Φωτεινή Βακιτσίδου, Ποιήματα
4Φεβ
*
Στης μοναξιάς το οχυρό,
συνήθως ακούγεται ένα πουλί να κελαηδάει.
Και ξέρεις ότι δεν είναι για σένα.
*
Ο ένας μες στην αγκαλιά του άλλου.
Να χαθούμε αγκαλιασμένοι.
Πόσο δίκαιο για την αδικία των ερωτευμένων.
*
μερικές φορές ψιθυρίζω το όνομά σου
και χάνεται σαν προσευχή δίχως λόγια
είναι το σωστό για τη λανθασμένη απουσία σου.
Αφήστε ένα σχόλιο




![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![«Συζητώντας με το ΑΙ: “Το να ξέρεις τον ορισμό της λέξης «πόνος» δεν σημαίνει ότι πονάς”» [γράφει ο Σπύρος Αραβανής]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/07/images-4-75x75.jpg)





















