Διά του παρόντος διενεργούμε αυτή τη νεκροψία.

Ήταν ένα λουλούδι θερμοκηπίου, έξω στην ύπαιθρό μου.

Τα βάσανά μας ήταν τόσα που δεν μπορούσαμε να τα γιατρέψουμε.

Και έτσι, λοιπόν, ένα άγγιγμα που ήταν πατρογονικό δικαίωμά, μού έγινε κάτι ξένο.

Μαζευτείτε όλοι,

συμβαίνει ξανά.

Η συμπονετική πείνα μας κατακλύζει.

Δεν θα το πούμε σε κανέναν, εκτός σε όλους μας τους φίλους.

Πρέπει να μάθουμε:

Πώς τελείωσε;

Ήμασταν τυφλοί μπροστά σε απρόβλεπτες καταστάσεις.

Μάθαμε τα σωστά βήματα, σε διαφορετικούς χορούς.

Και πέσαμε θύματα των παρείσακτων βλεμμάτων.

Χάσαμε το παιχνίδι των πιθανοτήτων,

πόσες να ήταν οι πιθανότητες;

Σύντομα θα γυρίσουν σπίτι, στους συζύγους τους,

περήφανες γιατί τον εμπιστεύονται,

υστέρα, πυρετωδώς, τηλεφωνούν στις ξαδέλφες τους.

«Μάντεψε ποια βρήκαμε σήμερα στα μαγαζιά,

να περπατά σε κύκλους σαν να ήταν χαμένη.

Δεν το έμαθες; Χώρισαν.»

Και με κοφτή ανάσα ρωτούν: «Πώς τελείωσε;».