Σοφία Γρατσία, Ποιήματα
26Ιου
Θνησιγόνες εποχές
Ξυπνήστε με όταν τελειώσει ο παραλογισμός.
Θνητοί και βασιλιάδες, με κορώνες μολυσμένοι.
Με του μαξιλαριού το ύφασμα πάνω στη μοναξιά και τις πληγές τους.
Σφυρηλατώ την ευτυχία από ένα κομμάτι χαρτί,
με ένα χτύπημα, ίσα ίσα να ανοίξει το μυαλό μου.
Ξέρεις, ήταν παιδιά που έφτιαξαν τις εποχές,
κομμένες και ραμμένες στα μέτρα τα δικά μας.
Με είπαν τρελό·
εμένα
που μες στην παράνοια του σήμερα,
έφτιαξα γαϊτανάκι
από γάζες βουτηγμένες στο αίμα
και γελούσα.
Ακούω φωνές,
-ή μήπως νότες από σκουριασμένο ρέκβιεμ;-
κλεισμένος στο κλουβί που εσείς φτιάξατε ακόμη ονειρεύομαι,
και συνειδητοποιώ το τίποτα,
το ελάχιστο της ύπαρξής μου.
Σιμώνει απειλητικά η δυσωδία αποσύνθεσης:
το αποστεωμένο κουφάρι
του ποιος ήμουν,
ποιος είμαι
και ποιος γίνομαι.




![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)




















