«Κι’ ο θάνατος δεν θάχει πια εξουσία»

Ντύλαν Τόμας

Η Ποίηση, από την ψυχή του Σύμπαντος εκπορευόμενη, φανερώνει και καταυγάζει την ομορφιά. Και, ως θεϊκή δωρεά, πνεύμα και φως -με την πνοή των Μουσών και τα ηχητικά κύματα των πλανητών-, στέλνει μηνύματα σε κάθε νοσταλγό των ουρανών.

Ο ποιητής Διονύσης Καρατζάς έρχεται από μακριά και, πλάθοντας εικόνες, μας αποκαλύπτει έναν άλλο κόσμο μεταφυσικής αρχής, θέτοντας τις λέξεις στην υπηρεσία των εννοιών που ενσαρκώνουν το όραμά του. Με φαντασία και νοητική διαδικασία ενός διακριτού εποπτικού ελέγχου, κτίζει το σώμα του ποιήματος με λέξεις «άπεφθης καθαρότητας». [1]

Την τελευταία συλλογή του «Η σκιά με τις τιράντες», εκδ. Μετρονόμος, 2024,  διατρέχει ένας ελεγειακός τόνος και μια μουσική που πάλλεται «κύμματι θαλάσσης». [2]

«Τι ψάχνει να βρει

και σκάβει στη θάλασσα μονοπάτια;

Τι θέλει να μάθει

και φυλλομετράει τα κύματα;

Κι ύστερα, ακολουθώντας τη σκιά του,

γιατί κρατάει αυτοσχέδια γράμματα ονείρων;

Είναι, βλέπεις,

κι αυτή η αναπάντεχη ομορφιά

μετά την τρικυμία».