Αχ βρε θλίψη, γιατί να σ’ αγαπάω τόσο,
να μην μπορώ να πω: φύγε από εδώ
εδώ είναι καλύτερα να χωρίσουν οι δρόμοι μας,
κι αφού παραμερίσω τα φύλλα της δροσερής λεμονιάς
να σου κάνω χώρο για να περάσεις.

Beverly Dr., Λος Άντζελες, 8 Ιανουαρίου 1998

Για τους περισσότερους ανθρώπους, το όνομα του άγνωστου ποιητή είναι αβέβαιο, όπως αβέβαιος είναι ο τόπος της γέννησης του και αβέβαιη η τύχη του. Το μόνο βέβαιο είναι πως έζησε για χρόνια κάτω απ’ το Χόλιγουντ, σ΄ένα ροζ δωμάτιο, με μια ροζ ταπετσαρία, με ροζ λουλούδια και μια ροζ μοκέτα πατημένη και βρώμικη από μια ροζ βρωμιά.

Σύχναζε στον πάτο ενός μπουκαλιού. Κάποτε μια κοπέλα που την αγάπησε πολύ του χάρισε ένα μπλε τριαντάφυλλο.Οι συναντήσεις τους ήταν συγκλονιστικές μέχρι τελικής πτώσεως.Ύστερα ήρθε στα μάτια της το απόγευμα, και ορκίστηκε να μην του ξαναμιλήσει ποτέ.

Πες μου,
το μπλε τριαντάφυλλο
να το πετάξω στη θάλασσα;
να το κρύψω βαθιά σ ένα βιβλίο που δε θα διαβάσω ποτέ;
να το χαρίσω σ ένα φτωχό κορίτσι;
ή να το κάψω
να το βλέπω να γίνεται στάχτη κι εγώ να κλαίω;

Πες μου,
πες μου αν ξέρεις.

Δεν μαραίνεται

Δούλεψε γκαρσόνι σε ελληνικό ρεστοράν. Έχυσε καυτή σούπα στ΄ αρχίδια του Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Διανυκτέρευσε στην έρημο. Κοιμήθηκε με το τσιγάρο στο χέρι.

Βρήκα το ημερολόγιο του, τα ποιήματά του, λίγα διηγήματα και κάποιες φωτογραφίες μέσα σε μία βαλίτσα παρατημένη δίπλα στον κάδο των σκουπιδιών, πίσω από την δημοτική αγορά της Κυψέλης.