Δημήτρης Στενός, Τρία Ποιήματα
4Μαΐ
ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙ ΘΑΝΑΤΟΥ
Το κεφάλι έγειρε
διπλώθηκε δεξιά
και κοιμήθηκε
τα όνειρα πριόνι και φυσαρμόνικα.
ΚΑΤΑΓΜΑ
Ο δρόμος μου γυάλινο δάπεδο
ούτε ενα δάκρυ.
Χρυσές πεταλούδες σπαρταρούσαν μέσα στο γυαλί
κυππαρίσια γέρναν από ύπαρξη
το δάπεδο άνοιγε και με ρουφούσε
Στον αυχένα του βουνού πρυσμένο το φεγγάρι.
Δεν γνώριζα ούτε ζωντανό ούτε νεκρό
φοβήθηκα.
Αφήστε ένα σχόλιο




![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)





















