Σταύρος Σταυράκης, Ποιήματα
7Δεκ
Ι
Γεννήθηκα Μηλιά.
Ένα εκστατικό δέντρο των Δρόμων.
Κορμός υπέροχων ημερών.
Με χέρια εύπλαστα και πόδια βουτηγμένα σε άσχημο καιρό.
Με ανθισμένες πόρτες πράσινες απ’ την ανηλιά.
Και έπειτα…
Σού ’χα να ξαποστάσεις από νωρίς…
Πριν χτυπήσει η καμπάνα μουρμούριζα
Τι υπέροχη μέρα!
Αφήστε ένα σχόλιο



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)
![ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Σύγχρονη Αμερικανική Ποίηση / 3. Jane Hirshfield (1953-) [Πρόλογος- Μετάφραση- Επιμέλεια: Νίκος Κωσταγιόλας]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/images-3-1-75x75.jpg)


















