Ίντεν Ροκ

Με περιμένουν κάπου πέρα απ’ το Ίντεν Ροκ,

ο πατέρας μου, εικοσιπέντε, με το ίδιο κοστούμι

από γνήσιο ιρλανδέζικο τουίντ, το τεριέ του ο Τζακ,

ακόμα δυο ετών, στα πόδια του να τρέμει

Η μητέρα μου, εικοσιτριών, με φόρεμα λουλουδιαστό,

στη μέση σφιχτό, στο ψάθινο καπέλο κορδέλα,

έχει απλώσει στο γρασίδι κολλαριστό λευκό πανί,

τα μαλλιά της, το χρώμα του σταχυού, στο φως λουσμένα

Σερβίρει τσάϊ, από ένα θερμός, το γάλα κατευθείαν

από παλιό μπουκάλι σάλτσας, χαρτί τσαλακωμένο

αντί για φελό, σιγά-σιγά να στρώνει τα ίδια

τρία πιάτα, τα τσίγκινα κύπελα μπλε βαμμένα.

Ο ουρανός ασπρίζει, σα να φωτίζεται από ήλιους τρεις,

σκιάζει τα μάτια της η μάνα μου, κοιτάει προς τη μεριά

που στέκομαι, πάνω απ’ το ορμητικό ρέμα. Ένα βότσαλο

ρίχνει ο πατέρας μου στο νερό. Χωρίς βιασύνη καμιά

μου γνέφουν από την πέρα όχθη, τους ακούω

να φωνάζουν: «Το μονοπάτι στο ρέμα, βρες.

Το πέρασμα δεν είναι τόσο δύσκολο, όσο νόμιζες»

Πως θα ‘ναι έτσι, δεν το ‘χα σκεφτεί ποτέ.