«Μετά από τη μπαλάντα του θανάτου, αυτή την αφόρητη χωρογραφία και χορογραφία, λέω του αναγνώστη, δώσε μου το χέρι, ή δώσε ένα χέρι μπας και βγούμε κάπου πιο πέρα, κάπου έξω απ’ όλη αυτή την καταστροφή»

Στην ποίηση του Ορφέα Απέργη, ο χρόνος και ο τόπος συγχωνεύονται σε ένα πεδίο όπου η ζωή και ο θάνατος συνυπάρχουν. Το Τύφλαντ (Εκδόσεις Νεφέλη) δεν είναι απλώς ένας τόπος· είναι μια τοπιογραφία της μνήμης και της απώλειας, ένας χάρτης σιωπών, παιδιών που δεν βρέθηκαν ποτέ και φωνών που δεν έχουν σώμα. Μέσα από την πυκνή και βαθιά γλώσσα του, η ποίηση γίνεται εξερεύνηση, καταγραφή της αδικίας και ταυτόχρονα πρόταση συντροφικότητας· ένα κάλεσμα να κοιτάξουμε τον άδικο θάνατο στα μάτια, χωρίς να τον εξιδανικεύουμε και να ακούσουμε τη σιωπή που φωνάζει.

-Ο τίτλος «Τύφλαντ» είναι αινιγματικός και πυκνός σε νόημα. Τι θέλατε να εκφράσετε με αυτόν; Τι σημαίνει αυτός ο «τόπος» για εσάς;

Πριν αρχίσω να επεξηγώ και να βομβαρδίζω με «πυκνά νοήματα» –το τοπίο είναι ήδη βομβαρδισμένο από αιώνες ερμηνευτικής, και η «αυτοερμηνευτική» είναι η πιο άχαρη– θέλω να παρακαλέσω όποιαν και όποιον διαβάσει το Τύφλαντ να το διαβάσει σαν εξερεύνηση. Δηλαδή να μπει μέσα σε αυτό σα να εξερευνά έναν τόπο. Έτσι τον εξερευνώ κι εγώ. Οπότε το βιβλίο αυτό, που είναι για έναν τόπο, είναι και το ίδιο τόπος, όπως σε εκείνη την ιστορία του Μπόρχες (που προέρχεται από τον Λιούις Κάρολ) όπου ο χάρτης γίνεται τόσο λεπτομερής που στο τέλος φτάνει να ισούται με την επικράτεια κι έτσι εξαφανίζεται – τόσο δύσχρηστος και απλωμένος είναι. Θέλω το Τύφλαντ να ισούται με την επικράτεια που περιγράφει. Ένας φοβερά οξύνους αναγνώστης, ο Γιώργος Τζιρτζιλάκης, μου το είπε αυτό «τοπίωση», νομίζω είναι δικός του ο όρος. «Το βιβλίο αυτό είναι μία τοπίωση», έτσι μου είπε. Άρα βυθιστείτε, λέω, μέσα σε αυτήν την επικράτεια, και δείτε το βιβλίο σαν μια συντομογραφική εκδοχή των Γεωγραφικών κάποιου Στράβωνα, ή της Περιήγησης κάποιου Παυσανία. Ο αρχαίος Στράβων είναι που μιλάει για γεωγραφία (εννοώντας τη φυσική γεωγραφία, τη φύση όπως την καταγράφει ο ίδιος) και για χωρογραφία (εννοώντας την πολιτική γεωγραφία θα λέγαμε σήμερα, δηλαδή τα των κατοίκων, τα ήθη και έθιμα που λέγαμε παλιά στο σχολείο, αυτά που κάνουν οι άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο). Αυτό προσπάθησα και με το Τύφλαντ, να είναι μια φυσική και πολιτική γεωγραφία – ποιας γης, όμως, ποιας επικράτειας; Της επικράτειας του θανάτου.