Φωτεινή Βακιτσίδου, Ποιήματα
4Φεβ
*
Στης μοναξιάς το οχυρό,
συνήθως ακούγεται ένα πουλί να κελαηδάει.
Και ξέρεις ότι δεν είναι για σένα.
*
Ο ένας μες στην αγκαλιά του άλλου.
Να χαθούμε αγκαλιασμένοι.
Πόσο δίκαιο για την αδικία των ερωτευμένων.
*
μερικές φορές ψιθυρίζω το όνομά σου
και χάνεται σαν προσευχή δίχως λόγια
είναι το σωστό για τη λανθασμένη απουσία σου.
Αφήστε ένα σχόλιο



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)
![ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Σύγχρονη Αμερικανική Ποίηση / 3. Jane Hirshfield (1953-) [Πρόλογος- Μετάφραση- Επιμέλεια: Νίκος Κωσταγιόλας]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/images-3-1-75x75.jpg)



















