Άνθρωπος και ποιητής

Εξήντα τέσσερα ποιήματα, δομημένα συμβολικά με πτωτική κατεύθυνση –όπως και η πορεία της ζωής– σε τρεις ενότητες, «Χοροστάσι του ήλιου», γέννηση «Θραύσματα», ζωή και «Πορεία στην νύχτα», θάνατος.

Η καθοδική τάση μετουσίωσης του ανθρώπου μέσω του θανάτου. Είναι ο τρόπος κατάκτησης της θέωσης, του απώτερου σκοπού του όντος κατά την Ορθόδοξη παράδοση. Είναι η σχέση συνέχειας του ανθρώπου μετά την έκπτωση (εσωτερική αιτία) και την έξοδο (εξωτερικό αποτέλεσμα) από τον παράδεισο. Είναι η πορεία της τελείωσης από το Α ως το Ω. Είναι η πτωτική κατεύθυνση της προσφοράς αλλά και η εκτόνωση της συναισθηματικής ενέργειας, που, κατά τον Φρόιντ, θεωρείται ένας υγιής τρόπος επίλυσης των ψυχολογικών δυσχερειών, η οποία σε άλλες αμυντικές ενέργειες όπως η άρνηση σπαταλιέται.

Εξήντα τέσσερις ποιητικές αναζητήσεις, προσφορές. ασκήσεις θάρρους, εικόνες, ικεσίες αντιδράσεις αποδόσεις τιμής, δεήσεις, που ακολουθούν την πορεία της σκέψης και της ζωής από το Α στο Ω, όπου Α= το πρώτο φως, η πηγή και Ω= το έσχατο, ο προορισμός.

Το Ω είναι το συμβολικό τέλος, πνευματική ολοκλήρωση, παραχώρηση, αιωνιότητα, απόλυτο), παρατίθεται με τον τίτλο ως λογοπαίγνιο, για να σηματοδοτήσει την υπέρβαση, το πέρασμα δηλαδή στην κατάσταση της τελειότητας,μέσω της υπερ-δοτικότητας, (πτώση δοτική). Η σχέση ευγενούς προσμονής, που οδηγεί στην πτώση του υπερ-δοτικού, είναι η αυθόρμητη και ανιδιοτελής παραχώρηση για έναν ιερό σκοπό, όπως η πίστη, η αγάπη ή ο έρωτας. Σημειολογικά είναι το κλείσιμο που ματιού, ο τερματισμός πορείας του κύκλου, η ύψιστη κατάσταση πληρότητας.

Το πρώτο ποίημα, «Μας δόθηκε», (σελ.13), «για να χορωδούμε στους μουσικούς της φθόγγους/ τις κλίμακες του Θεού». Είναι η εισαγωγή της συλλογής και εξηγεί τον τρόπο που ο ίδιος ο ποιητής βλέπει την ουσία της ποίησης. Με αυτή ο άνθρωπος διαβάζει κατανοεί «το δυσανάγνωστο της ανθρώπινης μοίρας» και γράφει στο «ανερμήνευτο της αιωνιότητας», οδηγούμενος από το «ανεκλάλητο της αγάπης, (σελ.13). Το λογοπαίγνιο (των λέξεων) αιτιολογεί τα ανεξήγητα της προέλευσης του ανθρώπου, μεταξύ πτώσης και εκπεπτωκότος, χρησιμοποιώντας τη δοτική τόσο ως πτώση όσο και ως αντίληψη, προσφορά ή κατάσταση.

Η ποίηση ρουφάει το βίωμα από τα κατάβαθα του εμπνευστή της και σαν ελκυστής απλώνει τη γνώση με τα μαγνητικά πεδία του, (σελ.14). Εξηγεί τη γένεση του ποιήματος, αναλύει με «ένστικτες φωτοσκιάσεις τις επιθυμίες του ίδιου του δημιουργού καιερμηνεύει τις ανάγλυφες εντυπώσεις των άλλων, (σελ.15).Ο ίδιος ο ποιητής απευθύνει επικλήσεις, που προσεγγίζουν την αρχαία ποίηση ως θεά, και καταδεικνύουν την λατρεία του γι’ αυτή. Μία ωδή στο αέναο σε δεύτερο πρόσωπο, της αμεσότητας. Για το κάλος, την ψυχή, τη σκέψη, την ευγένεια, το άφατο φάος. Άλλοτε ζητά συμβουλές από τη θεά για να διαμορφώσει τη συμπεριφορά του και άλλες την προστάζει απελπισμένος μπροστά στην μικρότητά του να εκφράσει το ανέκφραστο, να ξεπεράσει την μικρότητά του και να επικοινωνήσει με την αιωνιότητά της (σελ.16-17).