[author]Του Βασίλη Λαλιώτη [/author]
Ο Τσίπρας για μένα τέλειωσε μια βδομάδα αφότου έγινε αρχηγός, διότι πήγε στον Ιανό. Όπως τέλειωσαν και όσοι πάνε έκτοτε. Διότι σαν το έιτζ η μόλυνση της χώρας βρίσκεται στα καλώδια μετάδοσης, που όχι μονάχα δεν είναι ουδέτερα αλλά κυρίαρχα, με τρόπο που να ακυρώνουν κάθε μήνυμα που περνάει από αυτά και να το γκριζάρουν στο μέτρο της τρέχουσας μαφίας και διαφθοράς. Δεν υπάρχουν στοιχειωδώς αστικά μέσα επικοινωνίας,με την ευρωπαϊκή έννοια της ελευθερίας του τύπου εν Ἒλλάδι.
(Αυτά για τους φίλους που έχουν ίδεολογία ηλιθίων που δεν πιστεύουν σε τίποτα άλλα στην κωλοφυλλάδα που διαβάζουν.) Ο Τσίπρας λοιπόν έχει μια ικανότητα και φαίνεται να την απολαμβάνει.Δεν τον φαντάζομαι βέβαια να την κάνει στις καταλήψεις από το παράθυρο με τη Φαίνομενολογία του Πνεύματος στό χέρι, όπως έκανε ο συγγραφέας της όταν την έγραφε, αλλά είναι χεγκελιανός διαλεκτικός. Έχει βαλθεί, όχι μόνο ο ίδιος, αλλά κάθε πρόσωπο που συγχρωτίζεται και εναν ολόκληρο λαό να τον κάνει να αντιφάσκει με τον εαυτό του. Εν μέρει έχει μολύνει και τους ευρωπαίους που συγχρωτίζεται. Και νομίζω πως όσοι τον μισούν τον μισούν γι αυτό. Επειδή αποδεικνύεται περισσότερο αντιφατικός από το μέσο Έλληνα που είναι γεμάτος αντιφάσεις. Μια από αυτές είναι να θεωρεί πιο βλάκα τον πρωθυπουργό του, διότι αν αυτόν τον έκαναν πρωθυπουργό για μια μέρα θα γύριζε τον κόσμο ανάποδα. Το να το κάνει ο Τσίπρας εκών ή άκων δεν του αρέσει καθόλου. Διότι είναι ο πρωθυπουργός που τον βάζει στο παιχνίδι των αντιφάσεων με τον εαυτό του, ενώ για τον πρωθυπουργό επιφυλάσσει συνήθως το ρόλο να είναι ο αντιφάσκων και αυτός ο ίδιος κριτής των αντιφάσεων του. Το ασπρόμαυρο του μανιχαϊσμού είναι το κερασάκι στην τούρτα της ελληνικής ζωής. Ο καθένας κυνηγάει τις αντιφάσεις του άλλου κι όλοι μαζί τις αντιφάσεις αυτού του αντιφατικού κυνηγιού. Κωμωδία ή δράμα, η σκηνή αυτή είναι το καθημερινό διανοητικό ψωμί μας. Διότι έμείς… Ξέρεις ρε ποιοι είμαστε εμείς;Βράχοι σταθερών απόψεων με σήμα τον ανεμόμυλο:όπου φυσάει ο άνεμος…
