λόγω βιωμάτων υποψιασμένων  εργαζόμενων. Αυτό το γεγονός αναδεικνύεται από τα 20 ποιήματα  και τα 16 πεζά, με υψηλές αισθητικές αναζητήσεις και με προσεγγίσεις  χωρίς απλουστεύσεις (άραγε πού ελλοχεύει η “απλούστευση”, όταν οι άνθρωποι θέλουν να μιλήσουν κατά του θ α ν ά τ ο υ;). Το ελεγειακό και το θρηνητικό στοιχείο διαποτίζει τους αρμούς όλων των κειμένων και συνταιριάζεται με την ποικιλία των επιλογών στα πεδία της έκφρασης και της μορφής.