Γεωργία Βραχνή, Δύο ποιήματα
11Ιαν
Νυχτολούλουδο
Άποικος ξένης γης.
Αναλαμβάνει ταπεινά χρέη νυχτοφύλακα,
Τα άνθη του -γεμιστήρας με σφαίρες ανείπωτης εσωτερικής ομορφιάς-
γυρεύουν το φως του φεγγαριού
για να σκοτώσουν την παγερή σιωπή της νύχτας.
Με τις ανάσες του ποτίζει
τους λαμπρούς οπλίτες του ουρανού.
Ο αέρας σύμμαχος
για να καταπνίξει κάθε αντίθετη οσφρητική επανάσταση.
Τα μεθυσμένα άστρα ξέπνοα από τον ολονύκτιο αγώνα
αποσύρονται με το πρώτο φως του ήλιου.
Η νυχτερινή μοναρχία του νυχτολούλουδου,
ανατρέπεται από το πρωινό άρωμα του γιασεμιού.
Προσοχή, το επαναστατημένο αγιόκλημα καραδοκεί!
Oι αισθήσεις μου δεσμώτες της πνοής τους.
1 Σχόλιο



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)
![ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Σύγχρονη Αμερικανική Ποίηση / 3. Jane Hirshfield (1953-) [Πρόλογος- Μετάφραση- Επιμέλεια: Νίκος Κωσταγιόλας]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/images-3-1-75x75.jpg)



















