Ι

(Αμμουδιά και έπειτα θάλασσα. Τ’άστρα τα μάτια της νύχτας παρακολουθούνε. Η σιγή έχει πάρει την μουσική της έννοια. Όλα μισά στο νερό – μισά στον ουρανό: σαν κένταυροι. Αυτή χτενίζει τα μαλλιά της σαν να χορδίζει άρπα. Αυτός ακονίζει το σπαθί του πάνω σε ένα κοχύλι, ίσως από εκείνα τα κοχύλια που έχουν οι προφήτες για να ξυρίζονται. Ακούγεται μόνο το καρδιοχτύπι της Σελήνης)

Για ένα μικρό παιδί η ρέμβη πρέπει να ακούγεται σαν όνομα πουλιού

μικρός δεν πίστευα στα φαντάσματα γελούσα μαζί τους

και όμως ο καθένας έχει την σκιά του και πρέπει να την σέρνει

δεν πρέπει ν’αφήσεις ένα φρούριο

απροσμάχητο, εννοώ όπως δεν αφήνεις μια εκκλησία

αλειτούργητη

η ανθρώπινη παλάμη έχει τρομερή συγγένεια με τα σύννεφα

και μπορείς να αλλάξεις κατεύθυνση χωρίς να κάνεις ούτε ένα βήμα

και στο όνειρο ξέμειναν οι σκαλωσιές

άρα ξαναφτιάχνεται

κι οι προφήτες ξυρίζονται με κοχυλια

Απ’τα δακρυα βάφτηκαν τα μάτια σου τόσο γαλάζια;

Ξέρεις, το δάκρυ μπορεί να εκκολαψει ένα τζιτζίκι, αλλιώς τραγούδι

οι προφήτες ξυρίζονται με κοχυλια

Θυμάμαι τον πατέρα μου να μου λέει:

-Ο ποιο δάχτυλο και να μου κόψεις το ίδιο πονάει

Αυτό το χώμα τα σπλάχνα μου